ตอน4.1 ตายแล้ว?
จางเฝิงหัวหยางพยายามข่มความหวาดกลัวไว้ ให้เปลี่ยนเป็ความฮึกเหิม! ะโก้องในใจ
*มันแค่เกม! สู้มันโว้ย หัวหยาง แกจะมาขี้ขลาดเพราะความสุดยอดของผู้ผลิตเกมขั้นเทพอย่างนี้ไม่ได้ แกคือมืออาชีพด้านเกมนะ!
เมื่อผีเร่ร่อนพุ่งเข้ามาหาเข้าอย่างรวดเร็ว เขาก็หวดหอกฟาดเ้าผีอย่างแรง
“-6”
ตัวเลขสีแดงลอยขึ้นเหนือหัวจากผีควันขาวที่กระเด็นออกไป! .. ในขณะที่เ้าผีควันขาวคล้ายจะาเ็ ติดสตั้นอยู่! เขาก็ทำท่าแทงหอก ตามความคุ้นเคยที่เคยฝึกแทงหอกมาั้แ่สมัยเรียนประถม
“-9”
เยี่ยม ดูจากการโจมตีของเรา อีกเพียงครั้งเดียว! มันต้องดับคาหอกเราแน่ๆ เขาคาดเอาว่าเ้าผีนี่น่าจะมี HPราว20 พอๆ กับตัวเขา แต่ก่อนที่เขาจะดึงหอกกลับมา เ้าผีการทำหน้าคล้ายกับว่าจะสู้ตายแล้วเหมือนกัน! มันทำราวกับจะยึดตรึงหอกไว้กับตัว แล้วแขนทั้งสองของมันก็ขยายใหญ่ขึ้น! จนมีขนาดเหมือนงวงช้าง ก่อนจะฟาดแขนใส่ตัวเขา
“ปั๊ก!ๆ “
“-6 , -5”
ตัวเลขแสดงขึ้นบนหน้าจอของเขา แม้ว่าเขาจะยกแขนข้างหนึ่งขึ้นเป็การ์ดป้องกัน แรงกระแทกของมันก็ทำให้เขาเจ็บหน่อยๆ และเสียHPอยู่ดี!
หนอย! ไอ้เ้าผีกระจอก บังอาจสวนกลับบิดาผู้นี้เหรอ? บิดาจะจัดการปิดฉากชีวิตต่ำต้อยของเ้า ณ บัดนี้แล!
เขาจ้องเขม็งไปที่เ้าผีที่หยุดชะงักไป ราวกับว่าเมื่อกี้ได้เค้นกำลังทั้งหมดเข้าตีเขา แล้วอยู่ในภาวะคูลดาวน์ก่อนจะโจมตีได้ใหม่!
เขารีบยกขาเพื่อจะถีบเ้าผีนี่ เพื่อจะดึงหอกที่เสียบแน่นอยู่ในตัวมันออกมา แล้วจัดการแทงเ้านี่เพื่อปิดฉากซะ! .. แต่เขายกขาสูงเกินไป ลูกถีบก็เลยแฉลบจากหน้าเ้าผี จนตัวเขาหงายเงิบกลายไปเป็ท่าเท้าคู่มุ่งชี้ฟ้า! แล้วลอยตัว หงายหลัง ล้มหัวกระแทกพื้นหินอย่างสวยงาม!
“-3”
ในขณะที่เขาใมึนงงอยู่ราว2วินาที เ้าผีก็พุ่งมาหาเขา พร้อมกันท่าแขนฟาดไม้กางเขน!
“ไม่!..”
“-4 , -3”
ระบบ “ท่านได้เสียชีวิต จากผีเร่ร่อนเลเวล1 โปรดให้ความระมัดระวังในการเล่นครั้งต่อไป”
จากนั้น ร่างของจางเฝิงหัวหยางทั้งชุดเกราะ ก็ได้สลายหายไป
ภาพที่จางเฝิงหัวหยางกำลังเห็นอยู่ตอนนี้ ก็คือ ความมืด .. ตอนนี้เขาเริ่มรู้ตัวแล้วว่า เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด เขาเพิ่งจะ Game over จะการเล่นเกมในขั้นแรกสุด! .. หลังจากนั้นไม่กี่ลมหายใจ เขาก็ถอดเฮดเกียร์ออก แล้วก็..
