“อ๋อ..นั่น คุณพิศเพลินพิสมัยค่ะคุณอลิน” และเมื่ออลินตาได้ยินที่เป๋ากระซิบบอกอลินตาก็หยุดกึก แล้วหันมามองหน้าเป๋าแบบทวนคำเป๋าเองก็รู้ทันควันว่าเ้านายสาวหมายความว่าอย่างไรในสายตาเป๋าจึงตอบกลับทันใดอย่างไม่รอช้า
“ค่ะ คุณพิศเพลินพิศสมัยไม่ผิดแน่นอนคุณพิศเพลินพิสมัยเป็เพื่อนกับคุณน้าปลายนภาแม่ของคุณเนตรนภาลูกพี่ลูกน้องของคุณอลินยังไงล่ะคะคุณพิศเพลินพิศสมัยเคยไปที่บ้านใหญ่เพื่อคุยเื่เครื่องเพชรกับคุณน้าปลายนภาตั้งหลายครั้งคุณอลินลืมเหรอคะ อีกอย่างคุณพิศเพลินพิศสมัยยังเคย...” อลินตาหลับตาแล้วยกมือห้ามก่อนที่นังเป๋าจะพูดชื่อนี้ขึ้นมาอีกเป็ครั้งที่ห้า
“พอก่อน.. อย่าเพิ่งกรอกชื่อนี้เข้าไปในเซลล์สมองส่วนการเรียนรู้ของฉันเดี๋ยวสมองของฉันจำได้ แล้วมันจะท่องแต่ชื่อนี้จนฉันนอนไม่หลับ” นั่นแหละเป๋าจึงรีบปิดปากเงียบ เมื่อได้ข้อมูลครบถ้วนแล้วอลินตาก็ก้าวยาวๆ ตรงดิ่งเข้าไปในกลุ่มไฮโซสูงวัยกลุ่มนั้นก่อนจะปั้นหน้าแสร้งยิ้มราวกับเจอญาติที่พลัดพรากกันไปเป็นานแสนนาน..
เมื่ออลินตาก้าวเข้ามาในกลุ่มของสตรีไฮโซสูงวัยทุกคนก็หันมาทางหญิงสาวเป็ตาเดียว แต่ละคนมองอลินตาด้วยสายตาเอ็นดูทั้งยังชื่นชมในความสวยของหญิงสาวอีกด้วยส่วนทางด้านคุณพิศเพลินพิสมัย เมื่อเห็นหญิงสาวผู้มาใหม่ชัดเต็มตาก็จำได้ในทันทีเพราะตนเองไปที่บ้านของคุณปลายนภาบ่อยมากและได้รับรู้เื่ราวของอลินตามาพอสมควรอลินตามาถึงก็ยกมือไหว้ทักทายทุกคนในกลุ่มด้วยความมีมารยาทคุณพิศเพลินพิสมัยเห็นดังนั้นก็เข้าไปจับแขนอลินตาทำราวกับว่าสนิทสนามกันมาแต่ปางไหนๆ
ทว่า.. ใครจะรู้ล่ะ ในใจของคุณพิศเพลินพิสมัยนั้นเต้นแรงเป็จังหวะซุมบ้าก็ไม่ปานเพราะสตรีสูงวัยคนนี้สนิทสนมกับคุณปลายนภาผู้เป็น้าสาวและเป็ญาติทางสายเืเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชีวิตของอลินตามากเพียงใดเหนือสิ่งอื่นใด คุณน้าปลายนภาคนนี้ไม่ถูกกับอลินตาหลานแท้ๆ ของตัวเองเสียด้วยสิและที่คุณพิศเพลินพิสมัยไม่รู้ไปกว่านั้นก็คือ อลินตาก็ดันรู้ทันว่าคุณพิศเพลินพิศมัยนั้นคิดอะไรอยู่ที่รู้ทันก็เพราะว่าใครก็ตามที่เป็เพื่อนกับคุณน้าปลายนภาของเธอคนนั้นก็จะถูกล้างสมองและมองเธอในแง่ไม่ดีกันทุกคน แต่กระนั้นอลินตาก็แสร้งปั้นยิ้มงามใส่อีกฝ่าย
“ว่าไงจ๊ะหนูอลินพักนี้ไม่เห็นไปบ้านใหญ่บ้างเลยนะจ๊ะ ถ้าจะโละมรดกร้อยล้านพันล้านของพ่อแม่หนูก็บอกน้าได้เลยนะน้าจะไปเป็พยานให้” โถวววว.. อลินตาปรายสายตามองหญิงสูงวัยด้วยแววตาเฉียบคมริมฝีปากยิ้มละไมแต่แฝงไว้ด้วยรอยเยาะเล็กๆ อย่างเท่าทันความคิด พร้อมทั้งหันมองหน้าทุกคนด้วยสีหน้านอบน้อมมีมิตรไมตรีก่อนจะหันมองคุณพิศเพลินพิสมัยแล้วตอบสตรีสูงวัยด้วยน้ำเสียงเนิบๆตามแบบผู้ดีเก่าเขาทำกัน หากหนักแน่นชัดเจน
“อลินต้องขอกราบขอบพระคุณคุณน้าพิศเพลินพิศสมัยมากมายในความหวังดีนะคะ” แน่ะเน้นเสียงเวลาเรียกชื่ออีกต่างหาก...
