ด้านของว่ายเปียวไม่ได้สนใจ สายตาแปลกๆ ศิษย์ที่มองมา
เขาเดินตรงเข้าไปยังเขตต่อสู้ ่ชิงของล้ำค่า ราวกับเป็สวนหลังบ้านของตนเอง ก็เริ่มหาลูกค้าทันที
เมื่อว่ายเปียวตรงไปยังพื้นที่มีเสียงต่อสู้ เห็นสถานการณ์ศิษย์พี่คนหนึ่ง กำลังยากลำบากอยู่เชียว “พี่ชาย ซื้อยารักษา หน่อยหรือไม่ สองเม็ดยาฝึกฝนพื้นฐาน เพื่อรักษาชีวิตของท่านไว้ เอง?”
เด็กหนุ่มกำลังต่อสู้่ชิงกับศิษย์พี่หญิง ‘ซื้อยา’ จากว่ายเปียวไป
พวกเขารีบสะบัด ก้น แยกย้าย ไม่ต่อสู้กันแล้ว ที่ปรายตามองว่ายเปียว แปลกๆ มีเสียง หึ! ดังขึ้นมาในลำคอ อย่างไม่พอใจ
“หืม! เกิดอะไรขึ้นกัน พวกเขาหน้าไม่ต้อนรับข้าเลยแฮะ แต่ก็ไม่น่าจะหยุดต่อสู้ ดื้อๆ แบบนี้ ซิ!” ส่วนนี้ แม้แต่ว่ายเปียว ยังแปลกใจ
เมื่อเขาขายเม็ดยาเพิ่มปราณ กับ ยารักษาออกไปสองสามที่ ได้เม็ดยาฝึกฝนพื้นฐาน มา
ทุกคนทอสีหน้า แววตาไม่เป็มิตร ต่างก็ถอยห่างจากว่ายเปียว ราวกับเขาเป็ตัวโชคร้าย อย่างไรอย่างนั้น
“อะไรกัน พวกเ้า ช่างเสียมารยาทนัก!” ‘ซึ่งตาม ปกติพวกเขาจะต้องต่อสู้แย่งชิง เม็ดยาที่ข้าได้มาอย่างบ้าคลั่งแล้วซิ
“นี่อะไรกัน” ซึ่งว่ายเปียวเดินไป ก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ
แม้แต่ขนาดกลุ่มคนพุ่งเข้ามาโจมตีด้านหลัง
ครั้นเห็นเป็ว่ายเปียวยังพากัน ถอยฉาก ที่กล่าวเสียง ชิ! ดังเล็ดลอดไรฟัน “ดันมาเจอไอ้เวร ขอทานเสียนี่!”
“ที่ศิษย์พี่พูดหมายความว่าอย่างไรกันหา?” ว่ายเปียวะโ ออกหา อยากรู้ อีกฝ่ายพ่นคำพูด หมายความว่าอย่างไร
“เดินเข้าไปด้านใน เ้า จะรู้เอง!” ขณะกล่าวโต้ตอบว่ายเปียว มีรอยยิ้มเย้ยหยัน เล็ก ๆ พวกเขาก็พากันพลิ้วกาย ไปหาเป้าหมายทางอื่นต่อ
มองว่ายเปียว เหมือนเป็ศพเดินได้ ที่ชายปลายหางตามองในตอนท้าย
ด้านของ ปู้หาญซาน เพื่อนที่มารุ่นเดียวกับว่ายเปียว ประหลาดใจ ครั้นเห็นว่ายเปียว เดินเข้าไปด้านในเนินลาดลึก มาถึงที่นี่คนเดียว
“ข้าล่ะไม่เข้าใจ เ้า จริงๆ ยังโง่งมมาที่นี่อีก” ก่อนอีกฝ่ายจะเลิกสนใจ ว่ายเปียว พุ่งร่างกระบี่อายเย็นออกไปต่อสู้ วูม!
ก่อนด้านว่ายเปียวจะบ่น น้อยๆ “ก็ไม่เห็นจะมีอะไร นี่หว่า” เขาพลันปากกระตุกน้อยๆ ขึ้นมา เมื่อเห็นคนนั่ง บนโขดหิน หน้าคุ้นตา
“มาแล้วงั้นหรือ เหยื่อของข้า ไอ้เวรขอทานตัวเหม็น คราวนี้ อย่าได้คิดหนีเชียว!
