เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เมื่อเข้านอนในคืนนั้น ซูอินครุ่นคิดถึงเรื่องที่จะทำให้สองสามีภรรยาตระกูลหลิงได้มีช่วงเวลาที่สุขสบาย

        คำตอบคือใช่อย่างแน่นอน

        ระยะนี้เมื่อได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น เห็นการกระทำต่างๆของพ่อแม่ผู้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดไม่ว่าจะเป็นการยัดเงินใส่มือให้เธอหลายต่อหลายครั้งไม่ว่าจะยุ่งหรือเหนื่อยเพียงใดก็ไม่เคยให้เธอช่วยทำนาหรือทำงานบ้านและยังคอยปกป้องลูกสาวจากคนในหมู่บ้านที่มานั่งพูดคุยที่บ้าน….ถึงแม้พวกเขาจะไม่มีเงินและไม่มีความสามารถมากมายแต่ความรักและความจริงใจที่พวกเขามีให้กลับแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

        ในเมื่อตนเองมีความสามารถก็ควรช่วยให้พวกเขาได้มีชีวิตที่สุขสบายขึ้นสักหน่อย

        ไม่ใช่ว่าซูอินไม่เป็นกังวลในเรื่องนี้หากหักเงินสองแสนหยวนที่เอาเข้ากองทุนการกุศลสิ่งที่อยู่ในมือเธอตอนนี้มีมูลค่าราวๆ ห้าแสนหยวน จำนวนเท่านี้หากเป็นปัจจุบันห้องราคาไม่กี่หยวน เงินยังถือว่าสมเหตุสมผลสิ่งจูงใจมากมายที่สามารถจินตนาการภาพได้

        แต่เธอเชื่อมั่นในการวิเคราะห์ของตนเองเธอรู้ดีว่าสองสามีภรรยาตระกูลซูไม่ใช่คนแบบนั้น

        ถึงแม้…ตัวเธอจะดูเหมือนพึ่งพาอะไรไม่ได้แต่ผ่านไปแค่พริบตาเดียว วันนี้การสื่อสารของเธอพัฒนา มีโทรศัพท์มือถือหากมีเรื่องอะไรก็สามารถติดต่อเพื่อนและโทรหาเจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อขอความช่วยเหลือ

        เมื่อคาดการณ์สิ่งที่แย่ที่สุด เธอเชื่อมั่นว่าสามารถรับมือได้จึงตัดสินใจ

        ในตอนแรกเธอตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับตระกูลซูไปตรงๆ พูดตามความจริงแต่เมื่อมานึกดู เธอก็ล้มเลิกความคิดนั้น

        เธอที่เป็นเพียงเด็กธรรมดาเพิ่งเรียนจบมัธยมต้น จู่ๆจะบอกว่าตนเองเป็นเจ้าของห้องถึงแปดห้องรวมราคาเกือบห้าแสนหยวนโดยที่ไม่มีหลักฐานไม่ได้มันดูจินตนาการล้ำเลิศมากเกินไป

        รอก่อนดีกว่า อย่างน้อยรอให้ได้โฉนดที่ดินมาอยู่ในมือก่อน

        อย่างไรเสียก็คงใช้เวลาอีกแค่ไม่กี่วัน

        หลังจากคิดเรื่องนี้อย่างชัดเจนแล้วพัดลมที่อยู่บนหัวเตียงของเธอก็หมุนพัดเอาความเย็นมาทำให้เธอผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

        นอนหลับสบายโดยไม่ฝันตลอดทั้งคืน วันต่อมาตื่นแต่เช้าตรู่ท้องฟ้ามีฝนตกปรอยๆ

        “อากาศวันนี้ดีมาก เข้าเมืองไปก็คงเย็นสบาย”

        ซูอินยืนอยู่หน้าประตู สูดหายใจก็ได้กลิ่นไอเย็นสดชื่นเธอบิดเอวด้วยหัวใจที่มีความสุข

        เมิ่งเถียนเฟินกำลังยกเกี๊ยวนึ่งออกมาจากห้องครัวฝั่งตะวันออกซึ่งเธอได้ยินประโยคนี้พอดีตอนแรกเธอเป็นกังวลว่าหากฝนตกจะทำให้เดินทางเข้าเมืองไม่สะดวก แต่เมื่อมาคิดดูในเมืองล้วนเต็มไปด้วยถนนลาดยางแข็งๆไม่เหมือนถนนลูกรังในชนบทที่เดินไปไหนก็มีแต่โคลนเต็มเท้า

        ฝนตกเล็กน้อยไม่ใช่เรื่องแย่

        “รีบมากินตอนที่มันยังร้อนๆ ดีกว่า อีกเดี๋ยวจะนั่งรถไปแล้ว”

