ใน่พักกลางวัน ณ โรงเรียน LPK เหล่านักเรียนมากมายเเยกย้ายสลายตัวกันไปนั่งทานข้าว ตามโรงอาหาร ใต้ต้นไม้ หลังห้องเรียนบ้าง ซึ่งนักเรียนบางจำพวกก็จะใช้เวลาพักกลางวันในการแอบหนีออกไปข้างนอกโรงเรียน บางส่วนก็แอบไปเล่นกีฬาในป่า(รู้ๆกันนะ) และก็มีบางส่วนที่ไม่ทานข้าว ไม่ออกไปไหน นั่งโง่ไม่สนใจใครจนกระทั่ง...
"โทษทีนะ มาช้าไปหน่อย วันนี้เกมทำแกงวุ้นเส้นของโปรดเล็กมาด้วยนะ มาๆทานข้าวเถอะ เดี๋ยวเกมจะสาย"
"เอาจริงๆนะ เกมมาทานข้าวกับเราทุกวันแบบนี้ เกมมีตังค์เติมน้ำมันรถหรอ โรงเรียนเรากับเกมห่างกับเกือบ 15 กิโลเมตรเลยนะ อีกอย่างครูที่โรงเรียนไม่ว่าหรอ ออกจากโรงเรียนมาแบบนี้อ่ะ?"
"อืม?..ไม่รู้สิ เกมไม่ได้สนใจอ่ะ รู้เเต่ว่าเกมอยากมาเกมก็มา เเต่เล็กไม่ต้องห่วงหรอก เกมไหว!!มากินข้าวกัน" เล็กนั่งตักข้าวเข้าปากพร้อมกับรอยยิ้มเพราะเธอจะต้องมานั่งทานข้าวกับเกมส์แบบนี้ทุกๆวัน ยกเว้นวันเสาร์อาทิตย์ ซึ่งวันนี้ก็เหมือนกัน เกมเป็คนยิ้มเก่ง ชอบดูเเลเทคเเคร์คนอื่น จนบางครั้งก็ลืมไปเลยว่ากำลังทำให้ตัวเองลำบากเป็สองเท่า เเต่เธอก็ไม่สน เพราะสิ่งเดียวที่เธอสนคือการได้มานั่งทานข้าวกับเล็กทุกวันนั่นเอง เพราะงั้นจึงทำให้เล็กรู้สึกดีกับเกมได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาสองคนเจอกันครั้งเเรกที่การเเข่งขันวิทยาศาสตร์ที่โรงเรียนเกมเป็เ้าภาพ เธอนั่งสอบข้างๆเล็กและหลังสอบเธอก็แอบมองหน้าเล็กแล้วยิ้ม ซึ่งตอนนั้นเล็กยังไม่ได้คิดอะไรเพราะเห็นว่าเป็ผู้หญิงเหมือนกัน จนกระทั่งเกมตามมาหาเล็กที่โรงเรียน ทำให้พวกเขารู้จักกันมากขึ้น ในตอนนั้นเองความใกล้ชิดก็ทำให้จิตใจของเขาทั้งสองคนเปลี่ยนไป โดยที่เล็กไม่รู้ตัวเลยว่าเธอแอบหลงรักผู้หญิงอย่างเกมไปตั้งเเต่ตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกคิดถึงมากๆ ในเวลาที่ไม่เจอหน้ากันเอาซะแล้ว
"อ้ำ!!อิ่มมากๆเลย งั้นเดี๋ยวเกมกลับก่อนนะ แล้วเดี๋ยวเย็นๆพรุ่งนี้เจอกันนะ เดี๋ยวเกมมารับ"
"เจอกัน..เย็นๆพรุ่งนี้..หมายความว่าไง?"
