ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        เมื่อกู้จิ่งเซวียนเอ่ยจบกู้ชิงเฉิงพลันรู้สึกเจ็บปวดใจนัก นางยกมือขึ้นลูบไหล่บุตรชายเบาๆก่อนจะกล่าวเสียงแผ่ว “แม่จะหาท่านพ่อที่ดียิ่งกว่าองค์รัชทายาทให้เจ้าเอง”

        “ดีขอรับ ตกลงตามนี้” กู้จิ่งเซวียนพยักหน้าหงึกหงัก“แต่ต้องรูปงามกว่าองค์รัชทายาทนะขอรับ”

        ถ้อยคำนั้นทำให้กู้ชิงเฉิงถึงกับนิ่งงันเงื่อนไขข้อนี้ช่างยากยิ่งนัก แม้โม่อวี้เฉินจะเป็นคนร้ายกาจแต่ใบหน้าของเขานั้นหาผู้ใดเทียบได้ยากนัก

        “แท้จริงแล้ว คนร้ายกาจเช่นองค์รัชทายาทก็มีไม่มากนักนี่คงเป็นสิ่งที่ท่านยายเย่กล่าวไว้กระมัง ยิ่งงดงามเพียงใดก็ยิ่งร้ายเท่านั้นใช่ไหมขอรับ?” กู้จิ่งเซวียนกลอกตาไปมาใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม “เช่นข้านี้ย่อมร้ายกาจถึงที่สุดใช่หรือไม่ขอรับ!”

        คำกล่าวนี้แทบทำให้กู้ชิงเฉิงกระอักเลือดใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความจนปัญญา

        “เจ้าคงได้ความด้านหนามาจากพ่อของเจ้ากระมัง” กู้ชิงเฉิงกล่าวอย่างไม่แยแส

        ทว่ากู้จิ่งเซวียนหาได้ใส่ใจ“ผู้ใดเป็นคนกล่าวกันเช่นนั้นกัน ข้าเติบโตมากับท่านท่านแม่ลองดูใบหน้านี้สิ งดงามเหมือนท่านไม่ใช่หรือ?”

        เด็กน้อยทั้งยังทำปากยื่น“ไม่รู้ว่าผู้ใดมักโอ้อวดตนเองว่ารูปงามปานล่มเมือง ล่มแคว้น…” เมื่อกล่าวจบ เขาก็ทำหน้าทะเล้น

        “ระวังเถิด แม่อาจจะส่งเจ้าไปที่หอปรุงโอสถสวรรค์” กู้ชิงเฉิงกล่าวอย่างขุ่นเคืองและอับอายเจ้าเด็กคนนี้ช่างกล้าขึ้นทุกวัน สมควรโดนอบรมสั่งสอนยิ่งนัก

        กู้จิ่งเซวียนพลันโมโหขึ้นมา“ท่านแม่ช่างไร้เหตุผลนัก ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว!”

        “ลาก่อน” กู้ชิงเฉิงวางเขาลงบนพื้นแล้วเดินจากไปอย่างไม่แยแสทำให้กู้จิ่งเซวียนทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด และจนใจยิ่งนัก

        กู้จิ่งเซวียนยืนอยู่ที่นั่นก่อนจะเบิกตาโตแล้วพูดว่า “กู้ชิงเฉิงท่านกำลังรังแกเด็กนะขอรับ” จากนั้นร่างเล็กๆก็วิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว ส่วนกู้ชิงเฉิงเองเดินช้าๆเพราะนางรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะวิ่งตามมา

        มือเล็กๆคว้าชายเสื้อกู้ชิงเฉิงไว้ “ท่านแม่ข้าว่าข้ายังคงอยากได้องค์รัชทายาทเป็นท่านพ่อขอรับ”

        กู้ชิงเฉิงที่เดิมคิดจะสั่งสอนเจ้าตัวเล็กพลันอ้าปากค้างนางไม่รู้จะตอบบุตรชายอย่างไรดี “เพราะเหตุใดกัน?”

