สัปดาห์ที่สองของโปรเจกต์
ฟิโอน่าบอกตัวเองว่าเธอแค่สังเกตเพราะจำเป็ เพราะเธอต้องทำงานกับเขา เพราะการรู้จักคู่ทำงานคือเื่ของประสิทธิภาพ ไม่ใช่เื่ของความสนใจ แต่เธอก็ยังสังเกตอยู่ดี
เอเดน รีฟส์ มาโรงเรียนสายเกือบทุกวัน แต่ไม่เคยสายเกินระฆัง
เขาไม่จดโน้ตในคาบเรียน แต่ถ้าครูถามเขาก็ตอบได้เสมอ
เขาไม่ยกมือ ไม่อาสา ไม่แสดงตัวในสถานการณ์ไหนเลย เว้นแต่จะถูกถาม
และเมื่อถูกถาม คำตอบของเขามักจะถูกต้องเสมอ
ฟิโอน่าขีดเส้นใต้ในโน้ตบุ๊กของตัวเองแรงกว่าปกติ แล้วบอกตัวเองอีกครั้งว่า เธอไม่ได้สนใจเขา
"นายดูหน้าจอฉันได้เลยนะ"
ฟิโอน่าพูดในบ่ายวันพฤหัส ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดิมในห้องสมุด
"ฉันพิมพ์ไปตามที่คุยกัน"
"รู้แล้ว"
"แล้วทำไมนายไม่ดู"
"เพราะฉันฟังเธออยู่"
ฟิโอน่าหยุดพิมพ์ มองเขา เอเดนไม่ได้มองหน้าจอ ไม่ได้มองเธอ แค่นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ มองเพดานห้องสมุดอย่างเหม่อๆ แต่ทุกครั้งที่เธอพูดอะไร เขาก็รับรู้ทุกคำ
"นายฟังอยู่จริงๆ หรือเปล่า ฉันพูดอะไรไปก่อนหน้านี้"
เธอทดสอบ
"เธอบอกว่า ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลควรแยกออกจากส่วนผลการทดลอง เพราะครูชอบโครงสร้างที่อ่านง่าย แล้วก็บอกว่าจะใช้กราฟแท่งแทนกราฟเส้นเพราะค่าที่วัดได้มันไม่ต่อเนื่อง"
ฟิโอน่าไม่พูดอะไร เขาจำได้ทุกคำ ทั้งๆ ที่ดูเหมือนไม่ได้ฟัง เธอกลับไปพิมพ์ต่อโดยไม่พูดอะไรอีก แต่ในหัวมีคำถามที่เธอยังหาคำตอบไม่ได้ว่า ถ้านายเก่งขนาดนี้ ทำไมนายถึงไม่ใช้มันเลย
วันศุกร์ระหว่างพักกลางวัน
ฟิโอน่าเดินผ่านโถงทางเดินชั้นสองแล้วเห็นเขา
เอเดนนั่งอยู่คนเดียวที่มุมหน้าต่างเดิม ไม่มีสายหูฟัง ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีหนังสือ แค่นั่งมองออกไปข้างนอก มือวางบนเข่า นิ่งสนิทเหมือนคนที่หยุดเวลาได้ เธอหยุดมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง มีบางอย่างในภาพนั้นที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ในอก บางอย่างที่เธอไม่รู้จะเรียกว่าอะไร
เขาไม่ได้ดูเหงา แต่ก็ไม่ได้ดูมีความสุข เขาแค่ดูเหมือนคนที่ชินกับการอยู่คนเดียวมานานจนมันกลายเป็เื่ปกติไปแล้ว
ทำไมนายถึงไม่มีเพื่อนมากกว่านี้ เธอคิด แล้วก็สะดุ้งกับตัวเอง เธอเดินต่อโดยไม่หยุด
จันทร์ถัดมา ระหว่างคาบคณิตศาสตร์ ครูเรียกให้ออกมาทำโจทย์หน้ากระดาน ฟิโอน่าเดินออกไปอย่างมั่นใจ หยิบชอล์กขึ้นมาแล้วเริ่มทำ เธอทำได้ดี เธอรู้ว่าทำได้ดี และทุกคนในห้องก็รู้ แต่พอเธอเขียนถึงบรรทัดสุดท้าย มีบางอย่างไม่ลงตัว เธอย้อนกลับไปดูั้แ่ต้น ขมวดคิ้ว เดินซ้ายเดินขวาเล็กน้อย ห้องเริ่มเงียบขึ้นแบบที่ทำให้อึดอัด แล้วเสียงเบาๆ ก็ดังขึ้นจากริมหน้าต่าง
"บรรทัดที่สี่"
เธอหันไป เอเดนไม่ได้มองกระดาน เขามองออกไปนอกหน้าต่างตามเคย แต่พูดต่อเบาๆ ว่า
"เธอสลับค่าตัวแปรผิด ตรงที่แทนค่า t"
ฟิโอน่ากลับไปดูบรรทัดที่สี่ เขาพูดถูก เธอแก้ไขโดยไม่พูดอะไร ทำเสร็จแล้วเดินกลับไปนั่ง ครูพยักหน้าชม แต่ฟิโอน่าไม่ได้ยินเพราะหัวยังวนอยู่กับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาเห็นความผิดพลาดของเธอั้แ่เมื่อไหร่ ทั้งๆ ที่ไม่ได้มองกระดานด้วยซ้ำ เธอนั่งลง แล้วมองไปที่หลังของเขาที่ยังคงหันออกไปนอกหน้าต่าง ครั้งนี้เธอไม่ได้บอกตัวเองว่าไม่ได้สนใจเขา เพราะมันโกหกตัวเองไม่ลงแล้ว
หลังเลิกเรียนวันนั้น เธอรอเขาที่ประตูห้อง เอเดนเดินออกมาแล้วเห็นเธอยืนอยู่ก็หยุด
"มีอะไร"
"ขอบคุณ"
ฟิโอน่าพูด เสียงตรงและชัดเจน
"ตอนอยู่หน้ากระดาน"
เอเดนมองเธอสักครู่
"ไม่เป็ไร"
"นายเห็นั้แ่เมื่อไหร่"
"ั้แ่เธอเขียนบรรทัดที่สาม"
ฟิโอน่าอึ้ง
"แล้วทำไมไม่บอกั้แ่แรก"
เขาเงียบไปสักครู่ก่อนตอบ
"เพราะเธอยังไม่ได้ขอให้ช่วย"
แล้วเขาก็เดินผ่านเธอไปอย่างเงียบๆ ฟิโอน่ายืนอยู่กับที่ มองตามหลัง หัวใจมีความรู้สึกอะไรบางอย่างที่เธอไม่แน่ใจว่าคืออะไร
แต่ที่แน่ๆ คือมันไม่ใช่แค่เื่ของโปรเจกต์อีกต่อไปแล้ว
3K