“อ้าก ไอ้*** นี่***กล้ามาฆ่า***เหรอ? ***ล้างคอรอไว้ได้เลย เดี๋ยวบิดาจะกลับไป จะไป*** แล้วก็**** แล้วก็*** เตรียมตัวไว้!!”
เขาใส่เฮดเกียร์กลับอย่างฉุนเฉียว รีบกดสตาร์ทเกมอย่างรวดเร็ว
ระบบ : “ท่านอยู่ระหว่างคูลดาวน์ (นับถอยหลัง) การคืนชีพ เหลือเวลาอีก59นาที”
เขาตกตะลึง ก่อนจะโวยวายขึ้นมาอีก
“บ้าอะไรวะเนี่ย!? มาตั้งค่าคูลดาวน์บ้าบออะไร!? ทำไมถึงได้ทำเื่บ้าๆ แบบนี้!? ....”
///
เมื่อจางเฝิงหัวหยางถูกผีเร่ร่อนสังหาร แมนก็หันสายตาจากหน้าจอมามองหนิง
“เขาทำได้ดีกว่าพวกเราครั้งแรกมากเลยนะ ถ้าเขาไม่พลาดจังหวะสุดท้าย เขาคงฆ่าผีตัวนี้ได้แล้ว”
หนิงพยักหน้า
“ใช่ค่ะ เขาเก่งมากทีเดียว ทั้งที่เล่นครั้งแรก ยังปรับตัวกับโลกิญญาได้เร็วอย่างนี้ 55 คิดถึงครั้งแรกที่เราลองเล่นกับเมื่อหลายวันก่อน ตอนนั้นเราก็ทำอะไรไม่ค่อยได้เลย กว่าจะช่วยกันฆ่าผีได้1ตัว ครั้งแรกพวกเราก็ตายกันทั้งคู่ .. แล้วครั้งที่สองที่ฆ่าผีได้ หนิงก็เสียHPเกือบหมดเลย หนิงนี่อ่อนหัดจริงๆ”
แมนยิ้ม พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของหนิง
“พี่หนิงเป็นักวิชาการนี่ครับ เก่งกันคนละแบบกับนักสู้ แต่ด้วยระบบเกมนี้ เดี๋ยวพวกเราก็เก่งขึ้นไปด้วยกันแหละ”
แล้วแมนก็มองดูค่าเหรียญเงินที่ได้ในหน้าจอ ในส่วนของแอดมิน...
“อืม เราได้มา13เหรียญทอง มาจากที่คนนั้นเขาวิ่งไปมา เราก็ได้2เหรียญ 10เหรียญจากสิ่งของที่เก็บได้ และอีก1เหรียญได้มาจากการทำให้ผีาเ็แต่ไม่ตาย ใช่รึเปล่าครับ?”
หนิงพยักหน้า
“ใช่ค่ะ นี่เป็ผลจากการปรับปรุงระบบคำนวณพลังิญญาครั้งล่าสุดของเรา รางวัลที่ได้ของผู้เล่น จะถูกแบ่งเป็3ส่วน
ส่วนแรก50%ของพลังิญญา จะถูกนำมาเก็บไว้ระบบ
อีก25%จะกลายเป็เหรียญทอง
และอีก25%จะเก็บสะสมไว้ให้ผู้เล่น เป็ค่าประสบการณ์รอให้อัพเลเวลขึ้นเมื่อถึงกำหนดแล้ว”
แมนพยักหน้ารับ
“เอาล่ะ ยังไงตอนนี้เราก็ได้ผู้เล่นคนแรกแล้ว พี่หนิงจะไปนอนพักผ่อนมั้ย? ส่วนผมก็ได้เวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบแล้ว..”