ย้อนเวลามาขายไก่ย่าง

16

เต้สอบกลางภาค 1

ค่ำคืนนั้นเต้ทบทวนหนังสือเรียนด้วยความตั้งใจกว่าวันที่ผ่านๆ มา ตอนนี้เขาไม่ใช่แค่อยากได้คะแนนดีๆ แต่เขาจะเป็๞ที่หนึ่งของชั้นให้ได้ ซึ่งแน่นอนว่าเขามั่นใจมากๆว่าเขาต้องได้ที่หนึ่งของชั้นแน่นอน

ตามจริงแล้ว เขาไม่สนใจที่หนึ่งของชั้นอะไรนั่นหรอก แต่เขาแค่อยากจะเอาที่หนึ่งของชั้นไปฟาดไอ้จอห์นให้สงบปากสงบคำสักหน่อย เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าความเก่งที่มันภูมิใจนักหนา ถ้าโดนเขาทำลายลงมันจะเป็๲ยังไง

เมื่อวันสอบกลางภาควันแรกมาถึง เต้มาโรงเรียนแต่เช้าเหมือนเดิม เขานั่งรออยู่หน้าห้องสอบระหว่างรอคุณครูคุมสอบมาถึง เพื่อนหลายคนต่างกำลังนั่งอ่านหนังสือทบทวนครั้งสุดท้าย ซึ่งเป็๲ภาพที่พบเห็นได้ไม่บ่อยนักที่จะเห็นเด็กห้องหกดูตั้งใจมากขนาดนี้ ส่วนมากแล้วจะเห็นนั่งล้อมวงเม้าท์มอยกันเสียมากกว่า

เต้นั่งอยู่หน้าห้องสอบเงียบๆ เขาควงปากกาเล่นฆ่าเวลา ในใจก็พลางนึกทบทวนบทเรียนไปด้วย ส่วนฟูที่นั่งข้างๆนั้นนั่งถือหนังสือ แต่ดวงตาเหม่อลอย พลางหาวเป็๞ระยะๆ

และเมื่อใกล้ถึงเวลาสอบวิชาแรก เสียงรองเท้าส้นสูงดัง ตึก ตึก ตึก ก็ดังใกล้เข้ามาห้องม.3/6 นักเรียนหลายคนต่างเงยหน้าขึ้นมองหาเสียงนั้น และเมื่อได้เห็นหน้าตาของคุณครูคุมสอบ นักเรียนบางคนก็ทำตาโต บางคนก็สะกิดเพื่อนไม่หยุด

“ครูพิม!” เสียงของเพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมาเบาๆ

ฟูถอนหายใจอย่างแรง เขาบ่นอุบว่าทำไมต้องเป็๲ครูคนนี้ด้วยนะ

“เอาบัตรนักเรียนขึ้นมา ครูเรียกคนไหนแล้วค่อยเข้าห้องสอบ” ครูพิมพูดเสียงห้วน เธอกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนที่สายตาจะหยุดลงที่เต้ เธอจ้องไปที่เขาสักพักก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเริ่มขานชื่อนักเรียนคนแรกตามเลขที่

นักเรียนแต่ละคนต่างเดินถือกระเป๋าดินสอเข้าห้องสอบด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ในตอนนี้คุณครูไม่ใช่เพียงเป็๲ศัตรูกับเต้คนเดียว แต่ได้เป็๲ศัตรูกับนักเรียนทั้งห้องไปแล้ว

เต้เดินตามเพื่อนไปด้วยสีหน้านิ่งๆ ระหว่างที่กำลังเดินผ่านครูพิมก็มีเสียงพูดดังขึ้นมาเบาๆ

“ฉันจะจับตาดูเธอไว้ให้ดี”

“อย่าได้เอาความไร้อารยธรรมมาทำในห้องสอบล่ะ!”

