แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน ไป๋หย่งชิงขยับกายตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามาทันที นางพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่งแต่ก็ต้องครางออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บระบมไปทั้งร่าง โดยเฉพาะกึ่งกลางกายที่ถูกรุกรานอย่างป่าเถื่อนตลอดคืน มันทั้งบวมเป่งและแสบร้อนจนนางแทบไม่กล้าขยับขา
ทว่าในความระบมนั้น กลับมีเื่น่าแปลกที่นางรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด ผิวพรรณของนางดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลราวกับดอกไม้ที่ได้รับน้ำฝนจนชุ่มฉ่ำ แต่นางรู้ดีว่า “น้ำ” ที่หล่อเลี้ยงนางจนดูมีเสน่ห์เช่นนี้คืออะไร
หย่งชิงนิ่งอึ้งเมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาในหัว โดยเฉพาะตอนที่นางถูกบังคับให้ใช้ปากและลิ้นปรนนิบัติแท่งหยกั์นั่น ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาบนใบหน้าทันที นางอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เมื่อนึกได้ว่าตนเองยอมทำเื่ต่ำช้าที่แม้แต่กับสามีผู้ล่วงลับนางก็ไม่เคยทำให้เลยแม้แต่ครั้งเดียว รสชาติคาวขื่นที่ยังดูเหมือนจะติดอยู่ที่ปลายลิ้นทำให้นางต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาแห่งความอัปยศรื้นขี้นมาอีกครั้ง
ก๊อก ก๊อก...
“ฮูหยิน ตื่นแล้วหรือเ้าคะ?” เสียงสาวใช้ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาทำหน้าที่
พวกนางปรนนิบัตินางอย่างคล่องแคล่ว ทั้งเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นเพื่อล้างคราบคาวโลกีย์ที่แห้งกรังตามซอกขาและทรวงอก ก่อนจะช่วยกันสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวสะอาดตาให้ ทว่าแม้ชุดจะมิดชิดเพียงใด ร่องรอยสีกุหลาบที่กัวเทียนอวี้ฝากไว้รอบลำคอนางก็ยังยากจะปกปิดจนสาวใช้ต้องจงใจดึงคอเสื้อให้สูงขึ้น
เมื่อประตูห้องเปิดออก หย่งชิงก็พบกับ ไป๋หย่งเจิ้ง ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน หัวใจของนางก็กระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิดที่เต็มอก นางมองหน้าลูกชายพลางนึกถึงความชั่วช้าที่ตนเองทำลงไปเมื่อคืน ทรยศทั้งหน้าที่ความเป็แม่และภรรยา
ทว่าในสายตาของไป๋หย่งเจิ้งเขากลับตกตะลึงจนนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง วันนี้มารดาของเขาดู “งดงาม” จนเขาแทบไม่อาจละสายตาได้ เสน่ห์ที่เขาเคยรู้สึกเมื่อวาน วันนี้มันกลับเพิ่มพูนขึ้นจนล้นเอ่อ ผิวหน้าของนางดูอมชมพู แววตามีประกายฉ่ำหวานเย้ายวนใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เขาที่ไร้เดียงสาเข้าใจเพียงว่าท่านแม่คงจะพักผ่อนเต็มที่และเริ่มทำใจเื่ท่านพ่อได้บ้างแล้ว
