"ถ้ามันใช่เราจะวนกลับมาหากันอีกครั้งนะ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาก เ้าของเสียงเป็ชายร่างสูงโปร่งผิวสีแทน หน้าตาคม
"เราจะไม่มีวันวนกลับมาหากันอีกแล้ว ฉันไม่มีโอกาสให้คนที่นอกใจหรอกนะพอร์ช" ฉันตอบไปทั้งที่น้ำตาคลอ
"เพราะคุณไม่เคยเข้าใจผู้ชายเลยไงว่าเขาอยากได้อะไร" พอร์ชตอบแบบตะวาด
"ไปเถอะ นางคนนั้นคงรอคุณจนแห้งหมดแล้ว" ฉันตอบแล้วหันหลังเดินหนี
"เดี๋ยว! ใบหม่อนคุณเคยรู้อะไรไหม ตลอดเวลาที่เราคบกันมาผมรักและซื่อสัตย์ต่อคุณตลอด แต่คุณไม่เคยให้ในสิ่งที่คนรักทั่วไปเขาทำให้กันเลย เจอหน้าก็แทบไม่ได้เจอ คุณเอาแต่ทำงานๆผมขอเื่นั้นคุณก็โกรธผม คุณเคยให้อะไรผมบ้างไหมความรักที่ผม้าคุณยังให้ไม่ได้เลย" ร่างสูงกระชากแขนร่างบางจนลัมไปนั่งที่พื้น
"แค่เพราะเซ็กส์หรอที่ทำให้คุณต้องนอกใจฉันคุณรู้ไหมว่าฉันต่างหากที่ซื่อสัตย์ที่โง่เชื่อใจคุณ ความรักของฉันที่ให้คุณไปมันมีมากกว่าเื่เซ็กส์ คิดให้ดีๆ ส่วนคุณก็แค่สัตว์ที่บ้าการผสมพันธุ์ คุณมันเห็นแก่ตัว ฮึก...ฮือ....." น้ำตาที่พลั่งพลูออกมา ความรู้สึกเ็ปแบบนี้มันยิ่งทำให้ฉันลุกไม่ขึ้น ฉันรู้สึกว่าฉันรับมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
"หม่อน..." เสียงผู้ชายตรงหน้าพูดบางเบาพร้อมลงมานั่งตรงหน้ากอดฉันไว้
"ปล่อย..." ฉันผลักเขาแล้วลุกขึ้นรีบเดินหนีออกไปจากจุดนั้น
"ผมขอโทษนะใบหม่อน ขอโทษจริงๆ ลาก่อนนะ" เสียงชายที่ยังนั่งอยู่ตรงนั้นเอ่ยคำลา
651