“หรอครับ” เต้ตอบน้ำเสียงนิ่งๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องสอบไปโดยไม่สนใจว่าตอนนี้ครูพิมจะถลึงตาใส่เขาขนาดไหน

เมื่อข้อสอบวิชาแรก คือ วิชาคณิตศาสตร์ ถูกแจก เต้ก็เปิดข้อสอบดูข้อคำถามทั้งหมดก่อนเพื่อเช็คความถูกต้อง ก่อนจะเริ่มทำข้อสอบด้วยท่าทีสบายๆ เต้อ่านโจทย์และทำข้อสอบคณิตศาสตร์ด้วยความรวดเร็ว มีบางข้อที่เขาต้องใช้กระดาษทดบ้างแต่เขาก็สามารถทำมันเสร็จได้อย่างสบายๆ ส่วนครูพิมนั้นก็จ้องมองไปที่เต้แบบไม่วางตา เธอไม่เชื่อหรอกว่าเต้จะไม่โกงข้อสอบครั้งนี้ ถ้าเธอจับได้แม้แต่นิดเดียว เธอจะกาหัวกระดาษมันซะ!

เมื่อเวลาผ่านไป 15 นาที เต้ก็ทำข้อสอบข้อสุดท้ายเสร็จ เขาวางปากกาลงก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

ครูพิมที่เห็นอย่างนั้นแล้วก็ยิ้มเหยียดออกมาอย่างได้ใจ เธอคิดว่าเต้คงไม่สามารถทำข้อสอบได้ ไม่งั้นจะฟุบหลับ๻ั้๫แ๻่ 15 นาทีแรกอย่างนี้หรอ คนที่จะทำได้เร็วขนาดนั้น ก็มีแต่คนเดาข้อสอบทั้งนั้นแหละ

ครูพิมลุกขึ้นก่อนจะเดินดูนักเรียนไปรอบๆห้อง เสียงรองเท้าส้นสูงที่ดัง ตึก ตึก ทุกครั้งที่ย่างก้าวนั้นทำลายสมาธินักเรียนทั้งห้อง

“ครูไม่อนุญาตให้ออกจากห้องสอบจนกว่าจะหมดเวลา…ใครเสร็จแล้วก็หมอบลงกับโต๊ะซะ” ครูพิมประกาศออกมาเสียงดัง ก่อนจะเดินกลับไปนั่งโต๊ะครูเช่นเดิม

เวลาผ่านไปอีกไม่นานนักเรียนเกือบทั้งห้องก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ บรรยากาศในห้องเงียบกริบ แต่ด้านนอกห้องนั้นต่างเต็มไปด้วยนักเรียนห้องอื่นๆ ที่ทำข้อสอบเสร็จแล้วและกำลังพูดคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ตัดกลับมาในห้องสอบม.3/6 กลับมีแต่เสียงถอนหายใจดังขึ้นเป็๞ระยะๆ นักเรียนแต่ละคนมองหน้ากันอย่างเซ็งๆ จนเมื่อเวลาสอบของวิชาแรกหมดลง ทั้งห้องถึงได้มีโอกาสลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายและสามารถไปเข้าห้องน้ำได้

“ทำไมต้องเป็๲ครูพิมคุมสอบด้วยวะ แม่งโคตรอิจฉาห้องอื่นเลย นั่งจนเจ็บก้นไปหมดละ” ฟูบ่นอุบ

“อืม ก้นกูด้านไปหมดละ” เต้เอ่ยอย่างเซ็งๆ ปกติแล้วหากเป็๞การสอบกลางภาคที่โรงเรียนจะอนุญาตให้ออกจากห้องสอบได้ถ้าทำเสร็จแล้ว แต่ที่ครูพิมไม่ยอมให้ออกจากห้องสอบคงเป็๞เพราะอยากกลั่นแกล้งนักเรียนเป็๞แน่

สำหรับเวลาพักนั้นผ่านไปไวเสมอ นักเรียนห้องม.3/6 ได้พักเพียง 5 นาที ก็ต้องกลับไปสอบต่อ หลายคนดูมีท่าทางอิดโรยทั้งที่ๆเพิ่งจะเป็๲การสอบวิชาที่สอง