“ท่านแม่... วันนี้ท่านดู... ดูสดใสมากครับ” หย่งเจิ้งเอ่ยชมด้วยความจริงใจ
หย่งชิงปั้นหน้ายิ้มอย่างยากลำบาก “งั้นหรือลูก... สงสัยแม่จะนอนหลับลึกไปหน่อย”
“อาหารเช้าเตรียมไว้พร้อมแล้วครับท่านแม่ เราไปทานด้วยกันเถอะ” หย่งเจิ้งเดินเข้ามาประคองแขนของมารดา ทันทีที่มือของเขาััถูกแขน หย่งชิงก็สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความหวาดระแวงไปเอง แต่นางก็พยายามสงบใจแล้วเดินตามลูกชายไปที่โต๊ะอาหาร
ขณะที่เดินเคียงคู่กับบุตรชายไปยังห้องโถงอาหาร ไป๋หย่งชิงรู้สึกประหนึ่งว่าทุกลมหายใจคือความทรมาน ทุกก้าวย่างของนางดูขัดเขินอย่างเห็นได้ชัด นางพยายามบังคับทิศทางการเดินให้ดูมั่นคงทว่ากลับต้องเดินลงน้ำหนักอย่างระมัดระวัง เพราะความแสบระบมที่ใจกลางกึ่งกลางกายนั้นคอยรบกวนอยู่ทุกจังหวะที่ขยับขา สะโพกของนางบิดไหวเล็กน้อยในลักษณะที่ดูหย่อนยานและอ่อนเปลี้ย ซึ่งเป็ท่าทางของสตรีที่เพิ่งผ่านการถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงมาตลอดทั้งคืน หากเป็บุรุษที่เจนจัดในโลกราคะย่อมมองออกทันทีว่าฮูหยินผู้นี้เพิ่งจะ "เสร็จศึก" มาอย่างสาหัส ทว่าสำหรับหย่งเจิ้ง เขากลับคิดเพียงว่ามารดาอาจจะยังเพลียจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ
เมื่อนั่งลงที่โต๊ะอาหาร หย่งชิงก็พยายามกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในใจด้วยการเอาใจบุตรชายเป็พิเศษ นางคอยคีบเนื้อปลาและผักสดวางลงในชามของเขาไม่ขาดสาย
“ทานเยอะๆ นะเจิ้งเอ๋อ วันนี้เ้าต้องใช้สมาธิอย่างมากในการเลือกตำรา” นางกล่าวพลางฝืนยิ้ม แววตาแฝงความรู้สึกผิดที่อัดแน่นจนแทบล้นอก
“ขอบคุณครับท่านแม่ ท่านเองก็ทานบ้างเถอะครับ” หย่งเจิ้งตอบด้วยความซาบซึ้งในความรักของมารดา
หย่งชิงวางตะเกียบลงครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องมองตาบุตรชายด้วยสีหน้าจริงจัง “เจิ้งเอ๋อ... แม่เคยบอกเ้าแล้ว และแม่จะขอย้ำอีกครั้ง สิ่งที่เ้าต้องให้ความสำคัญเป็อันดับแรกในหอตำราตระกูลกัว ไม่ใช่กระบวนท่าดาบที่หวือหวา แต่คือ ‘วิชาลมปราณ’ เ้าต้องหาพื้นฐานลมปราณที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อมารองรับวิชาดาบทลายบรรพตของเรา หากไร้ซึ่งรากฐานที่มั่นคง ดาบของเ้าก็เป็เพียงเหล็กที่ไร้จิติญญา... เข้าใจที่แม่พูดใช่ไหม?”
