Ep. 24
"นั่งรออยู่นี่ อยากกินอะไรมั้ย? " ฉันส่ายหัวเพราะยังไม่หิวหรือรู้สึกอยากกินอะไรเป็พิเศษ แต่วินเดินไปคุยอะไรสักอย่างกับเด็กในผับที่ฉันเองก็คุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดี พนักงานเสิร์ฟคนนั้นพยักหน้าให้วินแล้วเดินออกไป
"จะขึ้นร้องแล้วหรอ? "
"ใกล้ละ ฉันบอกให้เด็กเอาข้าวผัดมา กินหมดให้ เข้าใจ? แล้วอย่าลืมกินยาด้วย" เขาก้มลงจูบหน้าผากฉันเร็วๆแล้วถือกีต้าร์เดินไปหลังเวที ่นี้คนเริ่มกลับมาเยอะเหมือนเดิมแล้วั้แ่เกิดคดีค้ายา ผับข้างๆก็ถูกปิดไป ทำให้ที่นี่กลับมาคนแน่นขนัดตาเหมือนเมื่อก่อน ฉันนั่งเลื่อนโทรศัพท์กำลังจะทักหามะนาวแต่เพราะเสียงพวกผู้หญิงที่กรี๊ดกร๊าดดังขึ้นจนแสบแก้วหูทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมองเวที เห็นวินยืนอยู่บนนั้น ฉันเลยหยิบกล้องมาถ่ายรูปเขาไว้บาง
"สาวๆยังกรี๊ดตรึมเหมือนเดิม" ฉันหันไปมองตามเสียงก็เห็นเดย์ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองตรงไปที่เวที มาั้แ่เมื่อไหร่แล้วนะ
"อ่าว สบายดีมั้ยเดย์? "
"อือ ตามมาเฝ้าไอ้วินหรอ? "
"ใช่" เพราะสีหน้าเดย์ที่มันผิดแปลกไปจากปกติ ทุกครั้งที่เจอกันเขามักจะมีแววตาเ้าชู้ กรุ่มกริ่มอยู่ตลอด แต่วันนี้มันกลับต่างออกไปเลยทำให้ฉันนึกถึงวันนั้นที่เจอเดย์กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ขวัญ ไม่ใช่ว่าขวัญจับได้แล้วทะเลาะกันหรอกนะ ระหว่างที่กำลังคิดในใจว่าฉันจะถามเขาดีหรือเปล่า อยู่ๆโทรศัพท์เดย์ก็ส่งเสียงดังขึ้นแล้วเขาก็เดินออกไปรับโทรศัพท์ซะก่อน และเพราะจากน้ำเสียงและสายตาของเดย์เมื่อกี้ทำให้ฉันนึกถึงขวัญขึ้นมาด้วย ่นี้ก็ไม่ได้โทรหานานแล้ว ฉันตัดสินใจส่งไลน์ไปก่อนแต่รอสักพักก็ไม่เห็นว่าขวัญจะเปิดอ่านสักทีเลยโทรหาแต่ก็ไม่รับแฮะ ลองโทรหามะนาวดูดีกว่า
'ฮัลโหล~~' เสียงสดใสมาเลย สงสัยจะอยู่กับแฟน
"มะนาว หวานถามอะไรหน่อยสิ ่นี้ได้คุยกับขวัญบ้างมั้ย? "
'อืมมม..สอง สามวันก่อนโทรมาอยู่นะ บอกว่าอยากลางานไปพักผ่อนที่เกาะอะไรสักอย่างแถวภาคใต้อ่ะ แต่..ั้แ่วันนั้นก็ยังไม่ได้ติดต่อมาเลย มะนาวก็ไม่ได้โทรหาด้วย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? '
"เปล่าหรอก แค่เห็นว่าไม่เจอหลายวันแล้วเลยอยากโทรหาน่ะ แต่โทรไปก็ไม่รับ"
'แล้วนี่..อยู่ผับเดย์หรอ? ตามวินไปทำงานอีกแล้วหรอเนี่ย ดีแล้ว! ต้องตามประกบแบบนี้แหละผู้หญิงพวกนั้นจะได้เลิกส่งสายตาทอดสะพานซักที' พูดอย่างกับตาเห็นแน่ะ มีสาวๆมองวินที่ร้องเพลงอยู่บนเวที บางคนนั่งยิ้ม สายตาหวานเยิ้ม แต่ยอมรับว่าเวลาที่วินอยู่บนเวทีเขาดูมีเสน่ห์มากจริงๆ ขนาดฉันยังตกหลุมรักแฟนตัวเองวันละหลายรอบเลย
'ฮัลโหล.. เสียงหวาน! ฟังอยู่ป่าวเนี่ย?! '
"อ้ะ อื้มฟังอยู่ แล้วนี่มะนาวอยู่โรงพยาบาลหรอ? "
'เปล่าจ้ะ ตอนนี้มะนาวอยู่บ้านหมอเพ้นท์ มาเยี่ยมแม่หมอเพ้นท์น่ะ เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะเสียงหวาน'