วิชาที่สองเป็๞วิชาเบาๆที่ไม่มีความสำคัญอะไรมากนัก เต้ทำข้อสอบแบบสบายๆ คราวนี้แค่10นาที เขาก็สามารถทำเสร็จได้ครบทุกข้อแล้ว เต้หลับรอเวลาให้ผ่านไป และเมื่อเวลาหมดลงทั้งห้องก็รีบวิ่งไปโรงอาหาร รีบกินข้าวและก็รีบมาเตรียมตัวสอบวิชาถัดไป

วิชาอื่นๆ ที่เหลือในภาคบ่าย เต้ก็ทำด้วยความเร็วเช่นเดิม อาจเป็๲เพราะว่ามันง่ายสำหรับเขามากๆเลยทำให้เขาสามารถทำข้อสอบเสร็จภายในเวลาแค่ 10-15 นาทีเ เต้คิดในใจว่า พรุ่งนี้มีสอบวิชาภาษาอังกฤษเขาคงทำเสร็จภายใน 5 นาทีแน่ๆถ้าข้อสอบง่ายแบบนี้

และเมื่อเสียงออดวิชาสุดท้ายดังขึ้น ทั้งห้องก็ถอนหายใจออกมา แต่ละคนรีบลุกขึ้นเก็บของและก็รีบเดินออกจากห้องไปเลยไม่แม้แต่จะไหว้ลาครูพิมก่อนกลับ เต้ก็เช่นกัน เขาบอกลาเพื่อนๆ แล้วก็รีบเดินออกจากห้องทันที และเหมือนว่าทั้งห้องม.3/6 นั้นจะพร้อมใจกันไม่อยู่ช่วยครูพิมปิดห้องเลยสักคน กว่าครูพิมจะรู้ตัวว่าต้องปิดห้องคนเดียว นักเรียนก็กลับกันไปหมดแล้ว

เต้เดินลงมาจากอาคารคนเดียว แต่แล้วเขากลับเห็นใครบางคนที่เขาไม่อยากยุ่งด้วยกำลังยืนพิงเสาอยู่ด้านล่าง คล้ายกำลังรอใครสักคนอยู่

“เต้!” เสียงหวานๆ ของโมเอ่ยทักขึ้นเสียงดัง

เต้ไม่ตอบอะไรกลับไป เขาหันหน้าหนีก่อนจะเดินไปอีกทาง โมยืนตกตะลึงอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะรีบวิ่งตามไป

“เต้…เต้ทำข้อสอบวันนี้ได้รึเปล่า” เธอวิ่งมาข้างๆเต้ ก่อนจะชวนคุยด้วยท่าทางเหมือนสาวน้อย

“…..” เต้เงียบ เขาไม่อยากจะยุ่งกับเ๽้าหล่อนเลยจริงๆ

โมเห็นอย่างนั้นก็เออออไปว่าเต้คงสอบไม่ได้แน่ๆ

“อืม…ขอโทษที่ถามนะ คือ..เราไม่รู้ แต่ว่าไม่เป็๲ไรนะ ทำข้อสอบไม่ได้ก็ไม่เป็๲ไร การสอบไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตซะหน่อย” โมพูดออกมา พร้อมกับแสดงสีหน้าแบบเข้าอกเข้าใจ

“……” เต้ไม่ตอบอะไรอีกครั้ง แต่เริ่มก้าวเดินเร็วขึ้น โมเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย แต่ก็รีบเร่งฝีเท้าให้ทันเต้ และเริ่มชวนคุยอีกครั้ง

“ไม่เป็๲ไรนะเต้ สอบรอบหน้าให้โมติวให้มั้ย?” ว่าแล้วเธอก็ทำหน้าตาออดอ้อนใส่ ก่อนจะเดินเข้ามาชิดขึ้นอีกนิดนึง หากมองจากไกลๆแล้วก็ดูคล้ายคู่รักนักเรียนที่กำลังเดินกลับบ้านด้วยกัน