        “เพราะเขาเลวกว่าท่านขอรับ” กู้จิ่งเซวียนบ่นพึมพำด้วยใบหน้าบึ้งตึง“คนชั่วต้องเจอคนชั่วกว่ามาสั่งสอน”

        กู้ชิงเฉิง:“…”

        โม่อวี้เฉินได้ยินเฟิงฮ่วนพูดถึงเรื่องที่สองแม่ลูกโต้เถียงกันมุมปากเขาก็พลันยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว นั่นเป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริงทำให้เฟิงฮ่วนรู้สึกสบายใจขึ้นมาก แต่ในใจเขาก็อดถอนหายใจไม่ได้‘หากรู้ว่าวันนี้จะเป็นเช่นนี้ จะทำเช่นนั้นไปทำไมแต่แรก’

        รังแกภรรยาแค่ชั่วคราวเป็นสุขทว่าการตามง้อภรรยาคือขุมนรกดีๆ นี่เอง

        “ชิงเฉิงอยากจะหาพ่อให้เซวียนเอ๋อร์แต่กลับต้องได้รับความเห็นชอบจากเซวียนเอ๋อร์เสียก่อน...” โม่อวี้เฉินหรี่ตาลงคิ้วขมวดมุ่น “นี่มันเหลวไหลสิ้นดี เด็กตัวเล็กๆ จะไปรู้อะไร”

        เขากลัวว่าบรรดาผู้คนที่อยู่รอบกายกู้ชิงเฉิงจะเกลี้ยกล่อมกู้จิ่งเซวียนจนสำเร็จแล้วเขาจะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับนางอีกครั้ง

        “ที่จริงแล้วซือจื่อเองก็ชื่นชอบองค์รัชทายาทมากนะพ่ะย่ะค่ะเขาพูดมาตลอดว่าท่านคือท่านพ่อในอนาคตของเขา” เฟิงฮ่วนรีบกล่าว“ฝ่าบาท ทรงลองพยายามอีกหน่อยเถิด เอาอกเอาใจซือจื่อให้มีความสุขพระชายาก็จะเปลี่ยนใจกลับมาหาท่านเองพ่ะย่ะค่ะ”

        “นางเคยรักข้ามากเพียงนั้น เหตุใดตอนนี้แม้แต่หน้าข้านางก็ไม่อยากจะมอง…”โม่อวี้เฉินรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก เขาเอามือกุมหน้าผากใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพเซียน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

        เฟิงฮ่วนอ้าปากเล็กน้อยเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าว “เอ่อ…เพราะพระชายาในตอนนี้มีผู้คนมากมายรักใคร่นางเหตุใดนางจะต้องทิ้งทั้งป่าเพื่อต้นไม้เพียงต้นเดียวด้วยเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

        คำกล่าวนี้ทำให้โม่อวี้เฉินอยากจะชักกระบี่ออกมาเจ้าคนผู้นี้ช่างกล้าพูดเสียจริง สมควรตายยิ่งนัก!

        เมื่อเห็นใบหน้าโม่อวี้เฉินบึ้งตึงเฟิงฮ่วนรีบโบกมือ “กระหม่อมสมควรตายกระหม่อมไม่ได้หมายความเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมหมายความว่า…” เขาไม่รู้จะแก้ต่างอย่างไรแล้ว

        “เพราะพระชายาเสียใจมากเกินไปกระมัง ในตอนนั้นท่านเย็นชากับนางมากยกเว้นครั้งที่นางวางแผน ท่านก็ไม่ได้ไปหานางที่ห้องเลย…” เฟิงฮ่วนถอนหายใจเบาๆ

        ในตอนนั้นโม่อวี้เฉินไม่ได้ทุบตีหรือดุด่านางแต่เขากลับเย็นชากับนาง ทำเหมือนนางไม่มีตัวตน หากไม่ใช่เพราะตระกูลไป๋กดดันเขาคงไม่ได้อภิเษกสมรสกับนาง แต่ตอนนี้เขากลับแสดงท่าทีรักใคร่หลงใหลช่างไร้ยางอายยิ่งนัก

        อาจจะเพราะในตอนนี้กู้ชิงเฉิงเป็นนายหญิงของอันหยวนถังหรือเพราะนางให้กำเนิดโอรสแก่ราชวงศ์กระมัง

        เฟิงฮ่วนไม่อยากจะคิดเช่นนั้นแต่มันก็เป็นความจริง แม้แต่ตัสเขาเองยังคิดเช่นนี้ แล้วกู้ชิงเฉิงเล่าก็คงจะคิดเช่นเดียวกันกระมัง

        โม่อวี้เฉินไม่ได้พูดอะไรอีกเขาก้มหน้าลง... เขาผิดไปแล้วจริงๆ ผิดอย่างมหันต์

        --------

        ในส่วนของกู้ชิงเฉิงที่กำลังคิดถึงเรื่องราวต่างๆ 

        รุ่ยอ๋องโดนพิษมานานเกินไปกู้ชิงเฉิงจึงไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยนางทำได้เพียงลองรักษาเพื่อช่วยถอนพิษและฟื้นฟูร่างกายของเขา

        นางหวังจะเปลี่ยนชะตาของหลายคนเพื่อเปลี่ยนแปลงชะตาของทุกคน รวมถึงชะตาของนางและกู้จิ่งเซวียนด้วย

        ยามนี้กู้จิ่งเซวียนกำลังหลับใหลอย่างสงบกู้ชิงเฉิงนั่งอยู่ข้างเตียงของบุตรชาย พลางเอ่ยเสียงต่ำว่า“หากเจ้าล่วงรู้ว่าก่อนหน้านี้ เจ้าเคยตายเพราะน้ำมือพ่อแท้ๆเจ้ายังจะคิดว่าเขาเป็นคนดีอีกหรือไม่?”