“ลูกจำใส่ใจเสมอครับท่านแม่” หย่งเจิ้งรับคำอย่างหนักแน่น
ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังสนทนากันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและดูภูมิฐานก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน กัวเทียนอวี้ ในชุดสีนวลสะอาดตา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มละมุนแบบวิญญูชนผู้สูงศักดิ์ ก้าวเข้ามาพร้อมกับพัดในมือ
“ขออภัยที่มาขัดจังหวะมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นนะครับ” เขาเอ่ยพลางประสานมือคารวะหย่งชิงอย่างนอบน้อม ทว่าสายตาที่เขาส่งให้นางกลับวาวโรจน์ด้วยความทระนงของผู้ชนะ
ไป๋หย่งชิงตัวสั่นสะท้านทันทีที่เห็นหน้าเขา นางรีบหลบสายตาและก้มหน้ามองชามข้าว มือที่ถือตะเกียบสั่นระริกจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ ผิดกับหย่งเจิ้งที่รีบลุกขึ้นต้อนรับด้วยความเคารพ
“พี่กัว ท่านมาเช้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“ข้าไม่อยากให้เ้าเสียเวลาแม้เพียงครู่เดียวในการเริ่มฝึกวิชา” เทียนอวี้ยิ้มให้หย่งเจิ้ง ก่อนจะหันมาทางหย่งชิงแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงนัยยะ “ฮูหยินไป๋... เมื่อคืนท่านนอนหลับสบายดีหรือไม่? ข้าเกรงว่าอากาศที่นี่อาจจะทำให้ท่าน ‘วุ่นวายใจ’ จนไม่ได้พักผ่อน”
คำถามนั้นประดุจเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ หย่งชิงรู้สึกเหมือนหน้าของนางร้อนผ่าวและชาไปทั้งแถบ นางพยายามเค้นเสียงที่สั่นพร่าตอบออกไป “ขะ...ข้า หลับสบายดี ขอบคุณที่ถาม”
หย่งเจิ้งมองมารดาด้วยความแปลกใจเล็กน้อยในน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ต่างกับเหล่าสาวใช้ที่ยืนล้อมรอบบริเวณนั้น พวกนางต่างก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มเยาะหยัน เพราะต่างรู้ดีว่า “ความวุ่นวาย” ที่คุณชายกัวหมายถึงนั้น คือเสียงครางกระเส่าและความอัปยศที่เกิดขึ้นบนเตียงของฮูหยินตลอดทั้งคืนนั่นเอง
กัวเทียนอวี้เดินนำไป๋หย่งเจิ้งมาถึงใจกลางของคฤหาสน์ตระกูลกัว ซึ่งเป็ที่ตั้งของ "หอตำราเจดีย์เจ็ดชั้น" ตัวเจดีย์สร้างจากศิลาสีดำทมิฬดูเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม รอบบริเวณมีการคุ้มกันอย่างแ่า มีทหารยามในชุดเกราะเดินตรวจตราตลอดเวลา และที่มุมอับของหลังคายังแฝงไปด้วยมือสังหารที่คอยจับจ้องทุกลมหายใจของผู้ที่ย่างกรายเข้ามา
“ที่นี่คือขุมทรัพย์ของตระกูลเรา” เทียนอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิใจ
เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำหมึกก็โชยมาปะทะจมูก ที่ชั้นล่างสุดนั้น หลังโต๊ะไม้ตัวยาว มีร่างของชายชราคนหนึ่งในสภาพกระเซอะกระเซิง ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกระเซอรรังนก เขากำลังฟุบหลับอยู่กับกองม้วนคัมภีร์พร้อมส่งเสียงกรนเบาๆ
