หลังจากเมื่อวานวัดที่ดินรอบๆ บ้านแล้ว วันนี้หลงเฟยเดินทางไปกับผู้ใหญ่บ้านเพื่อทำสัญญาซื้อขายที่ดินทั้งหมด 100 หมู่ โดยใช้ชื่อของหลงเฟยเป็เ้าบ้าน หลิงหลิงอยู่บ้านกับลูกๆ เย็บเสื้อผ้าของหลงเฟยต่อจนเสร็จ
บ่ายคล้อยหลงเฟยจึงขับรถม้าคันใหญ่เข้ามา เช้านี้หลิงหลิงเตรียมตั๋วเงินให้หลงเฟยไปซื้อรถม้ากลับมาด้วยเพื่อจะได้พาลูกๆ เข้าไปซื้อบ้านวันพรุ่งนี้
พอหลงเฟยลงจากรถด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งหลิงหลิงจึงเดินเข้าไปถาม
"มีอันใดทำไมท่านพี่ดูเคร่งเครียดเช่นนี้"
"ข้าเจอคนถูกทำร้ายาเ็จึงช่วยเหลือมา เป็คนงานเหลาอาหารรุมทำร้ายเขา คนที่โดนเถ้าแก่ไล่ออกคนนั้นไง"
"แล้วท่านรู้หรือไม่เหตุใดพวกนั้นจึงมาทำร้ายเขา"
"ตอนข้าเข้าไปช่วยได้ยินพูดเื่เงินที่ขโมยไป ว่าหากปากเปราะไปฟ้องหรือยุ่งอีกจะโดนหนักกว่านี้ เขาน่าจะโดนใส่ความนะวันนั้น แต่ช่างเถอะอย่างไรก็ช่วยมาแล้ว เขาอยู่บนรถม้า ข้ามาบอกเ้าก่อนเพราะาแตามตัวเยอะเหมือนกัน เ้าช่วยรักษาที"
"ท่านพยุงเขาไปนอนที่ห้องหลงเป่าทีเ้าค่ะ ให้เขาพักกับหลงเป่าก่อน"
หลงเฟยรีบไปพาคนเจ็บเข้าบ้าน หลงเป่าเข้าไปช่วยท่านพ่อด้วยอีกแรง
หลิงหลิงให้หลงเฟยช่วยเตรียมสมุนไพร หลงเป่าต้มน้ำ ส่วนเด็กแฝดเล่นอยู่ด้านนอก
เมื่ออยู่กัน 2 คนหลิงหลิงนำน้ำวิเศษให้ดื่มก่อนจะนำเครื่องมือทำแผลในมิติออกมาเย็บแผลที่หัวโดนฟาดจนแตก และทายาแก้ฟกช้ำตามร่างกายให้ เมื่อเย็บแผลเสร็จก็รีบเก็บอุปกรณ์ทันทีเพราะกลัวหลงเฟยและลูกๆจะสงสัยเื่อุปกรณ์การแพทย์
หลงเป่านำน้ำร้อนพร้อมผ้ามาให้ หลิงหลิงจึงให้หลงเป่าช่วยเช็ดตัวทำความสะอาดให้ชายผู้นั้น ส่วนสมุนไพรหลงเฟยกำลังต้มเตรียมให้ตามที่หลิงหลิงบอกปริมาณแต่ละอย่างไปแต่แรก
เมื่อต้มยาเสร็จอาการของคนเจ็บก็เริ่มดีขึ้นเพราะน้ำวิเศษ แต่าแยังไม่หายดีจึงยังปวดอยู่บ้าง ยาที่ต้มมาเป็ยาระงับปวดและลดไข้ หลิงหลิงให้หลงเฟยช่วยป้อนยาให้เมื่อเขาเริ่มมีสติ
"เ้าชื่ออะไร เป็อย่างไรบ้าง แล้วเหตุใดโดนทำร้ายเช่นนี้ แล้วบ้านเ้าอยู่ที่ใด พ่อแม่จะเป็ห่วงหรือไม่หากค้างคืนที่นี่"
"ข้าชื่อเกาเจียง ตอนนี้ยังปวดที่หัวอยู่ขอรับ แต่ส่วนอื่นไม่ค่อยปวดแล้ว ข้าไม่มีบ้านขอรับ พ่อแม่ตายหมดเป็เด็กกำพร้าเถ้าแก่เหลาอาหารเป็คนรับข้ามาทำงานแลกกับให้ที่พักและอาหารข้า 3 มื้อขอรับ ข้าทำงานที่นั่นหลายปีแล้ว"