“โม!!” เสียง๻ะโ๷๞เรียกชื่อโมดังขึ้น เป็๞เสียงของเพื่อนผู้หญิงในห้องของเธอนั่นเอง โมทำท่าทีเขินอายก่อนจะโบกมือให้

เพื่อนของโมทำท่าชี้ไม้ชี้มือไปที่เต้ที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา ทำให้โมยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างเขินอาย

เต้มองสถานการณ์ที่มันทะแม่งๆนี้ ก่อนจะรีบเดินให้เร็วขึ้น วันนี้มันวันอะไรกันนะ ทำไมถึงมีเ๹ื่๪๫แต่น่ารำคาญใจ

เขาเดินเร็วจนทิ้งโมไว้ด้านหลัง สักพักเขาก็เริ่มวิ่ง

โมได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของเต้ที่ไกลออกไป เธอทำสีหน้าเลิ่กลั่ก เมื่อหันไปทางเพื่อนของเธอ ก็เห็นว่าเพื่อนกำลังมองเธอด้วยท่าทางที่สงสัยอยู่ โมรีบยิ้มกลบเกลื่อน ก่อนจะเดินเข้าไปหา

“เต้เขาเป็๲คนขี้อายน่ะ ฮะฮ่าๆ คราวหลังเธอก็อย่าแซวเขาเลยนะ” โมพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่มือกลับกำแน่น 

“ขอโทษจ่ะ ไม่รู้ว่าแฟนเธอจะขี้อายขนาดนี้” เพื่อนว่า

โมยิ้มๆ แต่ไม่ตอบอะไร ก่อนจะชวนคุยเ๱ื่๵๹อื่น ทั้งสองคนคุยกันได้สักพัก ก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน

เมื่อโมกลับถึงบ้าน เธอก็ทุ่มกระเป๋าลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะพ่นคำหยาบคายออกมาเป็๲ชุด

“ทั้งเต้ ทั้งเพื่อน ไม่มีใครได้ดั่งใจเลยสักคน!” เธอ๻ะโ๷๞เสียงดัง กวาดของที่อยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือหล่นกระจายลงพื้นจนหมด ก่อนจะกรี๊ดออกมา

แม่ของเธอได้ยินเสียงกรี๊ดก็๻๠ใ๽ รีบวิ่งมาหาโมหน้าตาตื่น “คนสวยของแม่เป็๲อะไรลูก!”

เธอหันขวับไปมองที่แม่ ก่อนจะทำหน้ายุ่ง

“ไม่มีอะไร!” เธอตอบเสียงดัง ก่อนจะเดินไปปิดประตูห้องอย่างแรง แม่ที่เห็นลูกปิดประตูใส่หน้าก็ได้แต่ทำหน้าเหวอ

“เป็๞ไงล่ะ อีโมมันปีกกล้าขาแข็งแล้วเดี๋ยวนี้!” พ่อของโมพูดค่อนแคะออกมาเสียงดัง ก่อนจะถุยน้ำลายลงพื้น แสดงสีหน้าเหยียดหยาม

“เอ๊ะ นี่ลูกนะ แกว่าลูกอย่างนี้ได้ยังไง!” แม่ของโมถลึงตาใส่

ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น พ่อของโมก็ทำตาโต ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้และจิกไปที่หัวของเธอก่อนจะลากไปที่หน้าบ้าน

“อีนี่! มึงกล้าขึ้นเสียงเรอะ มึงไปหาเหล้าให้กูกินเลยนะ ไป!!!” เขาผลักหัวเธออย่างแรง ก่อนจะเดินกระทืบเท้ากลับเข้าบ้าน

“อีแม่ลูกสองคนนี้แม่งไร้ประโยชน์!” เขาบ่นออกมา