คุณชายมากรัก

        หลิวจ้านตื่นขึ้นมา ของกายของเขาทั้งสองฝั่ง มีหญิงงามถึงสองคนนอนร่วมเตียงกับเขา พวกนางยังคงหลับไม่ได้สติเพราะเมื่อคืนสาวงามทั้งสองคนได้ผ่านสนามรบอย่างโชกโชน เป็นหว่านเอ๋อที่หมดสติไปก่อน จากนั้นตามด้วยเย่เอ๋อ หลิวจ้านยังงงกับตัวเขาเอง ทำไมเขาถึงมีร่างกายที่แข็งแรงขนาดนี้ และยังมีความต้องการมากอีกด้วย สงสัยชาติที่แล้วไม่เคยมีแฟน ชาตินี้เลยจัดหนักเลย ที่หลิวจ้านรีบตื่นแต่เช้าก็เพราะวันนี้เป็นวันเปิดไชน่าทาวน์ของจริง เขาจะต้องรีบไปดูเผื่อมีอะไรผิดพลาด หลิวจ้านที่กำลังจะออกจากเรือนไปก็เห็นหว่านเอ๋อเรียกหาเขา พร้อมทั้งบอกว่าจะไปกับเขาด้วย จากนั้นทั้งสองคนได้ออกจากเรือนไป เหลือแต่เย่เอ๋อ ที่ต้องไปเรียกศิษพี่ของนางมาพบกับหลิวจ้าน

        รถม้าของหลิวจ้านวิ่งมาถึงหน้า ไชน่าทาวน์ ตอนนี้ที่ข้างหน้าไชน่าทาวน์ มีรถม้าจอดเต็มไปหมด เพราะหอยังไม่เปิด ลูกขุนนางลูกเศรษฐีตระกูลต่างๆ ต้องรีบมารอ เพราะเมื่อคืนมีข่าวใหญ่มากจากคนที่ได้มาลองชิมอาหารและสุรา แต่ละคนล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า รสชาติเหมือนกับอาหารที่มีแต่บนสวรรค์ หากว่าใครไม่ได้ไปลองกิน คงจะเสียใจมากแน่ๆ แต่ละคนต่างพูดต่อกันไปเรื่อยๆ จนทำให้ตอนนี้คนในเมืองต่างมารอกันเต็มไปหมด หลิวจ้านมาถึงได้สั่งให้เปิดหอทันที แต่ละคนต่างก็รีบเขาไป กลัวว่าโต๊ะจะไม่พอ จากนั้นทุกคนที่มาก็แยกย้ายกันไปแต่ละจุด จะมีพนักงานค่อยพาไปที่โต๊ะและแนะนำสิ่งต่างๆ สิ่งที่หลิวจ้านคิดน้อยไปก็คือ พนักงานต้อนรับของเขาคงจะไม่พอ ต้องรับสมัครเพิ่ม จากนั้นทุกคนได้เริ่มทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ส่วนมากพนักงานจะพักกันที่ด้านหลัง มีส่วนน้อยที่จะกลับไปเรือนของตัวเอง ทุกอย่างเมื่อเข้าที่หลิวจ้านก็ไปพักที่ชั้น 1 ชั้นที่ 1 หลิวจ้านได้สร้างห้องทำงานเอาไว้ด้วยเผื่อเขาได้มาพัก หลิวจ้านและ
เย่เอ๋ออยู่ภายในห้องสองคน

        “เจ้าจะย้ายมาที่นี้ตอนไหน เพราะข้าคงจะต้องให้พ่อบ้านจางไปช่วยงานข้าที่อื่น”

        “ข้าได้ให้คนที่ร้านเสื้อผ้าของข้าเตรียมของหมดแล้ว เหลือแค่ท่านบอกเจ้าค่ะ”

        “เจ้าไม่ต้องรอข้าตัดสินใจ เจ้าตัดสินใจเอง เพราะตอนนี้เจ้าคือคนที่ดูแลที่นี้”

        “แล้วคุณชายจะไปที่ไหนหรือเจ้าค่ะ”

        “เจ้าก็รู้ว่าข้างานเยอะ ตัวเจ้าที่เป็นภรรยาของข้าก็ต้องช่วยข้าดูแล”

        “เจ้าค่ะ ข้าจะไม่ทำให้คุณชายผิดหวัง”

        “เจ้ามานั่งตรงนี้ ข้าจะสอนงานเจ้า”

        นางเห็นหลิวจ้านชี้ให้นางไปนั่งที่ตักของเขา ทั้งสองได้พูดคุยพร้อมทั้งหัวเราะคิกคักออกมา เย่เอ๋อรู้สึกว่าการได้อยู่กับหลิวจ้านทำให้นางมีความสุขจริงๆ ผ่านไปซักพัก พ่อบ้านจางได้มาตามหลิวจ้าน บอกว่ามีแขกเชิญท่านไปพบ บอกว่าเป็นหญิงงามทั้งสองนาง หลิวจ้านได้ยินแบบนั้นก็คิดถึงแค่องค์หญิงใหญ่

        “เย่เอ๋อเจ้าจะไปกับข้าหรือไม่”

        “ไม่เจ้าค่ะ พวกนางอาจจะมีธุระสำคุญที่ต้องการจะคุยกับคุณชาย”

