แกร๊กก..
มือเรียวค่อยๆเปิดประตู ก่อนจะปิดมันให้สนิทอย่างช้าๆเพราะกลัวว่าจะปลุกคนที่นอนหลับไหลอยู่ให้ตื่นขึ้นมา.. เคน์น่าเดินอย่างเงียบกริบจนไปยืนอยู่ข้างเตียงนอนใหญ่.. ชาร์เลโอยังคงหลับสนิทอยู่ ดวงตาเรียวคมเด่นชัดด้วยขนตาหนาเป็แพ ร่างเพรียวค่อยๆนั่งลงบนเตียงใหญ่ก่อนหล่อนจะเอื้อมมือไปปาดไรผมที่ปรกหน้าชาร์เลโอ
“เด็กน้อยของข้า” ใบหน้าสวยกระตุกยิ้ม นิ้วเรียวไล่ลัดเลาะลงไปยังใบหน้าคมัักับความขรุขระของเคราอ่อนๆที่เพิ่งจะเริ่มขึ้น ััอุ่นจากนิ้วเรียวค่อยๆปลุกชีคหนุ่มขึ้นมาอย่างช้าๆ ชาร์เลโอลืมตาอย่างงัวเงีย ตาคมกระพริบถี่ๆเพื่อให้ชินกับแสงแดดที่ส่องผ่านเข้ามาในห้อง
มือใหญ่เอื้อมขยี้ตา ก่อนจะสังเกตได้ถึงััของผู้มาใหม่
“เคน์น่า!” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อ เมื่อสบตากับใบหน้างามที่คุ้นเคย “เ้ามาั้แ่เมื่อไหร่กัน” ร่างสูงลุกขึ้นนั่ง ค่อยๆถอยไปพิงพนักเตียงนอน
หญิงสาวหัวเราะน้อยๆ “ก็เพิ่งจะถึง” หล่อนหยุดวรรค “เลยขึ้นมาปลุกคนขี้เซา..” เสียงหวานหยุดค้างเติ่ง
“ขี้เซาอะไรกัน” ชายหนุ่มตอบเสียงเข้ม ส่วนเคน์น่าได้แต่ยิ้มขำๆ มองคนไม่ยอมรับความจริง
“เอ้า.. ไม่ขี้เซาก็ไม่ขี้เซา” ใบหน้าหวานคมยื่นเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอย่างยั่วเย้า รอยยิ้มเล็กๆยังคงประดับอยู่บนหน้า ในขณะเดียวกันร่างเพรียวก็ค่อยๆเปลี่ยนอิริยาบท มือเรียวเอื้อมคว้าแผ่นหลังกว้างบังคับให้อีกฝ่ายมานอนบนตัก ชาร์เลโอชะงักเล็กน้อยใน่ต้นแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร..
ชายหนุ่มนอนเงยหน้ามองหญิงตรงหน้า ก่อนจะใช้นิ้วมือใหญ่ลูปไล้แก้มนวล
“เ้ามาค้างกี่วัน..” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ส่วนคนถูกถามก็ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพูดเสียงยั่ว
“เ้าอยากให้ข้าอยู่กี่วันล่ะ” สาวใหญ่หัวเราะคิก ชาร์เลโอมองอีกฝ่ายแววตาเป็ประกาย
“คำตอบก็เหมือนเดิม.. อยากให้อยู่ตลอดชีวิต.. ได้ไหม” ชายหนุ่มแค่นเสียงหัวเราะ เคน์น่ามองใบหน้าคมนั้นด้วยความเอ็นดู
“เ้าก็รู้คำตอบดี..” นางตอบ.. “ข้า..”
“ข้ายังมีอีกหลายสิบชีวิตที่ต้องดูแล..” เสียงทุ้มเอ่ยแทรก ว่าแล้วเขาก็ถอนหายใจดังราวกับตั้งใจให้อีกฝ่ายรับรู้
หญิงสาวไม่ตอบอะไร.. ใบหน้างามทำเพียงเหยียดรอยยิ้มบาง “มันคือ.”
“มันคือพลังและความหมายในชีวิตของเ้า” เสียงทุ้มเอ่ยแทรกอีกครั้ง.. ทุกคำในประโยคตรงตามใจอีกฝ่ายไม่ผิดแม้แต่คำเดียว
เคน์น่าอมยิ้ม ขณะที่ชาร์เลโอยกตัวขึ้นออกจากตักของเคน์น่า ชายหนุ่มสบตาอีกฝ่ายนิ่ง มือใหญ่จับไหล่บาง
“การเดินทางมันไม่มีที่สิ้นสุด สิ่งที่สิ้นสุดคือชีวิตของข้าและเ้านะ.. เคน์น่า” ชีคหนุ่มมองจ้องหน้าเรียวตาไม่กระพริบ ความจริงจังในคำพูดได้ถูกถ่ายถอดผ่านสายตาของเขา เคน์น่าเห็นเช่นนั้น.. จึงเลี่ยงหลบสายตาไปอีกทาง หล่อนขยับเข้าไปใกล้ร่างใหญ่อีกนิด
“ข้าไม่พูดกับเ้าแล้วดีกว่า” เสียงหวานกระซิบแนบหูอย่างแ่เบา ก่อนใบหน้างามจะเลื่อนเข้ามาใกล้ความคมคายอย่างแนบชิด ริมฝีปากแดงสดไม่รอช้าที่จะส่งผ่านไออุ่นร้อนระอุไปยังเ้าของใบหน้าคม ชาร์เลโอตอบสนองรสััด้วยความเคยชิน ความอ่อนโยนหวานนุ่มที่ได้รับทำให้ร่างสูงค่อยๆหลับตาพริ้ม เช่นเดียวกันกับเคน์น่า รสหวานจากปลายลิ้นค่อยๆแทรกผ่านช่องว่างของระหว่างกันและกันก่อนจะค่อยๆผันเป็ความเร้าร้อนดั่งเช่นอดีต..
