The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

            “นอกจากนี้..ฉันเคยสัญญาเอาไว้แล้วด้วย..ว่าฉันในฐานะคนรักที่คอยอยู่ข้างกายคุณมาตลอด แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นาน แต่สำหรับฉันแล้วการที่ได้อยู่กับคุณนั้นทำให้ฉันมีความสุขมากๆเลยค่ะ… ฉะนั้น…ฉะนั้น" 

              เซซิเลียเริ่มร้องไห้อีกครั้งพร้อมกับกอดเรเวลไปด้วย

      “ฉะนั้น..ไม่ว่าอดีตอันแสนเจ็บปวดที่คุณเคยผ่านมาจะเป็นอะไร ฉันก็จะอยู่ข้างคุณ ช่วยเยียวยาความเจ็บปวดนั้นให้คุณ และก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับคุณค่ะ นี่คือสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้ในตอนขอคบกับคุณครั้งแรกไม่ใช่หรอคะ...ฉะนั้นเรเวล..ได้โปรดให้ฉันได้ทำตามสัญญานั้นด้วยเถอะนะคะ" 

       เซซิเลียเงยหน้าขึ้นวิงวอน

       เรเวลจ้องไปยังดวงตาสีฟ้าอันงดงามของเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตาอันใสบริสุทธิ์

       “สัญญางั้นหรอ…อดีตของฉันงั้นหรอ....”

      “ค่ะ..ที่ผ่านมาฉันได้เพียงแต่รู้สึกว่าคุณเจ็บปวดจากอดีตบางอย่าง แต่ฉันยังไม่เคยรู้รายละเอียดอดีตอันแสนเจ็บปวดของคุณเลยจริงๆ…ฉะนั้นได้โปรดช่วยเล่าอดีตนั้นให้ฉันฟังได้มั้ยคะ…ตัวฉันอยากแบกรับความเจ็บปวดนั้นร่วมกับคุณค่ะ..”

        “เข้าใจแล้วล่ะ..เธออยากฟังอดีตของฉันอย่างงั้นสินะ”

         เซซิเลียพยักหน้า

         “เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ10ปีก่อน….”

         ตัวผมเล่าเรื่องราวในอดีตทั้งหมดให้เธอฟัง ตั้งแต่ที่ผมถูกตระกูลขุนนาชั้นสูงตระกูลหนึ่งเก็บมาเลี้ยง 

         ถูกลูกหลานเหล่าขุนนางกลั่นแกล้งอย่างทารุณ

        และคนที่มักมาช่วยผมเสมอๆก็คือเอลิเซ่

        เอลิเซ่บอกชอบผม และแน่นอนว่าตัวผมก็ชอบเอลิเซ่เช่นกัน 

        แต่ว่าเรื่องราวก็พลิกตาลปัตร..ราวกับถูกกลั่นแกล้งจากโชคชะตา เมื่อผมได้สารภาพรักกับเธอ แต่ผลลัพธ์คือเธอปฎิเสธผมอย่างทารุณ…พร้อมกับขับไล่ผมออกจากคฤหาสน์

         หลังผมออกจากคฤหาสน์ และหนีออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ผมก็ไปใช้ชีวิตที่เนอันซึ่งเป็นเขตชนบทมากว่า10ปี 

         “เรื่องราวก็ประมาณนี้แหละ..นี่เป็นเรื่องราวก่อนที่ฉันจะได้รับเลือกจากอาร์ติเฟกซ์"

         “ที่แท้..อัศวินศักดิ์สิทธิ์ลำดับที่6 ก็คืออดีตคนรักเก่าของคุณสินะคะ”

         “ฉันคิดว่านั่นคงไม่ใช่อดีตคนรักหรอก..เพราะที่ผ่านมาฉันรักเขาแค่ข้างเดียว..แล้วเข้าใจผิดว่าเขารักฉันน่ะ..เพราะคำบอกรักสำหรับเอลิเซ่แล้ว..นั่นคือคำโกหกที่หลอกลวงฉันมาโดยตลอด…ฉะนั้นหลังจากที่ฉันฝันถึงเรื่องราวเมื่อคืนมันก็ได้เตือนสติฉันว่าไม่ควรเชื่อใจใครอีก..รวมทั้งตัวเธอด้วยเซซิเลีย”

         “สิ่งที่คุณเอลิเซ่ทำกับคุณในวันนั้น ฉันคิดว่าเธอใจร้ายมากจริงๆค่ะ แต่ว่าฉันขอถามคุณอีกเรื่องนึงได้รึป่าวคะ?”

         “เรื่องอะไรล่ะ ?”

         “เรเวล..สำหรับคุณแล้วชนชั้นสูงไม่ว่าจะขุนนางหรือราชวงศ์อาจเป็นคนเลวหมดทุกคนสำหรับคุณก็จริง  แต่ว่า..คุณคิดว่าสามัญชนหรือชนชั้นล่างนั้นเป็นคนดีหมดทุกคนเลยรึป่าวคะ?”

         “ระ..เรื่องนั้นมันก็…” เรเวลเริ่มเถียงไม่ออก

         “คิดว่ายังไงหรอคะ?”

         “มันก็ไม่ได้ดีไปหมดทุกคนหรอก..อย่างน้อยโจรที่มาปล้นเมจของเธอในวันนั้นก็เป็นสามัญชนเหมือนกัน”

         “งั้นเท่ากับว่า..สามัญชนเองก็มีทั้งคนที่ดีและคนที่ไม่ดีถูกมั้ยคะ?”

         “อะ..อืม..เรื่องนั้นมันก็ใช่” เรเวลพยักหน้าตอบทันทีแม้จะรู้สึกอึดอัด

          “ฉะนั้นชนชั้นสูง..ไม่ว่าขุนนางหรือราชวงศ์ก็เช่นกันค่ะ..พวกเขาก็มีทั้งคนที่ดีและไม่ดีเหมือนกัน”

          “..” เรเวลเงียบ

          “แต่ฉันก็ไม่ได้เถียงนะคะว่าขุนนางและราชวงศ์ส่วนใหญ่มักเป็นผู้หลงในลาภยศ เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ส่วนรวมจนราษฎรมากมายต้องทุกข์ยาก..เรื่องนี้เป็นปัญหาที่แก้ไม่ตกมานานแล้ว ไม่เพียงแค่อาณาจักรเบลฟาร์สเท่านั้น แต่อาณาจักรอื่นก็เป็นเหมือนกัน”

         “ถ้างั้น…” เรเวลพยายามจะอ้าปากพูดขึ้นมา..แต่เซซิเลียเอามือปิดปากเขาไว้ก่อน 

         “สิ่งที่ฉันพยายามจะสื่อก็คือ..ฉันไม่อยากให้คุณเหมารวมค่ะ…ฉันไม่อยากให้คุณเหมารวมว่าราชวงศ์ทุกคน หรือ ขุนนางทุกคน เป็นคนเลวหมด..เพราะอย่างน้อยก็มีขุนนางบางคน อย่างเช่นคุณรูอัน และคนอื่นๆที่เขาก็ไม่ได้รังเกียจคุณหรือดูถูกคุณเลยแม้แต่น้อยไม่ใช่หรอคะ? ”

          “..” เรเวลเงียบพร้อมกับครุ่นคิด

           เรื่องที่เซซิเลียพูดมันก็จริงนะ..ไม่ว่าจะรูอัน ลูน่า ชีน่า ก็ไม่ได้มีใครเคยดูถูกหรือรังเกียจผมเลยแม้แต่น้อย แถมยังชื่นชมผมด้วยซ้ำ..ส่วนเซเลน่าเองก็หาเรื่องผมเฉพาะตอนที่ผมไปยุ่งกับเซซิเลียเท่านั้น แล้วก็ชอบมาท้าผมสู้บ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เคยดูถูกผมเลย ..แม้กระทั่งเซซิเลียเองก็เช่นกัน

           “คุณน่ะ..ต้องหัดมองคนในแง่ดีกว่านี้นิดนึงนะคะ” เซซิเลียลูบหัวเรเวลอย่างอ่อนโยนพร้อมกับจูบไปที่หน้าผากของเขา

          “เนื้อแท้จริงๆของคุณแล้ว..คุณเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนมากๆค่ะ..เพียงแต่อดีตอันเลวร้ายของคุณที่เจอกับคนไม่ดีมาเยอะ เลยอาจะทำให้คุณมองคนอื่นในแง่ร้ายเยอะเกินไป…แต่ถึงอย่างงั้นฉันก็รักคุณอยู่ดีค่ะ” 

          “ซะ..เซซิเลีย..” เรเวลเริ่มหลั่งน้ำตาออกมาพร้อมกับกอดเธอด้วยใจจริงเป็นครั้งแรก

          “ฉันไม่อยากให้คุณเอาฉันไปเหมารวมกับคุณเอลิเซ่ค่ะ..เพราะว่าฉันไม่ใช่คนแบบเขา..ที่จะทิ้งคุณไปแบบนั้น” เซซิเลียกอดพร้อมกับลูบหัวของเรเวล

           “ฉันขอโทษนะ..เซซิเลีย..ที่ฉันพูดจาทำร้ายจิตใจเธอไปในวันนี้” เรเวลกล่าวจบแล้วซบหน้าของเขาลงบนหน้าอกของเซซิเลียเป็นครั้งแรก

            “ไม่เป็นไรค่ะ..ในฐานะที่ฉันเป็นคนรักของคุณแล้ว…ฉันยินดีแบกรับความเจ็บปวดนั้นร่วมกับคุณ” เซซิเลียยิ้มทั้งน้ำตาพร้อมกับลูบหัวของเรเวลอย่างเบาๆ

            “คุณเอลิเซ่เองก็เคยลูบศีรษะของคุณแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ยคะ”

            “อืม..แต่ตอนนั้นฉันเองยังเป็นเด็กขี้แยอยู่เลยนะ”

            “ตอนนี้ก็ยังขี้แยอยู่เหมือนเดิมเลยไม่ใช่หรอคะ?”

            “มะ..ไม่ใช่สักหน่อย..นั่นมันเธอเองต่างหากเล่า..” เรเวลปฎิเสธพร้อมกับหน้าแดงด้วยความเขินอายทันที

            “ฮิฮิ.. ><”

             “สำหรับวันนี้ฉันแพ้เธอแล้ว..ฉะนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเรายังคงเหมือนเดิม..”

             “ค่ะ..รักเรเวลที่สุดดดเลย..”  เซซิเลียกอดเรเวลด้วยแรงที่แน่นที่สุดของวันนี้

             “อือ..ไม่ต้องกอดฉันแน่นขนาดนั้นก็ได้..ตอนนี้ฉันหิวข้าวจะแย่แล้ว..แถมอยากเข้าห้องน้ำด้วย..ถึงตอนนี้จะค่ำแล้ว แต่ว่าพวกเรารีบไปหาท่านไอรีนกันเถอะ”

              “ค่ะ ><”

              “แล้วก็..จริงสิ..ยังมีปัญหาอีกอย่างนึง”

              “อะไรหรอคะ?”

              “พวกเราต้องไปแก้ความเข้าใจผิดของพวกรูอันกับชีน่าด้วย”

              “เรื่องนั้นเองหรอคะ..ไม่ต้องหรอกค่ะ” หลังเซซิเลียกล่าวจบ..เธอปล่อยมือทั้งสองข้างที่กอดเรเวลออกทันที..หลังจากนั้นขึ้นคร่อมแล้วนั่งบนตัวเขาแทน

               “เซซิเลีย..เธอจะทำอะไรน่ะ?” 

               เซซิเลียยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรเวลพร้อมกับเกี่ยวผมของเธอไว้ข้างหู

                ดวงตาสีฟ้ากับสีแดงประสานกัน

                ระยะของหน้าใกล้กันมากจนเรเวลเริ่มหน้าแดงขึ้นมาทันที

               “คะ..คือว่า…ไหนๆพวกเขาก็เข้าใจผิดแล้ว..ฉะนั้น..พวกเราเองก็น่าจะลองมามีเจ้าตัวน้อยด้วยกันดูหน่อยมั้ยคะ ><” เซซิเลียยิ้มให้พร้อมกับหน้าแดงเหมือนกัน 

                “..”ความเงียบปรากฎขึ้นระหว่างทั้งคู่       

                “เอ๋!…เจ้าตัวน้อย..หมายถึงเธออยากเลี้ยงแมวหรอ?…”

                “โธ่วววว..นี่คุณไม่เข้าใจที่ฉันพูดจริงๆใช่มั้ยคะเนี่ย” เซซิเลียหันหน้าไปแล้วงอนแก้มตุ้บป่องทันที

               “ก็ถ้าเธออยากเลี้ยงแมว..ทำไมไม่ไปซื้อเอาล่ะ? บ้านเธอก็รวยไม่ใช่รึไง..มาขอฉัน..ฉันไม่มีแมวให้เธอหรอกนะ..อุ๊บ” เรเวลโดนเซซิเลียเอามืออุดปากทันที

               “คุณเนี่ย..ซื่อบื้อเหมือนกระต่ายจริงๆเลยนะคะ”

               เซซิเลียยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วกระซิบข้างหูเรเวลอีกครั้ง

               “เจ้าตัวน้อยไม่ใช่แมวค่ะ..แต่หมายถึงลูกของฉันกับคุณต่างหากล่ะ”