“ข้าจะอัดเ้าให้หมอบกระแต ใต้แทบเท้าข้าให้หายเจ็บแค้น!” ป้าซือ เข่นเคี้ยว เขี้ยวฟันดังขึ้นมา จะเผยความเดือดดาล ในน้ำเสียงที่เปล่งวาจา
ทว่าก็แปลกใจที่เห็นว่ายเปียว กล้าเดินเข้ามา ที่นี่จริงๆ
ป้าซือจะหรี่ดวงตากล่าว ที่เห็นว่ายเปียวไม่ใ เขา “มาคลาน คุกเข่า ขอร้องข้าตอนนี้ ไม่ทันแล้วนะ เ้าสุนัขชอบผายลม ว่ายเปียว”
“คงเป็ศิษย์พี่ซินะ ที่ทำให้คนอื่นๆ ไม่โจมตีข้า ต้องให้ข้า ขอบคุณท่าน เื่นี้หรือเปล่า?” ว่ายเปียว ยิ้มทะเล้น ที่เดินดุ่ยเข้ามา หา ดื้อๆ
พร้อมบริเวณนั้นมีศิษย์ ต่อสู้กันอยู่ โห่ร้อง ขึ้นมา “ว่ายเปียว เจอพี่ป้าซือแล้วไง!”
ขณะว่ายเปียวมายืนประจันหน้า จะทำให้ป้าซือ นั่งบนก้อนหินใหญ่ ‘รอ’ ต้องหดหรี่ดวงตา คู่คม ลง น่ากลัว มืดทะมึน
เมื่อได้ยินคำของว่ายเปียว ค่อนข้างจริงจัง ให้มันต้องลอบขยับมุมปาก
“ข้าคงไม่ทำแบบนั้นแล้ว ศิษย์พี่ป้าซือ”
‘เ้าขอทานมันคิดจะปะทะกับข้าตรงๆ งั้นหรือ?’ เมื่อจดจำปกติอีกฝ่ายชอบใช้ เล่ห์กลอุบาย ต่างๆ
ขณะป้าซือ ไม่ประมาท ‘รอดูท่าทีอีกฝ่ายไปก่อนแล้วกัน’
จู่ๆ คำพูดว่ายเปียว จะทิ่มแทงใจดำ ที่เขายิ้มกวนๆ “ติดคุกแค่สัปดาห์เดียวทำหนวดเคราเฟิ้ม รุงรัง ราวกับคนติดคุกมืด มานาน เชียวนะศิษย์พี่ป้าซือ”
หลายคนต่อสู้ รอบๆ ได้ยิน พวกเขายังไม่กล้าทัก ป้าซือในส่วนนี้ตรงๆ ที่อ้าปากค้าง พูดกันไม่ออกแล้ว
ป้าซือ นั่งวางมาด หน้าดำหน้าเขียว รีบเช็ดหนวดเคราปลอม ออกทันใด “เ้านี่ หาเื่กวนโอ๊ย ข้านัก!”
“อ่า อ่า พี่ป้าซือ ไม่ได้บอกใครหรือว่า ท่านกำลังแสดงละคร ลงทุนติดหนวดเคราปลอม ศิษย์ผู้น้องไม่รู้ ฉีกหน้าท่าน เข้าแล้วไง”
“เ้า! เ้า!” คำพูดว่ายเปียว แทบจะฆ่าป้าซือ ที่กลับมาจากคุกมืด ได้แล้ว
คนอื่นๆ ลอบ อดกลั้นขำกันไม่ไหว ฮ่าๆ ที่พ่นเสียงหัวเราะออกมา
“รนหาที่ตายนัก ข้าจะสั่งสอนเ้าเอง ให้รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!” ป้าซือ หน้าแดงหน้าเขียว คำราม พร้อมะเิพลังขอบเขตที่6 ของขั้นก่อกำเนิด ออกมาอย่างไม่เก็บออม
ขณะปะทุศักยภาพของเขา ออกมาทั้งหมด วูม!
แต่ผู้คนต้องทำหน้าโง่งมกันหมดแล้ว ว่ายเปียวเห็นพลังของป้าซือ เขาไม่ได้วิ่งหนี
แต่กำลังตั้งท่าฝ่ามือ หัตถ์ศูนย์ รับการโจมตี “เ้าว่ายเปียว มันลืมกินยาเขย่าขวด หรือเปล่า หา?”