“ท่านผู้เฒ่า... ข้าพาคนมาพบ” เทียนอวี้เอ่ยเรียก
ชายชราสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือ เขาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าที่ดูปอนๆ ก่อนจะหรี่ตามองผู้มาเยือน ทันทีที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ไป๋หย่งเจิ้ง แววตาที่เคยขุ่นมัวกลับวาวโรจน์ขึ้นมาทันที เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาหย่งเจิ้งแล้วเริ่มลูบคลำไปตามหัวไหล่และแขนขวาของชายหนุ่มโดยไม่สนพิธีรีตอง
“อืม... มหัศจรรย์! มหัศจรรย์จริงๆ!” ชายชราอุทานออกมา “กระดูกของเ้าแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า แต่ข้อต่อกลับพริ้วไหวดุจน้ำ ลำรางปราณกว้างขวางเกินคนทั่วไป หากเปรียบกับคุณชายกัวที่มีพร์เป็หนึ่งในร้อยแล้ว... เ้ากลับมีพร์ที่เหนือกว่าเขานับสิบเท่า! ช่างเป็วาสนาที่ข้าได้เห็นผู้ที่มี ‘กระดูกัซ่อนกาย’ เช่นนี้ก่อนตาย”
คำชมที่ตรงไปตรงมาทำให้สีหน้าของกัวเทียนอวี้กระตุกวูบด้วยความริษยาที่แล่นผ่านดวงตาชั่วครู่ ทว่าเขาก็ยังคงปั้นหน้ายิ้มไว้ได้ ส่วนหย่งเจิ้งได้แต่ก้มคารวะด้วยความนบนอบ
“ท่านผู้เฒ่าช่วยชี้แนะข้าด้วย ข้าควรจะเริ่มจากที่ใด” หย่งเจิ้งถาม
ชายชราหัวเราะร่วนก่อนจะอธิบาย "หอตำราเจ็ดชั้นนี้แบ่งแยกชัดเจน ชั้นที่ ๑ ถึง ๔ เป็วิชาอาวุธและวิชาตัวเบาของสำนักย่อยต่างๆ ทั่วหล้า แม้จะไม่มีวิชาของ ๗ สำนักใหญ่ แต่ก็รวบรวมเคล็ดลับที่ใช้งานได้จริงไว้มากมาย ส่วน ชั้นที่ ๖ คือที่รวมของ ‘วิชาลมปราณ’ ทั้งหมดที่ตระกูลกัวสะสมมา เ้าควรขึ้นไปที่นั่นเสีย"
เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะชี้นิ้วขึ้นไปยังเบื้องบน “ทว่า... ชั้นที่ ๗ นั้นเป็ชั้นต้องห้าม มีเพียงผู้สืบสายเืกัวและคนในตระกูลเท่านั้นที่จะเข้าไปได้ เพราะที่นั่นคือที่เก็บรักษายอดวิชาประจำตระกูลกัว รวมถึงสมบัติล้ำค่าอื่นๆ เ้าห้ามล่วงเกินเด็ดขาด”
“ศิษย์เข้าใจแล้วครับ” หย่งเจิ้งรับคำอย่างหนักแน่น
ในตอนนั้นเอง กัวฉงเฟิง ก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางของผู้าุโที่เปี่ยมด้วยความเมตตา “เจิ้งเอ๋อ เ้าทำตามที่ท่านผู้เฒ่าบอกเถอะ เลือกวิชาที่เ้าถูกใจที่สุด พ่อจะให้เวลาเ้าอยู่ที่นี่เพื่อศึกษาและฝึกฝนจนกว่าเ้าจะพอใจ ไม่ต้องเป็ห่วงทางเรือนบุปผาโปรย พ่อจะสั่งให้คนดูแลแม่ของเ้าอย่างดีที่สุด”
หย่งเจิ้งกล่าวขอบคุณด้วยใจที่พองโต เขาไม่รู้เลยว่าคำว่า “ดูแลอย่างดี” ของกัวฉงเฟิงนั้น มีความหมายที่น่าหวาดหวั่นเพียงใด ชายหนุ่มรีบก้าวขึ้นบันไดวนมุ่งตรงไปยังชั้นที่ ๖ ทันที โดยมีสายตาคมกริบของสองพ่อลูกตระกูลกัวมองไล่หลังไปพร้อมรอยยิ้มที่มีเล่ห์เหลี่ยม