"เอ้า!ก็พรุ่งนี้ตอนเย็น เรานัดกันไปเที่ยวงานลอยกระทงไม่ใช่หรอ นี่อย่าบอกนะว่าลืมอ่ะ!!ไม่เอาหน่า เล็กยังไม่แก่เลยนะทำไมขี้ลืมจัง วันก่อนก็เผลอทานข้าวไปก่อนเกมทั้งๆที่เราสองคนต้องรอทานข้าวด้วยกันทุกวันอ่ะ ลืมเก่งแบบนี้ เกมจะงอนละนะ!!"
"ฮ้ะ!..โอ้ยเื่เเค่นี้..เล็กจำได้อยู่แล้ว เเต่เเค่อยากให้เกมทวงเเค่นั้นเอง ไปๆรีบกลับได้แล้ว เดี๋ยวสายแล้วครูเช็คชื่อขาดนะ"
"จริงด้วย..งั้นเดี๋ยว พรุ่งนี้เย็นๆเจอกันนะ จุ๊บ!"
"เห้ย!ทำไรอ่ะ?"
"เอ้า..ดูไม่ออกหรอ ก็หอมแก้มไงหรือว่าเห็นไม่ชัด งั้นมาหอมอีกที จุ๊บๆ โอเค..งั้นเกมไปก่อนนะ ตั้งใจเรียนล่ะ อย่าแอบมองสาวอื่นนะไม่งั้นโดนตบ!! บายงั๊ฟ" เล็กเดินมาส่งเกมที่รถ ก่อนจะรีบล้างไม้ล้างมือขึ้นห้องเรียนไป เเต่ทว่า…
"วรรณวิภา!..ไปพบครูที่ห้องด้วย!!"
"คะ?..อ่อค่ะๆ" เล็กยังเดินไม่ทันจะถึงห้องเรียน เธอก็โดนอาจารย์เรียกตัวให้ไปพบ ในใจของเธอคิดแล้วว่าเธอต้องโดนอาจารย์ทำโทษเื่ที่เธอทำอนาจารย์ในพื้นที่สาธารณะของโรงเรียนเเน่ๆ ใจตอนนี้เต้นรัวๆจนแทบจะทะลักออกมา เธอเดินเข้ามาในห้องพักครูที่ติดเเอร์เย็นฉ่ำ ครูเเนนพาเธอเดินไปที่ห้อง ผอ.(นักเรียนมักจะรู้จักกันดีในนามห้องเย็น) ซึ่งเมื่อเธอก้าวขาเข้ามาก็พบว่ามีครูอีก 4 คนรวม ผอ.กำลังนั่งรอเธออยู่
"อ้าว..มาแล้วหรอ นั่งสิวรรณวิภา"
"ค..ค่..ค่ะ.."
"คือ..เข้าเื่เลยนะ พวกครูทุกคนได้ปรึกษากันแล้วล่ะว่าเธอน่ะ..ควรจะออกไป…"
"แค่หอมแก้มกันถึงกับไล่ออกเลยหรอคะครู!! มันเกินไปรึป่าวคะ!! ทีครูนุชจียังแอบไปนั่งเฝ้าครูสุชาติที่สนามบอลหลังเลิกเรียนเลย ครูแก้วก็ชอบเอาอุปกรณ์การเรียนมาขายให้นักเรียนในราคาที่เเพงกว่าเท่าตัว ทั้งๆที่ของพวกนั้นมันก็มาจากสหกรณ์โรงเรียนอ่ะ แบบนี้ไม่โดนไล่ออกบ้างหรอคะ!!" ครูทั้ง 3 คนมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กและทำท่าทางใที่โดนเด็กนักเรียนคนหนึ่ง จับได้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรและที่ร้ายไปกว่านั้นก็คือคนที่มีตำแหน่งใหญ่สุดอย่างผู้อำนวยการโรงเรียนก็นั่งอยู่ในนั้นด้วยนั่นเอง