ป้าซือเผยสายตาคู่คม ชุดศิษย์สายนอก พัด โยก ไหว จากปราณปะทุ ร้อง ย๊าก! ส่งหมัดกล้าแกร่ง แฝงไว้ด้วยปราณพลังอัดแน่นที่หมัด
ทำให้อากาศรอบตัวสั่นผ่าว ตรงเข้าหาว่ายเปียวทันที
วูม! หมัดอัดพลังแหวกผ่าน ราวกับหมัดอุกกาบาตเข้าสังหารเหยื่อ
ขอทาน ว่ายเปียวจะดึงฝ่ามืออีกฝ่ายด้วยท่าทางประหลาด เคล็ดวิชา ‘หัตถ์ศูนย์ดึงดูด’
เสี้ยววินาทีหมัดทรงพลัง ป้าซือ สามารถจบการต่อสู้ ได้ในหนึ่งหมัดทรงพลัง หากเข้าเป้า
จู่ๆ คล้ายถูกฝ่ามือว่ายเปียว ดูดซับแรงโจมตีมหาศาล
ก่อนว่ายเปียว หมุนผลักอีกฝ่าย เบี่ยงตัวไปอีกทางอย่างรวดเร็ว
ที่ปลดปล่อย ท่าฝ่ามือหัตถ์ศูนย์ กระแทกโจมตีด้านหลังป้าซือ “ลองฝ่ามือข้าดู ศิษย์พี่!”
“ยังหรอกน่า เ้าขอทานตัวเหม็น!” ทันใดป้าซือ จะหมุนหมัดกำปั้นทรงพลัง กลับมา เคล็ดวิชา หมัดะเิกัมปนาท
ขณะปะทุสภาวะ พลังไหลเอ่อล้น วูม!
ศอกะเิปราณขึ้นมา ปึง! ทำให้เกิดแรงอัดโจมตีรุนแรง วก หมัดทรงพลัง กลับย้อนมาในเสี้ยวพริบตา
เปรี้ยง! ตู้ม! ส่งให้ว่ายเปียว ต้องล่าถอยฝีเท้า จากแรงกระแทก ที่ทั้งสองคิดจะจบการต่อสู้ ลง
“ชิ! โดนฝ่ามือข้าซัดโจมตีเมื่อครู่ แล้ว พ่ายแพ้ไป ยังดีเสียกว่า” ว่ายเปียวรู้สึกฝ่ามือชาะเื พลางบ่น น้อยๆ ที่สลัดฝ่ามือ
ก่อนลอบยิ้ม เล็กๆ ที่แลบลิ้น คล้ายคนกำลังสนุก การต่อสู้ขึ้นมา ครั้นเป็การต่อสู้ จริงๆ จังๆ ของเขาครั้งแรกเชียว
ป้าซือ ถอยฉาก ใกับว่ายเปียวมากกว่า “เ้า! เ้า! ไม่าเ็หนัก เพราะเคล็ดวิชา หมัดะเิกัมปนาท ข้า เป็ไปได้อย่างไร?”
ก่อนป้าซือจะเริ่มสติแตกขึ้นมา “หรือว่า หรือว่า เ้าไม่ใช่ ก่อกำเนิด ขอบเขตแรกเริ่ม ั้แ่แรกแล้ว”
ว่ายเปียว กลั้วหัวเราะร่า “ใครบอกศิษย์พี่เล่า ศิษย์ผู้น้องอยู่ก่อกำเนิด ขอบเขตแรกเริ่มกัน”
“อ๊าก! เ้าแบบนี้หรือว่า ไท่เฟิง ก็ถูกเ้าสังหารไปแล้ว”
ว่ายเปียวยิ้ม “ก็ไม่รู้ซินะ” ขณะเริ่มเห็นหมัดทรงพลังกล้าแกร่งป้าซือ ปลดปล่อย ออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ว่ายเปียวจะเอาเม็ดยา เพิ่มปราณที่ไม่ได้เพิ่มความเข้มข้นขึ้นมากิน “ศิษย์พี่เตรียมกัดฟันไว้ให้ แน่นๆ ล่ะ”
ที่ะเิพลังเผยสภาวะกล้าแกร่ง ของขอบเขตพลัง ระดับ5 ออกมาไม่เก็บออมเช่นกัน
ผู้คนเห็นภาพ ว่ายเปียว ซัดฝ่ามือปะทะ ป้าซือ ต่างก็ทำหน้าโง่งม กันออกมาตามๆ กันหมดแล้ว “เ้าขอทาน มันมีพลังอยู่ขอบเขตที่5 งั้นหรือ นี่มันเื่บ้าบอที่สุดชัดๆ” ที่หลายคนขยี้ ตา ไม่อยากเชื่อ
ป้าซือคำราม คล้ายตนเองกำลังถูกว่ายเปียวกดดัน
ั้แ่อีกฝ่ายกินเม็ดยา เข้าไป ซึ่งเป็ไปได้ว่าหากใครถูกซัด จังๆ ก็วัดผลแพ้ชนะกันได้เชียว “อ๊าก! ข้าไม่เชื่อเ้าหรอก ขอทานตัวเหม็น เ้าจะไปอยู่ขอบเขตที่ 5ได้จริง”
ป้าซือไม่เชื่อ เร่งบีบเคล้นเคล็ดวิชา หมัดะเิกัมปนาท ปลดปล่อยปะทุสภาวะ การโจมตีที่รุนแรงที่สุด ออกมาใส่ว่ายเปียว ซ้ำๆ ชนิดทุ่มพลังทั้งหมดที่มีแล้ว
ตู้ม! ตู้ม!