"จ้ะ ไว้เจอกันนะ" หลังจากที่วางสายจากมะนาวก็ยังได้ยินเสียงแหลมกรี๊ดกร๊าดดังอยู่ไม่หยุด เสน่ห์แรงจริงๆเลยนะคนบนเวทีน่ะ พอเห็นว่าฉันมองวินก็ยักคิ้วส่งมาให้แต่นั่นมันยิ่งทำให้ผู้หญิงที่นั่งโบกมืออยู่ด้านล่างยิ่งกรี๊ดดังขึ้นกว่าเดิมอีก
"ข้าวผัดที่เฮียสั่งไว้ครับ คุณเสียงหวานอยากได้อะไรเพิ่มมั้ยครับ? " โห้..จานใหญ่ขนาดนี้ ใครจะกินหมด เขาสั่งสำหรับสองคนรึเปล่าเนี่ย
"ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ" พอมองจานข้าวผัดตรงหน้าแล้วมองคนบนเวที ก็เห็นเขาชี้นิ้วมาที่จานข้าวตรงหน้าสลับกับชี้มาที่ฉันเหมือนเขา้าจะบอกว่าให้ฉันกินให้หมด แต่นี่มัน..จานใหญ่มากจริงๆนะ
'จะกินยังไงหมด? เยอะขนาดนี้' ฉันขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงกลับไป ไม่คิดว่าวินจะเข้าใจหรอก แต่ดูเหมือนมันจะเกินความคาดหมายของฉันนะ ก็เพราะเขาชี้ใส่ที่ท้องแล้วทำปากตอบกลับมาว่า 'ลูก' แค่นั้นแหละฉันก็รีบตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวโชว์เขาทันที
"ไอ้เดย์มันเป็ไหนวะ? " วินร้องเพลงเสร็จแล้วและเมื่อพนักงานเอาเครื่องดื่มมาเสสิร์ฟให้ก็ถามหาเพื่อนรักทันที จะว่าไปั้แ่ที่เดย์เดินออกไปรับโทรศัพท์ั้แ่ตอนนั้นฉันก็ไม่เจอเขาอีกเลยนะ
"เฮียเดย์อยู่ห้องชั้นบนครับ ให้ผมขึ้นไปบอกไหมครับว่าเฮียวินเสร็จงานแล้ว"
"ไม่เป็ไร ปล่อยให้มันพักไปเถอะ" ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองรึเปล่านะ แต่รู้สึกว่าเหตุการณ์ตอนนี้มันดูแปลกๆ และวินอาจจะรู้อะไรบางอย่างกับสิ่งที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับเดย์ เป็เพื่อนสนิทกันขนาดนั้นพอมีอะไรก็คงต้องสังเกตเห็นบ้างแหละ แต่...มันจะใช่เื่เดียวกันกับที่ฉันกำลังคิดอยู่รึเปล่านะ
".........."
"วินก็กินบ้างสิ ยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเหมือนกันนี่" ฉันเลื่อนจานข้าวผัดที่ยังเหลืออยู่ไปตรงหน้าวินที่เอาแต่นั่งดื่มเหล้าคนเดียว เพราะทุกทีก็จะมีเดย์มานั่งดื่มด้วย พอดื่มเหล้าที่ชงเองในแก้วจนหมดก็นั่งมองหน้าฉันเหมือนกำลังจะพูดอะไร
"มีอะไรหรือเปล่า? "
"เธออยากกลับยัง? " ฉันส่ายหน้าทันที ไม่มั่นใจว่าวินเสร็จงานแล้วยังและต้องขึ้นร้องอีกรอบหรือเปล่า ฉันคิดว่าที่วินถามแบบนั้นคงเพราะรู้ว่าฉันไม่ค่อยชอบอยู่ในที่แบบนี้เท่าไหร่ถ้าฉันตอบว่าอยากกลับแล้วเกิดเขาดันบ้าจี้พาฉันกลับทั้งที่ยังไม่เสร็จงานขึ้นมา แบบนั้นคงไม่ดีแน่ๆถึงจะเป็เพื่อนสนิทของเ้าของผับก็เถอะ แต่พอเห็นว่าฉันส่ายหน้ามือใหญ่ก็คว้าที่แขนฉันแล้วพาเดินขึ้นไปชั้นบนทันที
"เรากำลังจะไปไหนกันหรอวิน"
"ฉันมีเื่ต้องคุยกับไอ้เดย์นิดหน่อย เธอนั่งรอในห้องนี้ก่อน" ว่าแล้วก็จูงมือฉันเดินเข้ามาในห้องห้องหนึ่งซึ่งมีแค่โซฟาและทีวีจอใหญ่ตั้งอยู่ในห้อง ทั้งห้องมีอยู่แค่นั้นจริงๆ วินส่งฉันแล้วออกไปจากห้องด้วยท่าทางมุ่งมั่นทันที
..................................................................