        หลิวจ้านไม่ได้พูดอะไร เขาก็เดินออกไปหา พวกนางที่ชั้น 5 ที่ชั้นห้าจะเป็นห้องท่านอาหารส่วนตัว และขนาดของห้องจะไม่เท่ากัน แล้วแต่คนจะจอง 

        “สวัสดี พี่สาวทั้งสองข้าคิดว่าพวกท่านกลับไปแล้วซะอีก”

        “พวกข้าจะไปโดยที่ไม่บอกลาท่านได้ยังไง”

        “ข้าคิดว่าที่ท่านเเวะมาหาข้าคงจะไม่ใช่เรื่องล่ำลาเพียงอย่างเดียว”

        “ท่านนี้ฉลาดจริงๆ ข้าเข้าเรื่องเลยดีกว่า ท่านไม่คิดที่จะเป็นขุนางบ้างหรือย่างไร ท่านเป็นคนที่มีความรู้มาก อยากจะมาทำงานช่วยเหลือข้าหรือไม่ ข้ารับประกันได้ว่า ชีวิตของท่านจะรุ่งเรืองแน่นอน”

        หลิวจ้านได้ยินสิ่งที่องค์หญิงพูดเชิญชวนเขา หลิวจ้านก็ไม่แปลกใจ เพราะเขาเป็นคนที่มีความสามารถมากๆๆ

        “พี่สาวคิดว่าตอนนี้ข้าขาดอะไรไป เงินทองข้าก็มี ส่วนชื่อเสียงอยู่ที่ว่าข้าต้องการหรือไม่ ส่วนการเป็นขุนนางไม่เคยมีในหัวของข้า เพราะข้าชอบความอิสระ”

        “ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่มีสิ่งที่ต้องการ คนเรามันจะสมบูรณ์แบบทุกอย่างคงจะเป็นไปไม่ได้ หรือว่าเจ้าต้องการสาวงาม ข้าสามารถหามาให้เจ้าได้”

        “ข้าชอบสาวงามก็จริงอยู่ แต่ไม่ใช่ว่าจะเป็นใครก็ได้ แต่ว่าถ้าเป็นผู้ติดตามขององค์หญิงหรือว่าจะเป็นตัวขององค์หญิงเอง ข้าก็พอจะรับได้”

        พอหลิวจ้านพูดประโยคสุดท้ายออกมา เขาก็ได้ยินเสียงกระบี่ออกจากฝัก เป็นผู้ติดตามขององค์หญิงชักกระบี่จ่อที่คอของหลิวจ้าน

        “เจ้าช่างบังอาจนัก”

        “ว่างกระบี่ลง”

        “แต่ว่าองค์หญิง”

        “ข้าบอกให้วางลง”

        “เจ้าค่ะ”

        ผู้ติดตามได้แต่ทำตามคำสั่ง

        “ข้าอายุเยอะกว่าท่านตั้งหลายปี แถมข้ายังเคยแต่งงานมาแล้ว พวกเราไม่เหมาะสมกันเลย ท่านจะรับได้หรือเปล่า”

        “การที่ข้าจะรักใครชอบใคร ข้าไม่ได้ชอบพวกนางที่อายุหรือว่าความบริสุทธิ์ สิ่งที่ข้าพูดมาล้วนเป็นความจริงและสิ่งที่ข้าพูดมาล้วนเป็นแค่ข้อเสนอเท่านั้น หากท่านคิดว่าต้องการให้ข้าช่วย ท่านก็ต้องทำตามสิ่งที่ข้าพูดไว้ เพราะข้ามีกฎที่ว่า ข้าจะช่วยเพียงแค่คนในจวนเท่านั้น หากว่าท่านอยากจะให้ข้าช่วย ท่านก็ต้องมาเป็นคนในจวนของข้า”

        “แล้วหากว่าวันนึงมีข้าสึกรุกรานท่านจะช่วยราษฎรหรือไม่”

        “ข้าคงไม่สามารถช่วยทุกคนบนโลกนี้ได้ ตัวท่านก็เหมือนกันฉะนั้นแล้ว ท่านก็คิดเอาเอง”

        “แล้วที่ท่านจะช่วยข้ากำจัดองค์ชายละ”

        “ข้าไม่ได้ช่วยท่าน ข้าแค่แก้แคนให้ตัวข้าเอง แต่ก็ถือว่าเป็นการช่วยท่านอ้อมๆก็แล้วกัน ส่วนเรื่องอื่นๆหากว่าทานอยากจะให้ข้าช่วย ก็ต้องเป็นไปตามกฎของข้า”

        “ได้ ถ้าวันไหนข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าจะมาหาเจ้าเอง แต่คงไม่มีวันนั้นหรอก นี้คือใบอนุญาติการมีกองกำลังส่วนตัว ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่เจ้าจะช่วยข้ากำจัดองค์ชาย พวกข้าไปละ”

        “ข้าจะรอวันที่ท่านจะกลับมาข้อร้องให้ข้าช่วยเหลือก็แล้วกัน”

        จากนั้นทั้งสองนางได้ขึ้นรถมาออกไปจาก ไชน่าทาวน์ มุ่งตรงไปทางท่าเรือ หลิวจ้านได้เดินไปส่งพวกนางที่รถม้า