"เช่นนั้นก็พักผ่อนเถอะ นอนห้องนี้ไปก่อน หลงเป่าไปนอนกับน้องๆดีหรือไม่วันนี้ เตียงของน้องๆ กว้างอยู่ พี่ชายคนนี้จะได้พักผ่อนสบายๆ"
"ได้ขอรับ ข้าไม่ได้นอนกับน้องๆนานแล้ว"
หลิงหลิงยิ้มให้ลูกชายคนโตด้วยความเอ็นดูพลางลูบหัว
อาหารเย็นวันนี้หลิงหลิงตุ๋นหมูพะโล้ให้เด็กๆกิน และต้มโจ๊กหมูสำหรับคนป่วย หลงเฟยนำโจ๊กไปให้คนเจ็บทานจนหมดเกลี้ยงไป 1 รอบและมีขอเพิ่มอีก 2 ชาม แบบนี้น่าจะหายไวกินเก่งเช่นนี้ ในโจ๊กใช้น้ำวิเศษทำด้วย จึงเป็เหมือนยาบำรุงชั้นดีเมื่อทานเยอะๆ หลิงหลิงคิดในใจ
"ท่านพี่เรากำลังหาคนดูแลสวน หรือจะให้เด็กคนนี้ช่วยดูแลดีเ้าคะ ข้ารู้สึกถูกชะตาและชอบแววตาวันนั้นของเขาที่ไม่เกรงกลัวผู้ใดแม้โดนกล่าวหา"
"ก็ดีนะ อายุแค่ 15-16 เองละมั้ง ครอบครัวก็ไม่มี วิชาป้องกันตัวก็ไม่มีจนโดนรุมรังแกเช่นนี้ น่าสงสารนัก ข้าจะฝึกให้เขาแข็งแกร่งเป็ชายชาตรีกว่านี้ ปกป้องตัวเองและหากเขาเป็คนดีซื่อสัตย์กตัญญูจริงเขาก็จะปกป้องดูแลครอบครัวเราด้วยดีหรือไม่"
หลิงหลิงพยักหน้าเห็นด้วย
"เช่นนั้นเราไปคุยกับเขาก่อนดีหรือไม่เ้าคะ ว่าเขาอยากทำงานกับเราไหม ข้าไม่อยากฝืนใจหากเขาไม่ชอบงานที่เราเสนอไป"
"ไปสิ เราหยิบยื่นโอกาสให้ อยู่ที่เขาจะยินดีรับหรือไม่ก็สุดแล้วแต่เขา"
เมื่อไปถึงห้องหลงเป่าที่เกาเจียงพักอยู่ หลิงหลิงและหลงเฟยนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงและมองดูเกาเจียงที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่อย่างพิจารณาว่าจะเริ่มพูดอย่างไรดี
"ข้ามีงานมาเสนอให้เ้า สนใจหรือไม่"
เกาเจียงพยักหน้าเบาๆอย่างกล้าๆ กลัวๆ พลางถาม
"งานอะไรหรือขอรับ หากข้าทำไม่เป็ท่านจะสอนหรือไม่"
"งานที่จะให้ทำคือช่วยดูแลบ้านนี้ สวนผัก สวนสมุนไพรของข้า ในตอนที่ข้าและครอบครัวไม่อยู่ ทำได้หรือไม่ แต่เ้าต้องฝึกวิชาต่อสู้ป้องกันตัวด้วย เพราะสมุนไพรข้าบางอย่างหายากและล้ำค่า หากมีคนมาขโมยเ้าต้องป้องกันและรักษาสมบัติของข้าไว้ให้ได้"
เกาเจียงพยักหน้าอีกรอบอย่างจริงจัง
"ข้าจะทำให้ดีที่สุดขอรับ หากไม่มีพวกท่านข้าเองก็ไม่รู้จะไปทางใด ขอบคุณที่ให้โอกาสข้าขอรับ"
161
![[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738144821_14208400.webp)