เช้าวันต่อมา
"ทำไรแต่เช้าวะ" คนที่เปิดประห้องออกมาเอ่ยถามพร้อมกับอ้าปากหาววอดๆ ที่จริงแล้วมันก็ไม่ได้เช้าอะไรขนาดนั้นนะ แต่สำหรับเขามันอาจจะเช้าเกินไปจริงๆนั่นแหละ
"ตื่นแล้วหรอ หวานจะทำผัดเปรี้ยวหวานอ่ะ วินช่วยปอกหอมใหญ่ให้หน่อยได้มั้ย" พอตื่นนอนขึ้นมาตอนเช้าอยู่ๆฉันก็อยากกินผัดเปรี้ยวหวาน เห็นในตู้เย็นมีสับปะรดอยู่พอดีฉันก็เลยจัดการทำเมนูที่อยากกินทันที ไหนๆวินก็ตื่นแล้ว ขอใช้หน่อยแล้วกัน
"ปอกหอมใหญ่? " คนตัวสูงเดินเข้ามายืนประกบหลังฉันแล้วหยิบหอมใหญ่ขึ้นไปพินิจพิจารณาดู
"อื้อ เอาไปล้างก่อน ปอกเปลือกออก แล้วก็หั่นเป็ชิ้นขนาดเท่านี้นะ" ฉันทำมือตามขนาดที่้าให้วินดู เขาไม่พูดอะไรแล้วหันหน้าเข้าหาซิงค์ล้างจาน คงจะเข้าใจแล้วล่ะมั้ง ดังนั้นเลยปล่อยให้เขาทำไป แต่อยู่ๆก็ได้ยินเหมือนเสียงทุ้มส่งครางออกมาเบาๆ และเสียงก็เริ่มแปลกขึ้นจนฉันต้องให้หลังกลับไปมอง
"วิน ร้องไห้ทำไม? " พอฉันพูดออกไปแบบนั้น ใบหน้าหล่อก็ซบลงที่หัวไหล่ฉันทันที เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
"อ๊ากกกกก แสบตา!! " เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดเสียงดัง ทำให้ฉันเข้าใจเหตุการณ์ได้ทันที
"คิก~~~ หวานขอโทษนะ หวานลืมบอกไปว่าหอมใหญ่มันจะทำแสบตาได้เวลาหั่นน่ะ" มองหน้าหล่อของวินที่ตาแดงๆและยังมีน้ำตาคลออยู่ฉันก็กลั้นขำไม่ได้จริงๆ ผู้ชายที่ดูโหดๆ เข้มแข็งกับทุกเื่แต่ดันมาน้ำตาไหลเพราะหอมใหญ่
"แน่ใจนะว่าเธอไม่ได้จงใจแกล้งฉัน? "
"จะบ้าหรอ หวานจะทำแบบนั้นไปทำไมกัน"
"..............."
"โอเค วินไม่ต้องทำแล้วก็ได้ เดี๋ยวหวานจัดการต่อเอง" ฉันเปล่าประชดนะ แต่ให้วินไปนั่งรอคงจะดีกว่า แค่หั่นหอมใหญ่สำหรับฉันใช้เวลาไม่นานหรอก พยายามจะเอามีดจากมือวินมาเพื่อจะจัดการต่อเองแต่มือหนากลับดันมือฉันออกแล้วเบี่ยงตัวหลบแทน
"ฉันจะทำให้"
"ไม่เป็ไร เดี๋ยวหวานทำเอง เอามีดมาเถอะ"
"บอกว่าจะทำให้ไงวะ แล้วก็เลิกแย่งมีดกับฉันได้ละ มันอันตรายไม่รู้หรือไง! "
"............" ฉันชะงักไปเพราะเมื่อกี้เขาทำเสียงดังใส่ พอเห็นว่าฉันเงียบ วินเลยยอมอ่อนลงเขามองส่งสายตามาเหมือนจะบอกว่าขอโทษ มือใหญ่ยื่นมาวาวบนหัวฉันแ่เบา
"ฉันอยากช่วย จะได้เสร็จไวๆ"
"ให้เฮียช่วยก็ดีแล้วนะครับพี่สะใภ้ เฮียทำอาหารเก่ง วันนั้นยังทำก็ข้าวไข่เจียวให้ผมกินอยู่เลย" เสียงไวท์ที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมองแล้วก็ต้องหันกลับมามองหน้าวินในประโยคถัดมาที่บอกว่าเขาทำไข่เจียวให้น้องกิน
"เื่จริงหรอวิน? " ฉันแปลกใจมากจริงๆ ก็วินไม่ชอบทำอาหารแถมยังไม่เคยเห็นเขาเข้าครัว จับกระทะ ตะหลิวเลยแม้แต่ครั้งเดียว นอกจากจะเข้ามาหยิบเบียร์ในตู้เย็นแล้วก็เดินออกไป...แค่นั้น
"อือ"
"วินทำไข่เจียวได้หรอ?!? " เขาดูมีท่าทีอึกอักแต่สุดท้ายก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
"แค่ข้าวไข่เจียวง่ายๆ ใครก็ทำเป็มั้ยวะหวาน" ฉันพยักหน้าตามเพราะมันก็ง่ายจริงนั่นแหละ ฉันแค่ไม่เคยเห็นวินทำแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำไม่ได้นี่นา
"แล้วนั่นมึงจะไปไหนไอ้ไวท์? "
"ผมจะไปรับหนูดี เราจะไปกินข้าวแล้วก็ดูหนังด้วยกัน"
"อืม เอารถกูไปดิ วันนี้ไม่ได้ออกไปไหน"
"ขอบคุณครับเฮีย ผมไปแล้วนะฮะ" ไวท์ชูกุญแจรถขึ้นมาแล้วขยิบตาโค้งหัวให้วินก่อนจะเปิดประตูออกไป
"เสร็จละ มีอะไรให้ช่วยอีกมั้ย? " จานหอมใหญ่ที่หั่นแล้วถูกยกมาวางตรงหน้า แต่พอเงยหน้ามองคนที่ยกมาก็ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะแย่เขาเล่นอีกครั้ง
"ทำไมเอาแต่หลับตาล่ะ ไม่ยอมมองหน้ากันเลย หรือว่าโกรธที่หวานใช้หรือเปล่า? ฮ่าๆๆๆ คิก~"
"กวน! หยุดหัวเราะนะเว้ย แสบตาชิบหาย! "
"โอเคๆไม่ขำแล้วก็ได้ เดี๋ยวก็หายน่า บอกแล้วไงว่าหวานจะทำเอง"
"พูดเหมือนถ้าเธอทำเองแล้วจะไม่แสบ" ตอนนี้วินลืมตามองหน้าฉันแล้ว แต่ฉันแอบเห็นนะว่าเขายังตาแดงอยู่ ก็ใครเขาให้ก้มหน้าจริงจังขนาดนั้นเวลาหั่นหอมใหญ่ล่ะ ไม่มีเซ้นส์เอาซะเลย
"วันหลังทำไข่เจียวให้หวานกินบ้างสิ หวานยังไม่เคยกินอาหารฝีมือวินเลยนะ"
"เธอได้จากฉันมากกว่าไข่เจียวอีก" ไม่นะ...ฉันอยากจะชักมือกลับแต่ทำไมถึงได้ยอมให้วินดึงไปง่ายๆแบบนี้
"อื้อออออ ไม่เอานะ ปล่อยมือหวานเดี๋ยวนี้เลย หวานทำอาหารอยู่นะวิน! " ก่อนที่มือฉันจะแตะลงที่ส่วนนูนกลางร่างกายหนาที่ดันเนื้อผ้าออกมา ฉันก็รีบดึงสติแล้วเบรคทุกอย่างเอาไว้ก่อน วินยอมผ่อนแรงลงแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือฉัน เสียงทุ้มขำในลำคอแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปากร้อนแตะที่หน้าผากฉันก่อนที่จะเอ่ยบางอย่างออกมา
"หึ ก็ได้ ไว้คืนนี้ฉันจะให้เธอชิมไข่คนแทนแล้วกัน"
"..........."
******* to be continued
มาแล้วค่ะมาแล้ว~ ขอโทษที่่นี้ไรท์เถลไถลไปหน่อย ???????????????? อภัยให้กันได้ม้ายเธอ~~~
(รูปนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนิยาย) แค่จะบอกว่า่นี้ไรท์แบบว่า กำลังคลั่ง คุณ Jay park เขาน่ะค่ะ 5555555 เพิ่งรู้จักและเพิ่งติดตามพี่แกด้วย รี้ดคนไหนที่เป็แฟนคลับพี่แกเหมือนกัน ช่วยคอมเม้นท์รีวิวท่านประทานให้ไรท์อ่านหน่อยน๊าาาา คริคริ ❤️❤️❤️
ปล. รักเสมอ!!! ขอประทานโทษอีกครั้งที่หายไปนาน รู้สึกผิดกับรี้ดมาก ด้วยความสัตย์จริง????????
6K
![สี่หนุ่มตะลุยโลกดนตรี : [Another God !? : Melodies ~♪]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597042609_40056783.webp)
