พ่อคะ...ของหนู / My Not–Daddy

EP8.4 — First Collapse (จากไปอย่างเงียบงันบนเก้าอี้กินข้าว)

❝ มันไม่ใช่แค่ครั้งแรกที่เธอ “พีก”
แต่มันคือครั้งแรกที่เธอ “พัง”…ต่อหน้าผู้ชายที่ไม่แตะตัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ❞

หลังพีกที่เงียบที่สุดในโลก...

ลินะยังคงนั่งนิ่ง หน้าแดงระเรื่อเต็มพวงแก้ม

ดวงตาเบลอเบา ๆ เหมือนแสงไฟโต๊ะมันกลายเป็๲ภาพเบลอซ้อนชั้น

เธอพยายามฝืนกล้ามเนื้อใบหน้า —
แต่ก็พบว่า…มือที่จับช้อน เริ่มไม่มีแรง แขนขวา สั่นเล็กน้อย
และเธอ...หายใจไม่ทั่วปอด

❝ ลมหายใจของหนู...หอมเขาเกินไป ❞
❝ มันเข้าปอด และหนูกำลังจะหายใจไม่ทัน ❞

เสียงในหัวเธอเริ่มกระซิบว่า
"หนูควรจะขอตัว" แต่ริมฝีปากกลับเม้มแน่นขึ้น 

“หนูควรจะเงยหน้าไปมองเขา” แต่ดวงตากลับพร่าจนทำอะไรไม่ได้

หมอเรย์มันด์ มองเธอเงียบ ๆ

ไม่พูดอะไรเลย แต่ ขยับตัวเล็กน้อยอย่างสุภาพ และโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อดูให้แน่ชัดว่า...

❝ เด็กคนนี้…เงียบผิดปกติ ❞
❝ กล้ามเนื้อใบหน้าคลายตัวไม่เท่ากัน
มือขวาสั่น...เสียงหายใจผิดจังหวะ ❞

ถึงเขาจะรู้ว่าเธอเป็๞อะไร แต่ในวินาทีนั้น...

– กล้ามเนื้อคอคลาย
– มือที่จับชายกระโปรงอยู่ “ไหลตกลงมาข้างตัว”
– ศีรษะเอียงนิด ๆ ไปทางขวา
– ลมหายใจยังมี แต่ “เบามาก”
– ชีพจรช้าแบบไม่อันตราย — แต่ “เป็๞การสลบจากอารมณ์ล้นระดับสูง”

หมอรับรู้ทันที เขาเอื้อมมือมาประคองต้นแขนเธออย่างสุภาพ และกระซิบเสียงต่ำเบามาก

❝ Lina...? ❞
❝ Vous m'entendez ? ❞
(วู มองตอนเด? – “คุณได้ยินผมไหมครับ?”)

เธอไม่ตอบ และหมอรู้… เธอสลบ
ไม่ใช่เพราะกลัว ไม่ใช่เพราะโรค แต่เพราะ “โดนตัวเองเล่นงาน”
เพราะ สิ่งที่เธอคิด กลิ่นของเขา เสียงของเขา
และ “ความไม่แตะ” ของเขา ที่มันดัน “แตะเธอ” ไปหมดแล้ว

หมออุ้มเธอขึ้นจากเก้าอี้
สูทสีเทาของเขารับกับแสงในห้องอย่างพอดี แผ่นหลังของเธอแนบอกเขา —
และเธอก็หายใจเข้าเงียบ ๆ หนึ่งครั้ง…
เหมือนกำลัง “ขอบคุณ” โดยไม่รู้ตัว

พ่อบ้านแพทริคถามเบา ๆ “คุณหมอครับ…?”
หมอพยักหน้าเพียงเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ

❝ ไม่เป็๞ไรครับ…เธอแค่เหนื่อย ❞
❝ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน…ตอนที่หนูตื่น ❞

และคืนนี้…

เด็กผู้หญิงที่ไม่เคยได้แตะใคร —
กลับเป็๲ฝ่าย “แตะตัวเองจนพัง”
ต่อหน้า ผู้ชายที่ไม่เคยเอื้อมมือ…
แต่ “อยู่ในทุกกลไกของเธอไปหมดแล้ว”

ความ Soft แต่เป็๲ Climax ทางอารมณ์ล้วน ๆ แบบที่เกิดจากความไวในตัวลินะ 

ไม่ต้องมีการ๱ั๣๵ั๱ใด ๆ เลย แต่อุณหภูมิทั้งภายในร่างกายเธอและภายในสายตาหมอ…

คือเต็มไปด้วย “การรับรู้” กันอย่างเงียบที่สุด 

และ “เปียก” ที่สุดในใจ

❝ และเหมือนหนูจะเพิ่งเสร็จจาก กลิ่นของผม….. ❞

Website รวมลิ้งค์นะคะhttps://sites.google.com/view/narisaracwriting/home