มือใหญ่ค่อยๆลูบไล่ไปตามร่างกายของอีกฝ่ายอย่างคุ้นเคย.. แขนแข็งแกร่งจับขาเรียวยาวแยกออกจากกันอย่างไม่รอช้า
“เ้ารู้ใช่ไหมว่ายั่วข้าั้แ่เช้านี่มันช่าง#%#!!” เสียงทุ้มกระซิบ ั์ตาคมสบปะทะกับขนตายาวงอนตรงหน้า
เคน์น่ายังคงหลับตาอยู่ ก่อนจะกลั้วหัวเราะในลำคอ..
“อืมมม..” เสียงหวานครางตอบเสียงกระซิบนั้นอย่างแ่เบา เมื่อรู้สึกถึงไอร้อนจากมือใหญ่ ที่ขับเคลื่อนวุ่นวายอยู่ระหว่างทรวงอกอิ่ม เสียงเอื้อยๆที่ผ่านกระทบเข้ากับโสตประสาตทำเอาร่างใหญ่แทบจะแยกเขี้ยวขย้ำคนตรงหน้า..
เคน์น่า.. เ้านี่มันช่างยั่วข้าเก่งเสียจริงๆ !!
แกร๊กกกก..
เสียงเปิดประตูอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือที่ดังขึ้น ทำให้สองร่างที่อยู่บนเตียงถึงกับหันขวับไปตามเสียง ประตูห้องนอนถูกเปิดออกตามที่คาดคะเน แต่สิ่งที่ผิดคาดคือหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งเป็หินอยู่หน้าประตู ตากลมโตเบิกกว้าง ไอรีนแทบหยุดหายใจ ริมฝีปากบางยังเผยอค้างอยู่ ใบหน้าหวานซีดเผือดเมื่อเห็นภาพชายหญิงที่ซ้อนทับกันอยู่บนเตียง แม้จะไม่คุ้นหน้า แต่เธอก็พอเดาได้ว่าหญิงสาวน่าจะเป็เ้าของเสียงหวานที่เรียกป้าเยมินเมื่อเช้านี้
“ขอโทษเ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นพอที่จะให้ทั้งสองได้ยิน เดิมทีเธอตั้งใจจะเดินขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าของชายหนุ่มไปซักตามปกติโดยไม่ได้คิดเลยว่าเ้าของห้องยังคงอยู่ในห้อง ซ้ำยังเป็ภาพเหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องคิดย้อนไปถึงเื่ราวเมื่อคืนก่อน
“เด็กรับใช้ไหมหรือ” เสียงหวานเงยหน้าถามชายหนุ่ม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอรีนได้ยินเช่นนั้นจึงหันไปมองร่างสูงที่เกยอยู่บนเตียงใหญ่นั้นบ้าง..
เด็กรับใช้.. คำถามที่ทำให้ชาร์เลโอต้องเสหน้ามองไปทางอื่นก่อนจะตอบ..
“อืม.. เด็กรับใช้ใหม่น่ะ” ชายหนุ่มตอบเสียงค่อนข้างดัง ราวกับตั้งใจให้ร่างบางที่ยืนอยู่ตรงประตูได้ยินด้วย และมันก็ประสบผลสำเร็จ ไอรีนที่ยืนอยู่หลุบตาลงเมื่อได้ยินคำตอบนั้น
“ตายแล้ว! ไอรีน” ร่างท้วมที่เดินตามขึ้นมาอุทาน เมื่อนางรู้ตัวว่ามาช้าไปหนึ่งจังหวะ.. เสียงเรียกชื่อทำให้ร่างบางรู้สึกตัว เธอจึงรีบหมุนตัวกลับฟึบ! ไอรีนสูดลมหายใจลึกก่อนจะเร็วกลับออกไปอย่างรวดเร็ว
อารมณ์หลากหลายประเดประดังเข้ามาอีกครั้งจนไอรีนยกมือตบหน้าผากด้วยความสับสน ป้าเยมินที่เพิ่งเดินเข้ามายกมือหยาบกร้านโอบไหล่บางก่อนจะบีบเบาๆ
“เ้าสมควรที่จะรับรู้เื่นี้เสียก่อน.. ข้าขอโทษจริงๆ”
1K
