ดาอินต้องแกล้งเป็นางกำนัล โดยมีซอวอน สาวใช้ผู้ร่าเริงคอยช่วยเหลือ
ซอวอน: "คุณหนูดาอินเ้าคะ รีบเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวพวกทหารมาเห็นเข้า ข้าไม่อยากถูกโบยนะ!"
ดาอิน: "รู้แล้วน่า ซอวอน! แต่ชุดนี้น่ะมันอึดอัดจริงๆ นะ"
ซอนแจ: (เดินเข้ามา) "อึดอัดก็ออกไปเดินเล่นที่สวนกับข้าสิ ดาอิน"
มินโฮ: (กระซิบ) "องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ทรงไปทำอะไรกับหญิงสาวสามัญชนบ่อยๆ แบบนี้ เดี๋ยวพวกขุนนางก็เอาไปนินทาหรอก"
ซอนแจ: "ปล่อยให้เขานินทาไป มินโฮ... เพราะดาอินคือคนเดียวที่ทำให้ข้ายิ้มได้ในรอบสิบปี"
#ตัดมาที่ห้องหนังสือในพระราชวัง
“คุณหนูเ้าคะ ท่านองค์ชายเอาแต่จ้องมองท่านเวลาอ่านหนังสือ จะให้ข้าไปบอกท่านไหมเ้าคะว่าให้เลิกจ้องเสียที?” ซอวอนกระซิบพลางหัวเราะ
“ซอวอน! อย่าพูดแบบนั้นนะ” ดาอินหน้าแดงแปร๊ดดด!
ซอนแจเดินเข้ามาในห้องหนังสือพอดี “ดาอิน... นิทานที่เ้าเล่าเื่โลกที่มีรถม้าวิ่งได้เอง มันเป็เื่จริงหรือไม่?”
“เป็เื่จริงเพคะ” ดาอินสบตาเขา “โลกของข้าไม่มีความเหลื่อมล้ำเหมือนที่นี่ ทุกคนมีสิทธิ์ฝัน... ท่านเองก็เช่นกัน ซอนแจ ท่านไม่จำเป็ต้องเ็าเพื่อปกป้องตัวเองตลอดเวลาหรอกนะ”
ซอนแจกุมมือเธอไว้แน่น “คำพูดของเ้า... เหมือนยาพิษที่หวานหอม มันทำให้ข้าหยุดคิดถึงเื่อื่นไม่ได้เลย”
#จบตอนที่2จ้าา????????????✍????
416
