คุณหมอคาสโนว่า

Chapter 3เช้าวันใหม่ที่ไม่สดใส“ลงมาแล้วเหรออาเก๊กฮวย กินข้าวเร็วลูก” แว้ก0 [] 0!! ตกใจเกือบตกบันไดตาย แม่ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอันไพเราะพระเจ้าช่วย กล้วยทอดคงจะไหม้ แปลกมาก“คะค่ะ ม้า” ฉันตอบกลับไปแล้วหันมองแม่ตัวเองอย่างไม่แน่ใจ ใช่แม่เราปะเนี้ย แม่หลอนไปเองหรือเจอมนุษย์ต่างดาวจับไปถ่ายสมอง-_- ““เซ็นนี่ให้ม้าหน่อยสิลูก” ยังหลอนไม่หายแม่ฉัน-_-“ม้าผีเข้าป่ะเนี้ย พูดเสียงซะหนูขนลุกเลย ดูดิ”“ม้าก็พูดปกตินะจ๊ะ อะเซ็นนี่ให้ม้าหน่อยเร็วเด็กดี” ปกติแล้วงั้นเหรอเนี้ย-_- ““อะไรอะม้า” ฉันถามถึงกระดาษที่ม้าฉันเอามาวางไว้ตรงหน้า“อ๋อเอกสารเซ็นรับของนะจ๊ะ เร็วสิอาเก๊กฮวยลุงไปรษณีย์เขารออยู่ รีบเซ็นสิลูก” ฉันหันไปดูลุงไปรษณีย์ที่นั่งจิบน้ำชากับอาม่าอยู่ เดี๋ยวนี้ไปรษณีย์เขาแต่งตัวกันดีจังแฮะ ใส่สูทด้วย“ม้าทำไมไม่เซ็นเองละ”“ถามอะไรมากมายเล่าห๊ะ เซ็นเร็วๆ ชักช้า” แม่ฉันว้ากใส่ งงนะเนี้ย (. .) ? ปรับตามอารมณ์แม่ไม่ทันจริงๆ สงสัยเข้าวัยทอง“รู้แล้วน่า แค่นี้ทำไมต้องดุด้วยละม้า อะเสร็จแล้วม้า เออเรื่องเมื่อวานไม่เอานะเก๊กฮวยไม่แต่ง”“ไม่แต่งไม่ได้ แม่รับสินสอดไว้แล้วรู้มั้ยเท่าไร”“เท่าไรก็ไม่เอาม้า ไม่เอา”“หุบปาก กินข้าวแล้วไปเรียนซะ”“เตี่ยดูม้าเด่”“โถลูก เตี่ยกับม้านะเลือกสิ่งที่ดีให้นะ”“เตี่ย ทำไมเตี่ยพูดงี้ละ”“รู้มั้ยค่าสินสอดเราเท่าไร 99 ล้านบาท บ้านพร้อมที่ดินอีกสองหลังและยังมีเครื่องเพชรแล้วก็ทองอีกนะ ม้าจะบอกให้ ฮิๆ ” โห แม่ภูมิใจนำเสนอมาก-_- ““โห ม้าเจอเขาหลอกรึเปล่าม้า อย่าไปเชื่อนะ”“นี่พ่อของว่าที่สามีแกนะเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเชียวนะ แล้วเพื่อนม้าคนที่มาบ้านเราเมื่อวานนะเป็นเจ้าของโรงแรมที่ภูเก็ตนะจะมาหลอกได้ไง พวกเราตกลงกันว่าบ้านหลังหนึ่งเราจะย้ายไปอยู่กันวันนี้ แล้วอีกหลังเอาไว้เป็นเรือนหอแกดีมั้ย”“ไม่ดี เตี่ยช่วยฮวยทีสิเตี่ย”“ไม่ต้องสนใจยายฮวยหรอกคุณ ทุกคนในบ้านเห็นดีเห็นงามหมดนะเพราะดูแล้วแกกับอาชางนะเหมาะสมกัน ถ้าแกไม่แต่ง ม้าจะถือว่าเนรคุณ” โหอยากจะเป็นลมตาย ชีวิตจริงหรือละครน้ำเน่าเนี้ย ทำไงดีง่าT [] Tแปะๆไอ้กิ๊กปรบมือเรียกสติฉันในขณะที่ฉันนั่งใช้สมองขี้เลื่อยของตัวเองหาทางออกของชีวิต“เฮ้ย เก๊กฮวยเป็นไรวะเหม่อๆ ไม่กินรึไง กินดิเส้นก๋วยเตี๋ยวแกอืดหมดแล้วนะ โน้นลูกชิ้นแกไอ้ยาคีบไปกินหมดแล้ว” ฉันก้มมองที่ชามก๋วยเตี๋ยวของตัวเอง นั้นไงไม่เหลือซักลูก อะโด่เอ้ยเพราะไอ้เรื่องบ้าๆ พวกนี้ ทำให้ฉันเสียลูกชิ้นไป เสียดายอ่ะ ยังไม่กินซักลูกเลยนะ (-_- “)“เฮ้ย นี่ฉันถามพวกแกหน่อยสิ ถ้าพวกแกเจอบังคับแต่งงานพวกแกจะทำไง” ฉันตัดสินใจปรึกษาพวกเพื่อนๆ“โหนี่ไอ้ฮวย มันสมัยไหนแล้วยังจะมีอย่างนี้อีกเหรอ ไม่มีแล้ว” ไอ้เคปพูดพร้อมคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก แล้วทำไมต้องมาคีบชามฉันด้วยฟระ-_- ““มีดิวะไอ้เคป ฉันนี่ไง”“ห๋า!!! ” >>ไอ้เคป+ไอ้ยา+ไอ้ไผ่+ไอ้กิ๊ก จะร้องโอเปล่ากันรึไงฟระ“กับใครวะ” >>ไอ้เคป+ไอ้ยา+ไอ้ไผ่+ไอ้กิ๊ก พวกมันตะโกนใส่หูฉันพร้อมกัน อ่าแสบแก้วหูชะมัดเลย-_- ““ตอบเร็วๆ เด่ ไอ้ฮวย” ไอ้ไผ่มันจับแขนฉันเขย่า“คือ…@#@3%&**&^%$##@@W@#$%%^^&*&^%$#@@#$%//$%^%$&^* () (*%%^^ T [] T เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ละ”“ห๋า คุณหมอหน้าหล่อเมื่อวานเหรอวะ เฮ้ยโชคดีเป็นบ้าเลยยังกะพรหมลิขิตท่าทางคุณชายด้วยอะ” ใช่คงเป็นพรหมลิขิตขีดเขี่ยละมั่งถึงได้ซวยขนาดนี้Y [] Y“โชคดีบ้าบออะไรกันไอ้กิ๊ก ปากร้ายขนาดนั้น ถ้ามันกินสมองฉันได้มันคงกินไม่เหลือแล้ว”“เฮ้ย โทรศัพท์แกสั่นวะฮวย” ไอ้ไผ่ชี้ไปที่โทรศัพท์ฉันที่มันกำลังสั่น ดุกดิกๆ ฉันเลยจัดการงัดโทรศัพท์ขึ้นมาดู“เอ๊ะ! เบอร์ใคร ฮโหลสวัสดีค่ะเก๊กฮวยพูดค่ะ”“……………” ทำไมไม่มีเสียงตอบง่ะ โรคจิตรึเปล่าฟระ (-_- “)“ฮโหลได้ยินมั้ยค่ะ”“ (นี่เธออยู่ไหน) ”“ใครค่ะ”“ (ว่าที่สามีเธอไง) ” แว้ก0 [] 0! ตกใจเกือบหงายตกเก้าอี้“เฮ้ย แกมีเบอร์โทรฉันได้ไง”“ (แม่เธอให้ไง อยู่ที่ไหน) ”“ไม่บอกว้อย” ปิดเครื่องซะเลย“คุยกะใครวะฮวย” ไอ้ไผ่ถามพร้อมจ้องหน้าฉันอย่างสงสัย“ไม่มีอะไรรีบๆ กินข้าวเหอะ เราจะได้กลับบ้านกัน วันนี้อุตส่าห์เลิกเร็ว กินๆ จะได้กลับๆ”“อะไรของแกฮวย ดูแปลกๆ นะเนี้ย” ยังจะมาสงสัยอีกนะไอ้ยา-_-“ไม่มีอะไร”“แล้วตะกี้ใครโทรมา” ไอ้ยายังสงสัยฉันไม่เลิก“มะไม่มีนี่โทรผิด”“เจอตัวจนได้นะ” เสียงคุ้นๆ วุ้ย พอหันไปดูเท่านั้นละ 0 [] 0!!! ไอ้หมอนรกมา“ไอ้หมอแกมาได้ไงเนี้ย”“นี่ใช่มั้ยคู่หมั้นแกอ่ะฮวย ขาวมาก” ไอ้เคปถามแล้วมองหน้าไอ้หมอ“หึๆ ผมชื่อชางครับ” ไอ้หมอหัวเราะก่อนแนะนำตัวเอง“หมอชาง” >>ไอ้เคป+ไอ้ยา+ไอ้ไผ่+ไอ้กิ๊ก“ครับ จะเรียกอย่างนั้นก็ได้ ผมขอตัวเพื่อนพวกคุณนะครับ”“ใครจะไปกับแกห๊ะ”“นี่แม่เธอบอกให้ฉันมารับกลับบ้านนะ รู้จักทางไปบ้านใหม่รึไง” อ้าวเฮ้ย ม้าฉันย้ายบ้านแล้วรึ ทำไมไวจัง“เออไปก็ไป นำไปเซ่”ฉันจำใจต้องเดินมาไอ้หมอไป ทำไงได้ก็ไม่รู้ว่าบ้านใหม่อยู่ไหนนี่ ง่าๆ T [] T โห ตานี่สงสัยชาติที่แล้วถวายสังฆทานเป็นเสาไฟฟ้าแน่เลยถึงได้ขายาวขนาดนี้ เดินตามแทบไม่ทัน“โอ้ย นี่จะหยุดทำไมไม่บอกห๊ะ” ฉันว้ากทันทีเมื่อเดินชนหลังไอ้หมอที่หยุดเดินกะทันหัน“นี่ยายบ้าเธอเดินไม่ดูอะไรเอง โทษคนอื่นเขาอยู่ได้ ขึ้นรถ”“ไหนละรถนาย”“นี่ไงขึ้นสิ”“ห๋า!! รถสปอร์ตสีดำคันเมื่อวาน” ฮึย ไอ้หมอนรกนี่เองเหรอที่เหยียบน้ำใส่เราเมื่อวาน ถึงฉันจะไม่รู้จักยี่ห้อรถหรูพวกนี้ แต่ไอ้คันนี้มันโคตรติดตาฉันเลยขอบอก“อะไรของเธอยายบ้า”“เมื่อวานนายใช่มั้ย เหยียบน้ำใส่ฉันที่ป้ายรอรถ นายแน่ๆ เพราะเมื่อวานนายก็คงจะเพิ่งกลับ อย่ามาปฏิเสธนะฉันจำได้ติดตาเลย”“แล้วไง” แว้กo [] oตอบมาได้หน้าตาเฉย เดือดว้อยเดือด> [] <“นี่คือคำตอบเหรอไอ้หมอนรก”“นี่ยายเด็กศิลเปอะพูดจาให้มันดีๆ หน่อย”“ฉันไม่จำเป็นต้องพูดดีกับคนอย่างนายหรอก เมื่อวานรีบไปตายที่ไหนไม่ทราบยะ ไม่เห็นคนรึไง”“เห็นแต่ฉันรีบ”“ไอ้ๆ” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าให้มันแทงลึกเข้าไปในใจดำๆ ของไอ้หมอนรกนี่ดี ด่าไปคำไหนก็เหมือนไม่ระคายผิวหนังอันกระจ่างใสดูเป็นผู้ดี้ผู้ดีแบบมีออร่าของไอ้หมอนรกเลยซักกะติ๊ด -_-+ คนด่าอย่างฉันนี่สิจะชักแงกๆ ตาย“ขึ้นรถ ไม่งั้นฉันจะปล่อยให้หาทางกลับบ้านเอง” โหๆ นี่คิดว่าจะขู่ฉันได้เหรอ“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ ขึ้นรถ”“เออ รู้แล้ว” ต้องรีบขึ้นเดี๋ยวมันไม่ไปส่งเเฮะๆ ^-^ กลัวไปบ้านไม่ถูกตอนนี้ฉันก็นั่งอยู่บนรถกับไอ้หมอนรกเรียบร้อยแล้ว ฉันเลือกที่จะเงียบเพราะตอนนี้กำลังเดือดอยากกินสมองคน ท่องไว้ฮวย พุทโท พุทโท“เธออายุเท่าไร” และแล้วไอ้หมอก็เปิดสนามรบ“22”“ไม่เด็กแล้วนี่”“ทำไม”“รู้รึยังอาทิตย์หน้างานแต่งเรานะ”“ห๋า o [] o!! ”“ไม่ต้องหา ตั้งแต่วันนี้ไปเธอต้องเชื่อฟังและอยู่ในโอวาทของฉัน”“ถามจริงรักฉันมะ”“ไม่”“เออนั้นดิ รู้จักมะความรักนะห๊ะ ไม่รักแล้วนายยอมให้แม่พ่อนายจับแต่งงานกับฉันง่ายๆ ทำไม ช่วยกันค้านดิ คัดค้านนะรู้จักมั้ย ใช่ต้องก่อมอบประท้วง เราจะไม่หยุดจนกว่างานแต่งจะยกเลิก ยกเลิก ยกเลิก อะไรทำนองเนี้ย”“หึๆ เชื่อเธอเลยจริงๆ นะ คิดได้แค่นั้นเหรอสมองเธอนะ ไม่มีประโยชน์หรอกน่า คิดคำนวณความน่าจะเป็นดูสิ”“โหนี่ไอ้หนอนหนังสือมีแต่สมอง