บรรยากาศในเรือนบุปผาโปรยยามที่ไร้เงาของไป๋หย่งเจิ้งนั้น ช่างเงียบเหงาและเยือกเย็นจนน่าใจหาย ไป๋หย่งชิงนั่งนิ่งอยู่ภายในห้องพักของนาง ดวงตาเหม่อลอยจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ความรู้สึกโดดเดี่ยวประดังประเดเข้ามาเกาะกินหัวใจ นางรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่า บัดนี้เกราะคุ้มภัยเพียงหนึ่งเดียวของนางได้ถูกแยกออกไปไกลตัวเสียแล้ว
นางปรายตามองเหล่าสาวใช้ที่เดินไปมาอยู่ด้านนอกห้อง พวกนางทำงานอย่างสงบเสงี่ยมทว่าแววตานั้นกลับไม่มีความเคารพนางอย่างแท้จริง หย่งชิงตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่าทุกคนในเรือนแห่งนี้ ทั้งคนสวน สาวใช้ หรือคนครัว ล้วนเป็หูเป็ตาและเป็คนของตระกูลกัวทั้งสิ้น นางมิใช่ฮูหยินผู้สูงศักดิ์ที่มาพำนักพักพิง แต่เป็เพียง “นักโทษ” ในกรงทองที่รอเวลาถูกเ้าของกรงมาย่ำยีตามอำเภอใจ
ยิ่งนึกถึงคำพูดของกัวเทียนอวี้เมื่อคืนที่ข่มขู่นางไว้ ความหวาดกลัวก็เริ่มจู่โจม นางรู้ดีว่าในยามที่หย่งเจิ้งต้องใช้เวลาเก็บตัวฝึกวิชาอยู่ในหอตำรานับเดือนเช่นนี้ กัวเทียนอวี้ไม่จำเป็ต้องพึ่งพา ‘ผงนิทราสลายจิต’ อีกต่อไป เขาจะมาหานางเมื่อไหร่ก็ได้... ไม่เว้นแม้แต่ยามกลางวันแสกๆ เช่นนี้
ปัง!
เสียงประตูห้องถูกเปิดออกโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว ไป๋หย่งชิงสะดุ้งสุดตัวรีบลุกขึ้นยืนพลางถอยกรูดไปจนหลังชนกับเสาเตียง ร่างของ กัวเทียนอวี้ ย่างสามขุมเข้ามาในห้องด้วยท่าทีคุกคาม รอยยิ้มวิญญูชนที่เขาสวมใส่เมื่อเช้าบัดนี้ถูกถอดทิ้ง เหลือเพียงสายตาหื่นกระหายที่จ้องมองร่างแน่งน้อยของนางอย่างหยาบโลน
“ดูเหมือนฮูหยินจะกำลัง ‘คิดถึง’ ข้าอยู่สินะ ถึงได้มีสีหน้าตื่นตระหนกเช่นนี้” เทียนอวี้เอ่ยเสียงต่ำพลางลงกลอนประตูห้องอย่างใจเย็น
“เ้า... เ้าเข้ามาทำไมกลางวันแสกๆ เช่นนี้! ออกไปนะ!” หย่งชิงตวาดเสียงสั่น นางพยายามรวบรวมความกล้าทว่าขาทั้งสองข้างกลับอ่อนแรงลงไปเสียดื้อๆ
“ทำไมจะเข้าไม่ได้ล่ะ? ในเมื่อลูกชายของท่านกำลังเพลิดเพลินอยู่กับกองตำรา และคนของข้าก็คอยกันท่าไว้หมดแล้ว” เขาเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาว “เมื่อคืนข้ายัง ‘ปรุงรส’ ท่านไม่จุใจเลย... ยามกลางวันเช่นนี้ แสงแดดรำไรคงจะช่วยให้ข้าเห็นร่างกายของท่านชัดเจนขึ้นกว่าเมื่อคืนเป็ไหนๆ”
เทียนอวี้ไม่พูดเปล่า เขายื่นมือไปเชยคางมนของนางขึ้น บังคับให้หย่งชิงต้องสบตากับเพลิงราคะของเขา “มาเถอะฮูหยิน... มาทำหน้าที่ ‘เ้าของบ้าน’ ที่ดี ปรนนิบัติข้าให้เหมือนกับที่ท่านทำเมื่อคืนสิ”
หย่งชิงหลับตาลงน้ำตาไหลพราก นางรู้ดีว่าหนีไม่พ้น กรงขังแห่งนี้บัดนี้มีเพียงนางและอสูรกายในคราบมนุษย์ผู้นี้เท่านั้น
1K