        นางไม่รู้เลยว่าเฟิงฮ่วนกำลังอยู่บนหลังคาเพียงแต่นึกถึงตอนที่กู้จิ่งเซวียนบอกว่าอยากให้องค์รัชทายาทเป็นพ่อ นางรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย บางคำพูด นางสามารถเอ่ยได้ทว่าบางคำพูดกลับไม่อาจเอ่ยได้

        เมื่อได้ยินคำพูดของนางเฟิงฮ่วนถึงกับตกอยู่ในภวังค์ นี่มันเรื่องอันใดกัน ช่างเหลือเชื่อเสียจริง

        -------

        ขณะนี้โม่อวี้เฉินกำลังอยู่ข้างกายรุ่ยอ๋องเขารับยาที่ชิงหลิวรินมาให้ แล้วยื่นให้รุ่ยอ๋องด้วยตนเอง“ท่านอา ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        “ดีขึ้นมากแล้ว” รุ่ยอ๋องรับถ้วยยามาเงยหน้าดื่มจนหมดพลางเงยหน้ามองโม่อวี้เฉินอย่างลึกซึ้ง “พิษที่ข้าได้รับนั้นคงจะสืบพบตัวคนทำได้ในไม่ช้า” เขาจงใจเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ขึ้นมา

        เพราะไม่ว่าอย่างไรโม่อวี้เฉินก็เป็นองค์รัชทายาท เป็นโอรสของฮ่องเต้ส่วนตัวเขาเป็นเพียงอาของโม่อวี้เฉินเท่านั้นจะเทียบกับฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาของโม่อวี้เฉินได้อย่างไรเขาไม่คิดที่จะให้โม่อวี้เฉินยืนอยู่ข้างเดียวกับตนเองเพราะนั่นคงจะเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

        “พ่ะย่ะค่ะ แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องสืบให้ชัดเจน” โม่อวี้เฉินพยักหน้าบนใบหน้าของเขามีความขัดแย้งอยู่เล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่น เขาส่งคนไปตรวจสอบแล้วแม้ในใจจะรู้ดี แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง เขาไม่อยากเห็นสถานการณ์เช่นนี้เลย

        สำหรับฮ่องเต้ผู้เป็นพระบิดาเขารู้จักบิดาของเขาเป็นอย่างดี เพื่อผลประโยชน์และอำนาจในราชบัลลังก์ไม่ว่าจะเรื่องใดบิดาของเขาก็ล้วนกระทำได้สิ้นในตอนนั้นที่เขาถูกกู้ชิงเฉิงวางแผนเล่นงานฮ่องเต้เองก็เป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง เพราะฮ่องเต้ต้องการผูกมัดอำนาจของตระกูลไป๋

        แน่นอนว่าตระกูลไป๋ก็คงจะกลายเป็นรุ่ยอ๋องคนที่สองได้เช่นกัน แต่ในตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นนั้น

        เพราะรุ่ยอ๋องป่วยหนักกำลังทหารส่วนใหญ่ของต้าฉินล้วนอยู่ในมือของตระกูลไป๋แม้ว่ารุ่ยอ๋องจะยังคงกุมกำลังทหารอยู่ แต่ก็เทียบเท่าตระกูลไป๋ไม่ได้

        เนื่องจากตระกูลไป๋มีบุตรมากมายและส่วนใหญ่มักจะอยู่ที่ชายแดน อาจกล่าวได้ว่าต้าฉินถูกตระกูลไป๋คอยปกป้องไว้และตระกูลไป๋มีเพียงไป๋ซินเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว

        ในอดีตไป๋ซินดื้อรั้นที่จะแต่งงานกับกู้หยวนเจี๋ย ถึงขั้นยอมเป็นอนุภรรยาด้วยซ้ำทว่าฮ่องเต้ต้องการให้นางเข้าวังเป็นพระสนม แต่ก็ไม่สามารถบังคับนางได้และก็ไม่กล้าด้วย

