บทที่ 2: งามล่มเมือง
ฤดูใบไม้ร่วงเปลี่ยนสวนหลังจวนของอัครมหาเสนาบดีชิงหยวนเปาให้กลายเป็สีทองแสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านใบไม้ร่วงที่ปลิวไปตามสายลมอบอุ่นบรรยากาศเงียบสงบยิ่งเพิ่มความงามให้กับบรรยากาศ
ชิงอี้หรานในวัยสิบแปดปียืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนลายปักดอกไม้สีขาวเส้นผมดำขลับถักเป็เกล้าแเี ใบหน้างดงามดั่งเทพธิดา ดวงตาคมหวานริมฝีปากเรียวบางสีชมพูอ่อน ชิงอี้หรานเติบโตขึ้นเป็หญิงสาวที่งดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ผิวขาวเนียนราวกับหยก และดวงตาที่เปล่งประกายเหมือนดวงดาวยามค่ำคืน ชิงอี้หรานเป็ดั่งหญิงงามล่มเมืองที่ทำให้หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างหลงใหล พวกเขาต่างพากันหมายปองและฝันอยากได้เป็ภรรยาอีกทั้งอำนาจบารมีของบิดานาง อัครมหาเสนาบดีชิงหยวนเปายิ่งเพิ่มความปรารถนาในใจของพวกเขา
"อี้หรานข้า้าให้เ้าอยู่ในจวน อย่าไปไหนไกลนะ" ชิงหยาง พี่ชายคนโตเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง ขณะที่พวกชายหนุ่มนั่งอยู่ในเรือนรับรอง
ชิงอี้หรานยิ้มหวาน "ทำไมกันเ้าคะพี่หยาง ข้าอยากเดินเล่นในสวนไปถึงหน้าประตูจวนเท่านั้นเอง"
ชิงหลง พี่ชายคนที่สองเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมายในมือ "อี้หราน เ้ารู้หรือไม่ว่ามีบุตรของเ้ากรมพิธีแอบลอบส่งจดหมายเกี้ยวพาเ้าข้ากับพี่หยางต้องคอยระวังไม่ให้พวกนั้นเข้ามาใกล้เ้า"
ชิงเฟย พี่ชายคนที่สาม เดินเข้ามาอีกคน"ใช่แล้ว ข้าได้ยินข่าวว่าเขาตั้งใจจะมาเจอเ้าที่สวนนี้ข้ากับพี่ชายทั้งสองจึงต้องหาวิธีข่มขวัญให้เขาหนีกระเจิง"
ชิงอี้หรานหัวเราะเบา ๆ"พวกท่านพี่นี่ช่างเป็ห่วงข้าเสียจริง ข้าไม่คิดว่ามีใครกล้าหรอก"
ชิงหยางพยักหน้า "เขาคงไม่รู้หรือไม่ก็ไม่สนใจแต่หลังจากนี้ ข้าจะดูแลเ้าอย่างเข้มงวดกว่านี้พวกเราจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเ้า"
ในบ่ายวันนั้นทั้งสามพี่น้องจึงวางแผนข่มขวัญชายหนุ่มผู้นั้น
“พี่หยางข้าว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว” ชิงหลงกล่าวด้วยความโมโห
“ใช่ พวกเราต้องสอนบทเรียนให้เขาเข้าใจ”ชิงเฟยเห็นด้วย
พี่ชายทั้งสามรอคอยบุตรของเ้ากรมพิธีที่หน้าจวนเ้ากรมพิธีการเมื่อเห็นหนุ่มน้อยหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ ชิงหยางย่างก้าวเข้าไปหยุดชายหนุ่มไว้
“เ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาเกี้ยวพาน้องสาวของเรา”ชิงหยางพูดด้วยเสียงดุดัน
“ข้า... ข้าแค่...” หนุ่มน้อยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ
“หากเ้าคิดจะมาเกี้ยวพาน้องสาวของเราเ้าต้องผ่านพวกเราไปก่อน!” ชิงหลงพูดเสริม
ชิงเฟยยิ้มเย็น“เ้าไม่รู้หรือว่าการเข้าใกล้ชิงอี้หรานคือการเล่นกับไฟ”
หนุ่มน้อยคนนั้นหน้าซีดเผือดและรีบวิ่งหนีเข้าจวนไปอย่างรวดเร็ว
ข่าวการข่มขวัญบุตรของเ้ากรมพิธีแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงทุกคนทราบว่าหญิงงามจากตระกูลชิงนั้นมีพี่ชายสามคนที่พร้อมจะปกป้องหญิงสาวแม้ว่าจะเป็บุตรของขุนนางสูงศักดิ์ก็ไม่อาจเข้ามาใกล้ชิดได้
"ท่านพี่ข้าไม่้าให้ท่านต้องทำเื่ลำบากเพราะข้า" ชิงอี้หรานพูดเสียงเบา"ข้าเพียงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเท่านั้น"
ชิงหยางยิ้ม "เ้าไม่ต้องกังวลพวกเราจะปกป้องเ้าเสมอ ไม่ว่าจะแบบใด เราจะไม่ให้ใครมาทำร้ายเ้า"
ชิงหลงเสริม "ใช่แล้ว อี้หรานเ้าคือแก้วตาดวงใจของตระกูลชิง พวกเราจะทำทุกอย่างเพื่อให้เ้ามีความสุข"
ชิงเฟยยิ้มแล้วกล่าว"และหากมีใครกล้าลองดีอีก ข้าจะเป็คนแรกที่จัดการพวกมัน"
ชิงอี้หรานยิ้มกว้างรู้สึกขอบคุณในความรักและการปกป้องของพี่ชายทั้งสาม หญิงสาวรู้สึกปลอดภัยและมั่นใจว่าพวกเขาจะอยู่เคียงข้างนางเสมอ
เวลาผ่านไปชื่อเสียงของชิงอี้หรานและพี่ชายทั้งสามเป็ที่รู้จักทั่วเมืองหลวงแม้ว่าหลายคนจะหลงใหลในความงามของชิงอี้หราน แต่ก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้เพราะเกรงกลัวพี่ชายของนางชิงอี้หรานจึงกลายเป็ดั่งดอกไม้ที่งดงามแต่ไม่อาจแตะต้อง
288