หลอกด่าหาว่าฉันโง่เหรอ”“เอ้าฉลาดนี่ รู้ด้วย”“ขอบใจที่ชมยะ” ชิชะ ถึงฉันจะเซ่อซ่าแต่ฉันฉลาดนะว้อย แต่คำชมตะกี้เหมือนหลอกด่าเนอะ-_- ““นายหลอกด่าฉันเหรอไอ้หมอนรก”“อะฮึ พึ่งรู้ตัวเหรอสมองช้า เฮ้อ คิดว่าแต่งกับคนโง่นึกว่าจะว่าง่าย ที่ไหนได้โง่ไม่พอดื้อด้านอีก” เวรกรรมอะไรดลให้ฉันได้อีตานี่เป็นคู่หมั้นเนี้ย -_- “เหนื่อยจะเถียง ไม่ชนะซักกะที“แปลกไม่เถียง”“อยากให้ฉันแหกปากเถียงรึไงยะ พูดมากอยู่ได้รีบๆ ขับไปสิ ขับช้าแบบนี้ชาติไหนจะถึงห๊ะ”“ขอโทษนะ เผอิญว่าไม่ได้รีบไปตาย” -_-*ย้อนๆ กว่าจะถึงบ้านฉันคงกระอักเลือดช้ำในตายกันพอดี“นี่แกไอ้หมอบ้า”“แต่ฉันว่าเธอนะที่บ้าดูการแต่งตัวเธอสิ” -_-* ฮึย บ้าตรงไหน เขาเรียกว่าศิลปะว้อย“ตรงไหนยะ”“เสื้อคลุม กระเป๋า รองเท้าไปแย่งจากเด็กบนเขามารึไง ต่อไปอย่าแต่งแบบนี้ออกไปไหนมาไหนกับฉันนะ เธอควรใส่ของแบรนด์เนม”“แบรนด์นม แบรนด์เนมอะไรไม่รู้จักว้อย แล้วก็ไม่มีเงินซื้อด้วย นี่ไอ้คุณหมอฉันจะใส่อะไรมันก็เรื่องของฉัน ฉันรักความเป็นไทยมันบ้าตรงไหนมิทราบ นายนั้นแหละที่บ้าหลงไปกับค่านิยม”“โอ้โห พูดจามีสมองเป็นด้วย ก็ได้อย่างนี้ก็เหมาะกับเธอเหมือนกันนะ ดูบ้าๆ” ตกลงชมหรือด่า-_- “หมดปัญญาที่จะเถียงกะมัน“หึๆ เถียงไม่ได้เหรอ เงียบเชียว”“นี่หุบปากแล้วก็ขับรถไป จะถึงรึยัง”“ถึงแล้วหลังนั้นไง” ฉันหันไปมองตามที่ไอ้หมอชี้ให้ดู 0.0โอ้โหแม่เจ้า หลังใหญ่มากอลังการของแท้ บ้านฉันหรือบ้านทรายทองกันแน่เนี้ย0o0“นี่ไม่ลงรึไงห๊ะ”“อะอ๋อ ลงดิ” ฉันลงจากรถก็หันไปเจอกับม้าฉันที่กำลังวิ่งออกมาจากตัวบ้าน“มาแล้วเหรออาเก๊กฮวยลูกรักของม้า” ม้าฉันสยองมากวันนี้-_- ““เข้าบ้านก่อนสิอาเก๊กฮวยอาชางด้วย ไปคุยกันในบ้านเถอะลูก”“ครับ”ฉันเดินตามแม่เข้าบ้านแล้วไปนั่งรวมกันอยู่ที่ห้องรับแขก“นี่อาฮวยจ๊ะม้ามีเรื่องจะบอก”“ค่ะม้า”“ฮวยจะต้องไปอยู่กับพี่ชางเขาตั้งแต่วันนี้นะจ๊ะ”“ห๋า!!!” O [] O“อาเก๊กฮวยเสียงดังทำไมม้าแสบแก้วหูนะ”“มะไม่จริงใช่มั้ยม้า แต่งก็ยังไม่ได้แต่งจะให้ไปอยู่บ้านกับไอ้หมอนี่เหรอ”“นี่ม้ากับม้าอาชางตกลงกันแล้วนะ ข้าวของลูกทั้งหมดก็อยู่ที่เรือนหอแล้วด้วย”โอพระเจ้าจ๊อดทอดแต่กล้วย อยากเป็นลมแล้วไม่ตื่น เวรกรรมอะไรของฉานนนนนนนน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3

นิยายแนะนำ

คุณหมอคาสโนว่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้