        ดังนั้นเมื่อกู้ชิงเฉิงก้าวเข้าสู่กับดักของฮ่องเต้แน่นอนว่าเขาก็ต้องสร้างโอกาสให้นาง แต่ที่น่าเสียดายก็คือชะตาของกู้ชิงเฉิงไม่ดีนัก นางได้พบกับกู้ตงหลิงที่กลับมาเกิดใหม่ดังนั้นแม้กู้ชิงเฉิงจะได้อภิเษกเข้าตำหนักบูรพา นางก็ไม่ได้รับสิ่งใดเลย

        “ในสายพระเนตรของเสด็จพ่อมีเพียงแผ่นดินและราชบัลลังก์เท่านั้น” โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างแผ่วเบาด้วยความจนปัญญาเล็กน้อยหากเรื่องใดที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อราชบัลลังก์ บิดาของเขาก็จะกำจัดอย่างไม่ลังเลเลย

        รุ่ยอ๋องหรี่ตาลงมองโม่อวี้เฉินหลานชายผู้นี้เขาได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้มาโดยตลอดตลอดชีวิตของเขาไม่มีบุตรแม้แต่คนเดียว ดังนั้นเขาจึงปฏิบัติต่อโม่อวี้เฉินราวกับบุตรชายของตน ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้แต่กลับต้องลงเอยเช่นนี้

        เขารู้ว่าหากไม่มีกู้ชิงเฉิงเขาคงจะลงสู่สุสานไปแล้ว

        “ว่าแต่ คุณหนูใหญ่กู้อยู่ในเมืองหลวงแล้วด้วยเล่ห์เหลี่ยมและวาจาที่หลักแหลมของนางย่อมสามารถโน้มน้าวฮ่องเต้ให้มาจัดการกับอันหยวนถังได้แน่ เช่นนั้นเจ้าต้องเร่งมือหน่อยแล้ว” รุ่ยอ๋องปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนเอ่ยเสียงทุ้ม “ข้าจะไม่ยอมให้เขาทำอะไรอันหยวนถังเป็นอันขาด”

        คำพูดเหล่านี้ชัดเจนยิ่งนักว่าต่อให้รุ่ยอ๋องต้องปะทะกับฮ่องเต้ เขาก็ไม่ได้เกรงกลัวกู้ชิงเฉิงคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ แม้จะต้องทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเขาก็ต้องปกป้องกู้ชิงเฉิงและอันหยวนถังให้ได้

        “ข้าก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องกู้ชิงเฉิงกับลูกเช่นกัน” โม่อวี้เฉินเอ่ยเสียงทุ้มเช่นกัน สีหน้าของเขาเย็นชาจนน่ากลัวเขารู้สึกว่าคำพูดของรุ่ยอ๋องนั้นมีเหตุผล

        ตอนนี้กู้ตงหลิงมีตระกูลไป๋คอยหนุนหลังฮ่องเต้จะต้องยืนอยู่ข้างกู้ตงหลิงเป็นแน่หากแม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังเป็นปรปักษ์กับอันหยวนถัง ทุกย่างก้าวก็จะลำบากยิ่งนักอีกทั้งกู้ชิงเฉิงคงไม่ยอมกลับตำหนักบูรพากับเขา

        รุ่ยอ๋องพยักหน้า“เจ้าหนูนั่นเป็นบุตรชายของเจ้ากระมัง ช่างเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก”เด็กน้อยผู้นี้ฉลาดกว่าโม่อวี้เฉินในวัยเด็กเป็นร้อยเท่าในอนาคตจะต้องเป็นที่เลื่องลือเป็นแน่

        “นั่นเรียกว่าฉลาดหลักแหลมต่างหากพ่ะย่ะค่ะ” โม่อวี้เฉินไม่ยินยอมบุตรชายของเขา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ล้วนดีเลิศทั้งสิ้นแม้ว่าจะถูกกู้ชิงเฉิงนำพาไปในทางที่ไม่ดี แต่ก็ยังไม่มีใครเทียบได้ 

        และกุญแจสำคัญที่เขาจะพากู้ชิงเฉิงกลับตำหนักบูรพาก็คือกู้จิ่งเซวียน ดังนั้นเขาจะต้องเอาอกเอาใจเจ้าก้อนซาลาเปาน้อยผู้นี้ให้ดี

        “ใช่แล้ว ฉลาดหลักแหลม ถึงขั้นขายเจ้าได้เลยทีเดียว” รุ่ยอ๋องพยักหน้า“จริงสิ วันที่หอชิงอวี่จะเปิดประมูลในเดือนนี้ใกล้จะถึงแล้วปีนี้ข้าจะไปเอง”

        โม่อวี้เฉินหยุดชะงักเล็กน้อยเขารู้สึกมาตลอดว่ากู้ชิงเฉิงมีความสัมพันธ์อันดีกับหอชิงอวี่ จึงพยักหน้า“ข้าก็จะไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ”