เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        เจิ้งหยวนจำเพลงได้ไม่เยอะแต่เพลง ‘ขยับฝีพายกันเถิดผองเรา’ โด่งดังมาก เพราะเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ชื่อดังเรื่อง ‘ดอกไม้ของมาตุภูมิ’ ด้วยเพราะทำนองเพลงไพเราะงดงาม จึงนิยมร้องกันอย่างล้นหลาม ขอเพียงเสียงไม่ได้แย่ หรือร้องเพี้ยนสุดๆ ร้องออกมาแบบไหนก็น่าฟังทั้งนั้น หนิวหนิวจึงโดนดึงดูดทันที เขายิ้มแย้มหัวเราะร่า เอื้อมมือหมายจะจับปากอารองของตน เจิ้งหยวนแกล้งงับนิ้วมือเล็กจ้อยของเขาเบาๆ “ฉันจะกินนิ้วของเธอแล้วนะ งั่ม!”

        อู๋อวี้หลันเหลือบมองเจิ้งหยวน อดชื่นชมไม่ได้“เจิ้งหยวนของเธอร้องเพลงเพราะจริงๆ”

        เฉินชุ่ยอวิ๋นพูดถ่อมตัวแทนเจิ้งหยวน “เธอก็แค่ร้องมั่วๆ น่ะ!”

        อู๋อวี้หลันสนเข็มเสร็จแล้วผูกเงื่อนตายตรงปลายด้ายก่อนยิ้มพลางเอ่ยหยอกเย้า “ร้องมั่วยังเพราะขนาดนี้เลยเหรอ? นี่ จะว่าไป ทำไมเธอไม่ลองให้เจิ้งหยวนไปสอบเข้ากรมศิลปะล่ะ?”

        รอยเย็บบนผ้าห่มต้องมีขนาดใหญ่เฉินชุ่ยอวิ๋นเย็บตะเข็บยาวรอยหนึ่งในชั่วอึดใจ ครั้นได้ยินดังนั้นเฉินชุ่ยอวิ๋นจึงละสายตาจากผ้าตรงหน้าแล้วหันมาส่ายศีรษะเบาๆ คล้ายระอา“ฝีมืออย่างเธอน่ะเหรอ ไม่ได้ๆ”

        “มีอะไรไม่ได้กันฉันว่าดีออกนะ เจิ้งหยวนหน้าตาสะสวย ร้องเพลงก็เพราะ ดูมีอนาคตจะตายหากเข้ากรมศิลปะจริงๆ ต่อไปเธอกับลูกคนที่สี่ของสกุลเฝิงก็จะเป็นทหารทั้งคู่เหมาะสมกันมากเลย”

        มันฟังดูราบรื่นสวยงาม แต่ด้วยรู้ดีว่าตนเองมีความสามารถแค่ไหนพอเจิ้งหยวนได้ยินเช่นนี้จึงหันหน้ามาบอกด้วยรอยยิ้ม “อาสะใภ้อวี้หลันความสามารถระดับฉันก็ได้แค่หลอกพวกอาที่ไม่เคยฟังนักร้องอาชีพคนที่เข้ากรมศิลปะได้ล้วนเป็นนักร้องเสียงดีกันทั้งนั้นค่ะ”

        อู๋อวี้หลันถามทันควัน “อะไรคือนักร้องเหรอ? การร้องเพลงมีคำว่า ‘นัก’ ด้วย?”

        เจิ้งหยวนโยกตัวเด็กอ้วนจ้ำม่ำในอ้อมแขนพลางตอบ “ไม่ใช่ค่ะเหมือนกับนักวาดภาพและนักเขียนพู่กันจีนนั่นแหละค่ะ ขอแค่เติมคำว่า ‘นัก’ ลงไปก็หมายถึงเคยฝึกซ้อมสิ่งนั้นมาตั้งแต่เล็ก ไม่ว่าจะฝึกสิบกว่าปีหรือฝึกหลายสิบปีส่วนฉันไม่เคยฝึกมาก่อน เทียบคนอื่นเขาไม่ได้หรอกค่ะ”

        อู๋อวี้หลันพลันประหลาดใจ “สุดยอดเลยนะ”

        “นั่นสิคะ”เด็กชายตัวอ้วนจ้ำมั่นในอ้อมแขนมองไปทางเฉินชุ่ยอวิ๋นกับอู๋อวี้หลันไม่ละสายตา คงห่วงนั่งเล่นบนพื้นมากกว่า หนิวหนิวพยายามยืดตัวไปทางนั้นตลอดจนเจิ้งหยวนเกือบจับไม่ไหว เห็นเด็กตัวเล็กน้ำหนักสิบกว่าจินแค่นี้ แต่ตอนเจ้าก้อนดื้อจะลงข้างล่างก็หนักเอาเรื่องเหมือนกัน เมื่อไม่ไหวจริงๆ เจิ้งหยวนจึงบอกผู้เป็นแม่ “แม่ ฉันพาหนิวหนิวกับซิงซิงออกไปเล่นนะ… ซิงซิง ตามอารองไปเล่นข้างนอกกัน!”

        โชคดีที่ซิงซิงว่านอนสอนง่ายพอใส่รองเท้าเสร็จก็เดินตามเจิ้งหยวนออกไปไม่ดื้อรั้น

        คล้อยหลังพวกเขา อู๋อวี้หลันพูดคุยกับเฉินชุ่ยอวิ๋นต่อเธอหยิบเข็มมาเกาหนังศีรษะพร้อมว่า “จะว่าไปพวกเธอกับลูกคนที่สี่ของสกุลเฝิงกำหนดวันแต่งงานแล้วเหรอ?”

        เฉินชุ่ยอวิ๋นก้มหน้าเย็บผ้าห่มต่อ แต่ปากก็ยังว่า “ยังเลยเจี้ยนเหวินเขายังอยู่ในกองทัพ ไกลขนาดนั้นปรึกษาหารือกันไม่ค่อยสะดวกกลับมาเมื่อไรก็ยังไม่แน่นอน บอกแค่ว่าปลายปีน่ะ”

        อู๋อวี้หลันเผยสีหน้าสงสัยฉับพลัน เธอชะโงกหน้ากระซิบถาม“สกุลเฝิงจะไม่กลับคำใช่ไหม?”

        ครั้นเฉินชุ่ยอวิ๋นได้ยิน ก็รู้ทันทีว่าเธออยากถามอะไรสีหน้าพลันดำทะมึนตึงเครียด “เรื่องเช่นนี้ กลับคำได้ที่ไหน! วันก่อนพี่สะใภ้สกุลเฝิงก็มาที่บ้านแล้วด้วย”

        ในเมื่อคนสกุลเฝิงมาหาแล้ว การแต่งงานก็ยังไม่ล้มเลิกดูท่าคงจะไม่เชื่อข่าวลือที่แพร่กระจายอยู่ข้างนอกเมื่ออู๋อวี้หลันเห็นว่าทำเฉินชุ่ยอวิ๋นไม่พอใจเข้าให้แล้วจึงรีบร้อนอธิบาย“ฉันแค่ถาม แค่ถามน่ะ การแต่งงานไม่ล้มเลิกก็ดีแล้ว สกุลเฝิงพวกเขาเป็นคนฉลาดรู้ว่าไม่ควรปล่อยเจิ้งหยวนของเธอหลุดมือไป”

        หลังจากโดนประจบอยู่สักพัก เฉินชุ่ยอวิ๋นก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง

        เพราะปุยฝ้ายที่รวบรวมมาไม่พอ และยังไม่ถึงฤดูเก็บฝ้ายเดือนนี้จึงทำผ้าห่มได้เพียงสี่ผืน ผ้าห่มสี่ผืนทำวันละผืน รวมทั้งหมดสี่วันเมื่อถึงวันสุดท้าย อู๋อวี้หลันกลับติดธุระที่บ้านไม่สามารถมาช่วยได้ เฉินชุ่ยอวิ๋นจึงต้องทำอยู่คนเดียว ส่วนซิงซิงกับหนิวหนิวก็ขอให้เจิ้งเจวียนพาออกไปเล่นด้านนอกแล้ว เหลือเพียงเจิ้งหยวนที่ยังว่าง จึงมาคอยช่วย แต่ทว่าเฉินชุ่ยอวิ๋นกลับไม่ยอม บอกอยู่นั่นว่าไม่มีเจ้าสาวคนไหนทำผ้าห่มด้วยตัวเอง มันเป็นธรรมเนียมที่สืบทอดกันมาตั้งนมนานแล้ว จะไปเปลี่ยนแปลง หรือแก้ไขได้เสียที่ไหน เจิ้งหยวนจนปัญญาจะเกลี้ยกล่อม เรื่องอื่นเฉินชุ่ยอวิ๋นยังพูดง่ายอยู่บ้าง แต่เรื่องนี้ไม่ยอมเอาท่าเดียว เมื่อไม่อาจทำด้วยตัวเอง จึงหยิบพื้นรองเท้าที่เฉินชุ่ยอวิ๋นเย็บค้างไว้มาเย็บต่อเสียเลย

        “แม่แม่ทำรองเท้าให้ใครเหรอ? คุณพ่อหรือพี่ชายฉัน?” พิจารณาดูแล้ว ใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่ขนาดเท้าของผู้หญิงอย่างแน่นอน

        เฉินชุ่ยอวิ๋นบ่นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองแม้แต่นิดเดียว “ให้พี่แกน่ะเขาไปซ่อมถนนกับกลุ่มก่อสร้างในคอมมูนมาใช่ไหม แล้วไม่รู้ทำงานอะไรรองเท้าขูดแรงมากจนสึกหมดแล้ว”

        เมื่องานทำนามีน้อยลงในกองจะจัดตั้งคนบางส่วนไปทำงานที่กลุ่มก่อสร้าง แม้จะงานหนัก แต่ก็ได้แต้มงานมากปลายปีก็ได้ส่วนแบ่งเยอะ พวกคนที่หนุ่มยังแน่นร่างกายแข็งแรงกำยำจึงพากันไปหมด

        เจิ้งหยวนใช้เข็มเจาะหนังจิ้มบนพื้นรองเท้านิดหน่อยแล้วแทงเข็มที่สอยด้ายแล้วเข้าไปในรู จากนั้นจึงค่อยดึงด้ายให้แน่น คิดดูแล้วเธอเองก็ไม่ได้ทำงานเช่นนี้มาหลายปีแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่ายังพอคุ้นไม้คุ้นมืออยู่“อ๊ะ จริงด้วย แม่รู้หรือเปล่าว่าไม่กี่วันก่อนเจิ้งเทียนหู่ไปดูตัวมาน่ะ ?”

