เกิดใหม่เป็นสาวงามแห่งฝันสีชาดในยุคโบราณ

บทที่ 32 โน้มน้าวให้หนีไปแต่งงาน!

หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว น้องชายของหลินหวั่นเฉินเห็นว่าเจตนารมณ์ของบิดานั้นสำคัญกว่า หากทำตามเจตนารมณ์ของบิดาได้ ก็ถือว่ารักษาความกตัญญูไว้ได้ จะต้องไปใส่ใจกับคำพูดของชาวบ้านเพราะเหตุใด แต่งงานกับบุตรชายคนโตของตระกูลลู่ ก็ถือว่าทำตามเจตนารมณ์ของบิดาและรักษาความกตัญญูไว้ได้

ดังนั้นจดหมายฉบับนี้จึงเร่งเร้าให้หลินหวั่นเฉินกลับไป

หลินหวั่นเฉินอ่านจดหมายจบก็เหมอไปเลย นางคิดไม่ถึงว่าเรื่องใหญ่ทั้งสองเรื่องนี้จะมาพร้อมกัน

สิ่งที่หลินหวั่นเฉินคิดไม่ถึงยิ่งกว่าคือ ตอนที่นางจากมา บิดายังแข็งแรงดี แต่ตอนนี้กลับป่วยและจากไปอย่างกะทันหัน

ชั่วขณะหนึ่ง หลินหวั่นเฉินก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี ถึงแม้บิดาจะเลี้ยงดูนางมาทั้งชีวิต ไม่ว่าท่านจะปฏิบัติต่อนางไม่ดีอย่างไร ท่านก็ยังเป็นบิดาของนาง การจากไปอย่างกะทันหันทำให้หลินหวั่นเฉินไม่สามารถยอมรับข่าวนี้ได้เลย

หลินหวั่นเฉินยิ่งคิดไม่ถึงเลยว่าน้องชายของนางจะใจร้ายกับนางถึงเพียงนี้ ตอนนี้เขากำลังเร่งให้นางแต่งงานกับบุตรชายคนโตของตระกูลลู่ พอบิดาเสียชีวิต ทรัพย์สินในบ้านก็ตกอยู่ในมือของน้องชายอย่างแน่นอน หากกลับไปตอนนี้ กลัวว่าสินส่วนตัวทั้งหมดของนางจะถูกน้องชายยึดไปหมด

ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว เมื่อหลี่เก๋อเฟยอ่านจดหมายฉบับนั้นจบ เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

[ติ๊ง! มีภารกิจย่อยปรากฏขึ้น กรุณาช่วยเหลือหลินหวั่นเฉินและหวังจั่งซื่อ]

‘อะไรนะ? แล้วอย่างไรต่อ? ให้แค่ชื่อคนสองคน ข้าก็ไม่รู้ว่าควรช่วยยังไงกันแน่’

[นายหญิง เนื่องจากภารกิจครั้งนี้มีคะแนนมาก จึงไม่มีคำใบ้อื่น ๆ อีก กรุณาหาทางแก้ไขด้วยตัวเอง]

หลี่เก๋อเฟยมีเส้นสีดำปรากฏอยู่เบื้องหน้า ‘หมายความว่าอย่างไรกัน ให้หาทางแก้ไขเอง? ภารกิจที่แท้จริงคืออะไรก็ไม่บอกชัดเจน แล้วยังต้องให้ข้าไปหาทางแก้ไขเองอีก’

หลี่เก๋อเฟยไม่มีทางเลือก ได้แต่ลองทำเท่านั้น หลี่เก๋อเฟยก้มตัวลงบนโต๊ะ ถามหลินหวั่นเฉินอย่างระมัดระวัง

"พี่หลิน ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านคิดจะทำอย่างไร?"

"หวั่นเอ๋อร์ ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้ เจ้าจะไปแต่งงานกับบุตรชายคนโตของตระกูลลู่ได้อย่างไร เจ้าก็รู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน ตอนนี้ไปแต่งงานกับเขาก็เหมือนแกะเข้าปากเสือ ยังไม่รู้เลยว่าน้องชายของเจ้ากับบุตรชายคนโตของตระกูลลู่ทำอะไรกันลับหลังบ้าง ถึงได้ให้เจ้าไปแต่งงานกับเขาในเวลานี้ ชัดเจนว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล"

หวังจั่งซื่อได้ยินคำพูดของหลี่เก๋อเฟยถึงได้ตื่นจากภวังค์ เขาเป็นห่วงหลินหวั่นเฉินมาก ร้อนใจจนพูดแทรกขึ้นมาก่อน

ซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรู้เรื่องของพวกเขาทั้งสองมานานแล้ว แต่ติดที่ตลอดทางทั้งสองไม่ได้พูดอะไรเลย ตอนนี้เห็นว่ากระดาษปิดหน้าต่างถูกทะลุทะลวงแล้ว ทั้งสองจึงไม่พูดอะไรต่อกัน

"ท่านกำลังพูดอะไรอยู่? ถ้าข้าไม่ฟังคำสั่งของบิดา ข้าจะทำอย่างไรได้อีกเล่า? ข้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง จะไปที่ไหนได้ ก็มีแต่ต้องทำตามการจัดการของครอบครัวเท่านั้น"

หลินหวั่นเฉินรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่นางกลับไป แต่ตอนเช้านางก็ไม่มีทางเลือก ถึงแม้นางจะมีเงินส่วนตัวบ้าง ก็เพียงแค่เก็บไว้ใช้ในวันข้างหน้าเมื่อไปอยู่บ้านสามี เพื่อให้มีเงินทองบ้างและมีกำลังใจในการใช้ชีวิตที่บ้านสามี ตอนนี้การผลักนางออกไปโดยตรงเช่นนี้ หลินหวั่นเฉินก็คิดไม่ถึง

"หวั่นเอ๋อร์ มากับ...มากับข้าเถิด อย่ากลับไปเลย ตอนนี้ในบ้านของเจ้ามีแต่น้องชายของเจ้า เมื่อเจ้าแต่งเข้าไปในตระกูลลู่แล้ว จะไม่มีใครช่วยเจ้าได้เลย ถึงตอนนั้นวันเวลาของเจ้าจะไม่ดีแน่ เจ้าวางใจได้ ข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี เจ้าก็รู้ว่าเงินทองของข้าอยู่ที่ไหน สิ่งที่ข้ามีก็คือของของเจ้า ทั้งหมดของข้าเป็นของเจ้า"

โอ้โห หลี่เก๋อเฟยมองหวังจั่งซื่อแบบนี้แล้วตกใจมาก ก่อนหน้านี้เห็นหวังจั่งซื่อเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ตอนนี้กลับกล้าหาญขนาดนี้ พลังของความรักช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ 

หวังจั่งซื่อคิดว่าเรื่องนี้ถ้าเผยแพร่ออกไปจะไม่ดีต่อชื่อเสียงของหลินหวั่นเฉิน แต่ตอนนี้สถานการณ์แบบนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการดำรงชีวิตของหลินหวั่นเฉินแล้ว

ดังนั้นถึงแม้ก่อนหน้าจะลังเลอยู่บ้าง แต่หลังจากนั้นหวังจั่งซื่อก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะต้องช่วยหลินหวั่นเฉินออกมาจากบ้านที่บีบบังคับนางแห่งนี้ให้ได้

ไม่อาจปล่อยให้หลินหวั่นเฉินตกอยู่ในกรงเล็บของน้องชายนาง นั่นเป็นหลุมไม่มีก้นที่ไม่ว่าอย่างไรก็เติมไม่เต็ม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้นางกลายเป็นภรรยาของบุตรชายคนโตของตระกูลลู่ คนที่เที่ยวเตร่เช่นนั้น เขาจะวางใจมอบหวั่นเอ๋อร์ให้กับคนแบบนั้นได้อย่างไร บุตรชายคนโตของตระกูลลู่ผู้นี้ยังไม่เคยมีภรรยาเอกเลย ตอนนี้ก็มีอนุสิบหกสิบเจ็ดคนแล้ว หวั่นเอ๋อร์คนที่มีนิสัยอ่อนโยนเช่นนี้ ถ้าแต่งงานไปก็จะถูกรังแกเท่านั้น ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด

หลินหวั่นเฉินได้ยินคำสารภาพรักอย่างเป็นทางการที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันของหวังจั่งซื่อก็ชะงักไปอีก มองสีหน้าที่มุ่งมั่นของหวังจั่งซื่อ หลินหวั่นเฉินไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหวังจั่งซื่อจะกลายเป็นชายแกร่งเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร

หวังจั่งซื่อเห็นหลินหวั่นเฉินไม่ตอบรับ เพียงแต่ยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ก็รู้สึกงุนงงไปบ้าง แต่ก็ยังคงชักชวนต่อไป เด็ดขาดไม่ยอมให้หวั่นเอ๋อร์ของตนถูกรังแกแม้แต่นิดเดียว

"หวั่นเอ๋อร์ เจ้ายังคิดอะไรอยู่อีก? พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น เจ้าวางใจได้ ข้าจะพาเจ้าไปให้ดีแน่นอน ข้าไม่มีทั้งบิดาและมารดา ต่อไปเจ้าจะเป็นญาติเพียงคนเดียวของข้า"

หลี่เก๋อเฟยเห็นเหตุการณ์พัฒนาไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ก็ไม่คาดคิดมาก่อน แต่ถ้าจะช่วยหลินหวั่นเฉินและหวังจั่งซื่อตามโครงเรื่องที่ดำเนินไปตอนนี้ ก็น่าจะช่วยให้ทั้งสองหนีไปด้วยกัน ดีจริง ๆ

"พี่สาวหลิน ถึงแม้ข้าจะไม่เคยเห็นว่าบุตรชายคนโตของตระกูลลู่เป็นคนแบบไหน แต่ได้ยินหวังจั่งซื่อพูดแบบนี้ ต้องไม่ใช่คนดีแน่ เหตุใดท่านจึงต้องแต่งงานไปที่นั่นด้วย? ในเวลานี้ ตอนที่ท่านยังไม่ได้กลับบ้าน ก็หนีไปเลยสิ อย่าไปสนใจเรื่องคำนินทาของผู้คนเลย ขอเพียงตัวเองใช้ชีวิตได้ดีก็พอแล้ว"

หลินหวั่นเฉินยังคงเงียบ นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งนางจะต้องจากบ้านหลังนั้นไป ถึงแม้ในบ้านหลังนั้นจะไม่มีใครรักใคร่นางจริงใจหรือปฏิบัติต่อนางดี แต่นางก็อยู่ในบ้านหลังนั้นมาสิบกว่าปี ตอนนี้บอกให้ไปก็ไป จะไปได้อย่างไร

"หวั่นเอ๋อร์..." หวังจั่งซื่อพูดทุกอย่างที่ควรพูดแล้ว สายตาเต็มไปด้วยความรักและความเวทนาต่อหลินหวั่นเฉิน พลางมองมาที่นาง

เขาเพียงแค่รอให้หลินหวั่นเฉินพูดคำว่า ‘ตกลง’ เท่านั้นก็พอแล้ว

หลินหวั่นเฉินได้ยินเสียงอ่อนโยนของหวังจั่งซื่อ แล้วก็เห็นสายตาที่มุ่งมั่นของหวังจั่งซื่อที่มองมาที่นาง ยิ่งไปกว่านั้นดวงตาของเขายังมีน้ำตาคลออยู่ด้วย ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่นั้น ชัดเจนว่าในสายตาของเขามีเพียงแค่นางเท่านั้น

แท้จริงแล้ว หลินหวั่นเฉินก็ชอบหวังจั่งซื่ออยู่แล้ว ในตอนนี้หลินหวั่นเฉินก็เหมือนจะเริ่มหวั่นไหวเช่นกัน