ครั้นมันปะทะฝ่ามือ หัตถ์ศูนย์ว่ายเปียว กระแทกคลื่นะเิปราณ จากฝ่ามือ ออกไป
ว่ายเปียว ยังรู้สึกว่าแค่เม็ดยาเพิ่มปราณธรรมดา ก็ทำให้เขามีกำลัง อัดป้าซือได้อย่างแน่นอน
เสียง ตูบ! ตับ! พลันดังขึ้นไม่นาน ที่พยายามวัดกระบวนท่า ตัดสินกันอย่างรวดเร็ว
พลังของป้าซือก็ตีกลับภายในร่าง จากฝ่ามือสุดท้ายที่ว่ายเปียวซัด ออก ผลักคลื่นปราณพลังออกไป
วูม! อัก! ร่างมันกลิ้ง หลุนๆ หัวทิ่มคะมำดินอ่อน ะเิปราณ ออกจากทวาร ปูด! ราวกับัพ่นไฟ
ที่ว่ายเปียวซัดอายปราณเข้าใส่ ส่งผลให้ปราณพลังภายในร่างป้าซือ ปั่นป่วน พุ่งขึ้นกะทันหันเกินไป การโคจรพลังจึงยุ่งเหยิง จนต้องระบายผายลมออกมา
คนแอบดูถึงกับหน้าเหยเก ซึ่งร้อยทั้งร้อย ไม่มีใครคิดว่า จะจบลงเช่นนี้อย่างแน่นอน
เมื่อว่ายเปียว เตะตูดป้าซือ อยากจะขัดขืนขึ้นมา แต่ปราณพลังในร่างแทบไม่เหลือ…เขาจะไปนั่งบนโขดหินใหญ่ กลายเป็ภาพกลับตาลปัตรแล้ว
เมื่อว่ายเปียวกล่าวถาม “ศิษย์พี่ข้าก็บอกท่านแล้ว ว่ากัดฟันให้แน่นๆ”
ป้าซือ เงยหน้าทิ่มดิน ปูดนูน หมดสภาพ รีบกล่าว “อ่า อ่า ศิษย์ผู้น้อง ข้าลืมคำเตือน ของเ้าไปเอง”
ขณะป้าซือ เปลี่ยนท่าทีเป็นอบน้อม พูดดีกับขอทาน แววตาฉายความหวาดกลัว ออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ต่างก็ไม่มีใครนึกภาพ ป้าซือเช่นนี้ แน่ เมื่อว่ายเปียว โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ป้าซือ แล้ว “่นี้ราศีบนใบหน้าท่าน น่าจะมีลางร้าย เชิญศิษย์พี่ กลับไปพักผ่อนก่อนน่าจะดีกว่า”
ป้าซือ ผงกศีรษะ งึกๆ อย่างรัว และเร็วที่สุด “อืมๆ ข้าก็ว่างั้น ศิษย์ผู้น้อง เช่นนั้นศิษย์พี่ ข้าขอตัวก่อนแล้วกัน ฮ่าๆ” ที่เดินโซเซ ขาแข้งสั่นไหว จากไปแล้ว
ว่ายเปียว จะกล่าวพึมพำกับตนเอง “ข้าเองก็ไม่ใช่มารร้าย ไร้เหตุผล ท่านก็ควรคว้าโอกาส ที่ข้ามอบไว้ให้ดี ไม่เช่นนั้น อาจไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก”
ทว่าไม่รู้ั้แ่เมื่อใด เ้าขอทานตัวเหม็น แข็งแกร่งขึ้นมาได้มากขนาดนี้ เหมือนว่า ความหวาดกลัวว่ายเปียว จะสลักลึกลงในใจ ป้าซือไปแล้ว
ที่เขาแอบเหลือบกลับมามองขอทาน คนที่เขาดูแคลนในตอนท้าย
เสียงพูดคุย “ข่าวใหญ่ ว่ายเปียว จัดการป้าซือ หมอบกระแต แบบใช้ฝีมือของตนเอง” ดังก้อง
“อ่าๆ นี่มันข่าวใหญ่ชัดๆ ขอทาน มันมีพลังของจริง แม้แต่พี่ป้าซือ ยังพ่ายแพ้แล้วตอนนี้”
64
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1751968032_51084667.webp)