        “เขาไปดูตัวมางั้นเหรอ?” เฉินชุ่ยอวิ๋นยังไม่รู้เรื่องนี้ เธอครุ่นคิดอยู่นิดหน่อยแล้วระบายยิ้ม “ก็ว่าอยู่ว่าทำไมเขาเป็นฝ่ายขอเข้ากลุ่มก่อสร้างเอง ที่แท้จะแต่งงานเลยรู้จักแสวงหาความก้าวหน้าแล้ว”

        “หาเขาเข้าร่วมกลุ่มก่อสร้างด้วยเหรอ?” เจิ้งหยวนตกใจ มือสั่นจนเกือบทิ่มนิ้วตัวเอง

        “ใช่น่ะสิ? วันก่อนตอนพ่อแกบอกฉัน ฉันก็ตกใจเหมือนกัน ไม่คาดคิดว่าเจ้าเด็กคนนี้เปลี่ยนแปลงตัวเอง เพราะจะแต่งภรรยาแล้วนี่เอง”

        เจิ้งหยวนเบะปาก น้ำเสียงค่อนแคะดูถูก “งานกลุ่มก่อสร้างหนักขนาดนั้นเขาทำไหวเหรอ? ไม่กลัวโดนไล่ออกหรือไง!”

        เฉินชุ่ยอวิ๋นปรายตามองบุตรสาวแล้วตำหนิสอนเธอทันที “เจ้าลูกคนนี้ทำไมพูดถึงญาติผู้พี่แกแบบนั้นเล่า? ญาติผู้พี่แกกระตือรือร้นไม่ใช่เรื่องดีเหรอ? อีกอย่างเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องแก อย่าเรียกเจิ้งเทียนหู่โต้งๆ สิ ใครมาได้ยินเข้าจะหาว่าแกไร้มารยาทเอาได้”

        เฉินชุ่ยอวิ๋นพูดว่าเธออยู่หลายครั้งแล้วแต่ไอ้นักเลงหัวไม้อย่างเจิ้งเทียนหู่ เขามีความเป็นพี่ชายสักนิดหรือเปล่า? เจิ้งหยวนไม่คิดจะเปลี่ยน ยังคงเรียกเจิ้งเทียนหู่เต็มปากเต็มคำเหมือนเดิม “แม่หยุดฝันได้แล้ว เจิ้งเทียนหู่ไปทำงานก็เพื่อหวังขโมยแต้มนั่นแหละ เขาน่ะเหรอจะรู้จักทำงาน?” เธอกลอกตามองบน “ไม่มีทางเสียหรอก”

        โบราณว่าไว้สันดานแก้ยากเจิ้งเทียนหู่โดนป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งตามใจจนเสียคนแล้วตราบใดที่ป้าสะใภ้ใหญ่ยังไม่เปลี่ยนนิสัย คนอย่างเจิ้งเทียนหู่น่ะหรือ? ไม่มีวันกลับเนื้อกลับตัวหรอก!

        เฉินชุ่ยอวิ๋นสำลัก เธอเงียบไปพักหนึ่งก่อนติเตียนต่อ“เจ้าลูกคนนี้นี่ ทำไมแกไม่หวังให้คนเขาได้ดีบ้าง? หากเขาดีขึ้น ต่อไปบ้านเขาก็จะไม่มายืมเสบียงบ้านเราอีกไม่ใช่หรือไง?” เธอไม่หวังว่าครอบครัวลุงใหญ่จะมีชีวิตสุขสบายหรอก แต่หากเขาสุขสบาย บ้านเธอก็ไม่จำเป็นต้องคอยจุนเจืออีก!

        “แม่คนอย่างป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งน่ะ…” เจิ้งหยวนกำลังจะบอกว่าคนอย่างป้าสะใภ้ใหญ่ต่อให้อยู่ดีมีสุขก็คงจะหาทางเอาเปรียบบ้านเธออยู่ดีแต่ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกเสียงร้องเรียกใครคนหนึ่งขัดเสียก่อน “อาสะใภ้ชุ่ยอวิ๋นอาสะใภ้ชุ่ยอวิ๋น ”

        เด็กหนุ่มเนื้อตัวเปรอะเปื้อนดินโคลนใบหน้ายังสกปรกเลอะเทอะจนมองไม่ชัดวิ่งพรวดพราดเข้ามา “ท่าไม่ดีแล้วอาสะใภ้เกิดเรื่องกับพี่เทียนหมิงของผมแล้ว!”