“สงสัยคุณน้าพิศเพลินพิศมัยคงต้องได้ไปเป็พยานจริงๆนั่นแหละค่ะ เพราะเร็วๆ นี้ อลินตั้งใจจะไปรับมรดกทั้งหมดด้วยตัวเองพร้อมบ้านใหญ่ที่เป็ของคุณพ่อซึ่งตอนนี้ได้คุณน้าปลายนภามาช่วยดูแลให้ชั่วคราวคงได้เวลาปลดระวางแล้วล่ะมัง" พูดจบก็ยื่นมือสะบัดยกป้องปากแสร้งหัวเราะเบาๆ
"คือ..อลินเกรงคุณน้าจะเหนื่อยที่อายุปูนนั้นแล้วแต่ต้องดูแลบ้านบนที่ดินเป็สิบๆไร่ให้อลิน หวังว่าคุณน้าพิศเพลินพิศสมัยจะไปเป็พยานในการเป็เ้าของบ้านเต็มตัวของอลินด้วยนะคะ”คราวนี้คุณพิศเพลินพิสมัยถึงกับปรับสีหน้าตามแทบไม่ทัน ยิ้มค้างหน้าแห้ง ก่อนจะแผดเสียงดังอยู่ในความคิดคนเดียวนังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม.. แต่กระนั้นคุณพิศเพลินพิศสมัยก็ยังอุตส่าห์ตอบแก้เก้ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสูงปรี๊ด หลับตาฟังยังรู้ว่าเสแสร้ง
“อ๊อ.. น้าไปแน่นอนจ๊าาา..เดี๋ยวเจอกันวันเปิดพินัยกรรมนะจ๊ะหนูอลิน”อลินตายิ้มสบตาอีกฝ่ายสายตากลิ้งเป็ลูกฟุตบอลฉายแววว่าสะใจแต่ไม่พูดให้อ่านเอาเองทางสายตา ทว่า.. สายตาของคุณพิศเพลินพิศสมัยในตอนนี้น่ะสิมันเป็หลุมดำไปแล้วอย่างชัดเจนเมื่ออลินตาเห็นว่าไม่มีเื่อะไรที่น่าจะพูดคุยไปมากกว่านี้แล้วหญิงสาวก็รีบออกตัวทันที เพราะภารกิจพิชิตเงินล้านกำลังรออยู่ข้างหน้าและนั่นเป็สิ่งที่ดูจะมีสาระสำคัญในชีวิตมากกว่ายืนเมาส์มอยฝอยน้ำลายอยู่กับไฮโซสูงวัยกลุ่มนี้
“อลินต้องขอตัวก่อนนะคะจะเดินไปดูหน้าเวทีสักหน่อยค่ะ เผื่อเจอของเก่าที่น่าสนใจ” พูดพร้อมไหว้ลาแล้วเดินชิ่งออกจากวงไฮโซสูงวัยไปอย่างรวดเร็วราวกับหายตัวได้ ทำเอาหนุ่มิและสาวสองเป๋าสับขาตามเป็ระวิงเมื่อเดินออกมาไกลจากกลุ่มของคุณพิศเพลินพิศสมัยแล้ว ิก็ถามอลินตาเบาๆ
“คุณอลินพูดแรงแบบนั้นไม่กลัวว่าคุณพิศเพลินพิศสมัยจะต่อสายตรงถึงคุณน้าปลายนภาเหรอครับ?” อลินตาที่กำลังเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าที่มั่นใจได้ยินคำถามของิ ก็ยิ้มมุมปากยักไหล่สวยเล็กๆสายตากลมโตแฝงรอยมั่นใจในสิ่งที่ตนทำเสมอ อลินตาตอบกลับโดยไม่หันหลังไปมองคนถามแต่อย่างใด
“นั่น...คือสิ่งที่ฉัน้าที่สุด...!” พูดจบสาวเ้าก็เดินเข้าไปในบริเวณงานอย่างมั่นใจแต่สายตากวาดหาจุดมุ่งหมายอันมีค่านั่นคือ หีบโบราณใบสำคัญ
เมื่ออลินตาย่างกรายเข้าไปในบริเวณงานทุกคนที่อยู่ในงานต่างก็เปิดทางให้หญิงสาวราวกับมีทีมสต๊าฟ คอยบอกคิวงานไว้กระนั้นบรรดาชายหนุ่มทั้งโสดและไม่โสดต่างพากันมองไปทางอลินตาเป็ตาเดียวเมื่อบรรดาแเื่เปิดทางให้หญิงสาว เพราะสู้ความเด่นเป็สง่าของเ้าหล่อนไม่ได้อลินตาก็เดินมุ่งตรงเข้าไปบริเวณหน้าเวทีด้วยท่วงท่าราวกับนางพญาสายตาของชายหนุ่มทุกคนเคลิ้มชวนฝัน สายตาของสตรีในงานหลายคนริษยาในความสวยของอลินตาเพราะบังอาจแย่งซีนพวกหล่อนและบังอาจมากที่ทำให้สายตาของใครบางคนหันไปมองที่อลินตาชนิดที่มองไม่วางตาได้อย่างไม่น่าเชื่อ
แววตาคมกริบ เต็มไปด้วยเล่ห์และเสน่ห์แห่งความลึกลับน่าชวนค้นหาของเ้าภูแสนจ้องมายังอลินตาไม่วางตาดวงตาของชายหนุ่มเบิกตะลึงเล็กๆ ประหนึ่งได้พบเห็นอะไรที่น่าอัศจรรย์และน่าประหลาดใจไม่น้อยตามมาด้วยสองบอดีการ์ดผู้ติดตามคู่ใจ ชัยยันต์ กับอวยชัย ที่ยืนขนาบข้างก็มีสายตาตื่นตะลึงไม่ต่างไปจากเ้านายของพวกเขาเมื่อเห็นอลินตาปรากฏร่างเข้ามาภายในงานเ้าภูแสนเ้าของแววตาอันคบกริบคู่นั้น อุทานออกมาเบาๆ
“แพงอร...!”
12K
![ดาวประดับดิน [SHE]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/465438b98463b2ea2d6a91499456be00.webp)