"จริงหรอ?..นี่พวกคุณทั้งสามคนทำแบบนั้นภายในโรงเรียนจริงๆหรอ ฮึ!!" ครูทั้ง 3 คนนั่งก้มหน้า เมื่อได้ยินผู้อำนวยการโรงเรียนตะเบ็งเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือครูนุชจีที่ ผอ.แอบปลื้มเธออยู่ พอรู้ว่าเธอไปชอบครูพละก็เลยยิ่งโมโหหนัก ทางด้านครูแนนที่ไม่รู้เื่อะไรด้วย(คนที่พาเดินเข้ามาในห้อง)เธอก็ได้เดินเข้ามาหยุดการ กระทำของเล็กและอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ
"ครูว่าเธอใจเย็นๆแล้วไปนั่งก่อนนะ..คืออย่างที่แนนได้บอกไปว่าเด็กคนนี้มีความสามารถในด้านภาษาอังกฤษมากพอสมควร แนนก็เลยจะส่งวรรณวิภาไปกล่าวสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษในนามตัวเเทนของโรงเรียนน่ะค่ะ" วินาทีนั้น ภายในหัวสมองของเล็กมันโล่งไปหมด เพราะเธอไม่คิดว่าเื่จะลงเอยแบบนี้ เธอหันไปมองครูทั้ง 3 คนที่เธอเอ่ยถึง พวกเขาก้มหน้าไม่สบตาใครเพราะพวกเขาถูกเธอแฉจนหมดเปลือกต่อหน้า ผอ.ไปเมื่อครู่
"อ้าว..ก็เมื่อกี้ผอ. บอกว่าจะให้หนูออก..ยังไงล่ะคะ?"
"ก็ใช่ไง..ที่ครูบอกก็คือจะให้เธอออกไปกล่าวสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษในนามตัวเเทนของโรงเรียน LPK เเต่ที่ครูไม่ได้ตั้งใจจะรู้เลยก็คือ เื่เสียๆหายๆที่ครูไม่เคยรู้มาก่อนนี่ล่ะ พวกคุณ 3 คนอยู่คุยกับผมก่อนนะ ครูเเนนพาเด็กออกไป ผมมีธุระด่วนที่จะต้องคุยกับครูทั้ง 3 คนนี้ เชิญ!"
"ค่ะ ผอ. เธอก็ไปเข้าเรียนได้แล้วจ้ะ"
"ค่ะ.." เล็กยกมือไหว้ผอ.และบรรดาครูที่นั่งอยู่ในห้อง ซึ่งตอนนี้พวกเขาก็เอาแต่นั่งก้มหน้าไม่มีใครยกมือไหว้ตอบกลับเล็กเลย..ซึ่งตอนนั้นเธอก็รู้แล้วว่า เธอได้จุดชนวนเื่ใหญ่ไปถึง 2 เื่ด้วยกันแล้วและไม่กี่วันต่อมา ครูทั้งสามคนก็ได้ถูกสั่งย้ายด่วนโดยให้แยกกันไปประจำที่โรงเรียนอื่น ซึ่งสาเหตุก็ไม่ต้องสืบเลยว่าเป็เพราะใคร หลังจากวันนั้นเล็กก็เป็ที่รู้จักกันในนาม ปลายปากกาสั่งย้ายเพราะเธอเพิ่งจะสั่งย้ายครูอัตราจ้างไปถึง 3 คนภายในวันเดียวและนั่นเป็สาเหตุที่ไม่ค่อยมีครูคนไหนกล้าหือกับเธออีก..เล็กถูกมอบหมายให้เป็ตัวแทนของโรงเรียนเป็กล่าวสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษ ซึ่งโรงเรียนที่เป็เ้าภาพในการจัดงานแข่งขันนั้นก็คือโรงเรียนของเกมนั่นเอง เเต่เล็กลืมที่จะพูดเื่นี้ให้เกมฟัง..ตกเย็นวันต่อมานั้น เกมก็มารับเล็กที่บ้าน เเต่ยังไม่ทันจะก้าวขาเข้าบ้าน เกมก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านไม่ใช่เล็ก เเต่เป็...ใครนั้น ติดตามได้ใน Ep.หน้านะคะ
276