        เกี๊ยวนึ่งนี้เมิ่งเถียนเฟินตื่นมาทำตั้งแต่เช้าครอบครัวชาวนาทำแป้งกันเอง ปราศจากสารปรุงแต่ง ดูแล้วสีอาจจะคล้ำไปสักหน่อยแต่รสชาติอร่อยมาก ฝีมือทำอาหารของเมิ่งเถียนเฟินไม่เลว เนื้อด้านในใส่ผักเล็กน้อยปรุงรสเค็มกำลังดี กลิ่นหอม ด้านนอกห่อด้วยแผ่นเกี๊ยวเพิ่งถูกยกออกมาจากหม้อนึ่งร้อนๆ ซูอินกินเกี๊ยวอย่างเอร็ดอร่อย

        เด็กชายตัวน้อยเห็นพี่สาวกินอย่างเอร็ดอร่อยก็ใช้ช้อนตักเข้าปากจนรอบปากเป็นคราบมัน

        หลังจากที่สองพี่น้องกินอย่างเอร็ดอร่อยรถตู้ที่จะมารับทั้งคู่ก็มาจอดรอหน้าบ้าน

        “ทำไมขับมาที่นี่ล่ะ”

        เมิ่งเถียนเฟินถามด้วยความสงสัย หลายหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆกันก็ใช้บริการรถตู้คันนี้ โดยปกติพวกเขาต้องเดินทางไปยังบ้านของคนขับรถหรือรอที่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน

        รถตู้คันนี้นี่แหละ ไม่ผิดแน่

        เธอสงสัย แต่ก็เดินไปหาเสื้อคลุมบางๆ มาให้บุตรชายตัวน้อยเพื่อกันหนาวจากนั้นเปิดประตูบ้านเดินไปตามอิฐตัวหนอนที่ปูอยู่บนลานเพื่อออกไปยังหน้าประตูใหญ่

        “อาลิ่ว ทำไมมาเช้าจัง”

        “ซู” เป็นแซ่ที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านตงผิงคนทั้งหมู่บ้านครึ่งหนึ่งใช้แซ่นี้ คนขับรถตู้ก็แซ่ซู อายุรุ่นราวคราวเดียวกับซูเจี้ยนจวินแต่ถ้านับตามรุ่น เขาถือเป็นอาของซูเจี้ยนจวินเมื่อซูอินกลับมาอยู่ที่นี่จึงเรียกเขาว่าคุณปู่ลิ่ว

        คุณอาซูลิ่วเปิดประตูสู่ “ตำแหน่งทองคำ” ซึ่งก็คือที่นั่งข้างคนขับใบหน้าเรียบง่ายและซื่อสัตย์ของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ฝนตก ถนนไม่ค่อยดีเดินจากบ้านของพวกเธอถนนมีแต่ดินโคลน แต่เหยียบคันเร่งหน่อยก็ออกได้แล้ว มาอินอินอันอัน ขึ้นรถเถอะ”

        แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้รับการ “เหยียบคันเร่ง” มารอรับถึงหน้าบ้านแบบนี้ข้อแรกซูอินเป็นนักเรียนที่สอบได้คะแนนสูงเป็นอันดับหนึ่ง มีสถานะสูงส่งข้อสองเธอเป็นคนพูดจาไพเราะ ในตอนที่คุณอาซูลิ่วมาพูดคุยที่บ้านของพวกเธอถูกเธอเรียกเสียงหวานว่า “คุณปู่ลิ่ว” แค่นั้นเขาก็ดีใจแล้ว

        สวย เรียนเก่ง มีเหตุผล เด็กแบบนี้ใครกันจะไม่เอ็นดู

        ถึงแม้จะไม่รู้สึกไว้วางใจเท่ากับบุตรหลานในครอบครัวของตนเองแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดการช่วยเหลือให้ความสะดวกแก่พวกเขาด้วยความพยายามเพียงเล็กน้อยนี้เป็นสิ่งที่เขาเต็มใจทำ

        “เมื่อกี้หนูคิดว่าจะไปเปลี่ยนรองเท้ากันฝนอยู่พอดีแต่คุณปู่ลิ่วมารับแบบนี้ทำให้ลดความยุ่งยากไปได้เยอะเลยค่ะ”

        ซูอินเผยรอยยิ้มหวาน เธอพาเด็กชายตัวน้อยขึ้นรถที่นั่งข้างคนขับกว้างขวาง อีกทั้งสองคนพี่น้องตัวไม่ใหญ่ นั่งข้างกันได้พอดี

        ถึงแม้ฝนเพิ่งจะตกไป ถนนในหมู่บ้านไม่สะดวกต่อการเดินทางแต่เมื่อขึ้นรถซูอินกลับดีใจมากที่เท้าของตนเองไม่เลอะโคลน

        ความสนิทสนมและคำพูดตื้นตันทำให้คุณปู่ลิ่วที่ได้ฟังรู้สึกสบายใจมากเขาพูดคุยกับเมิ่งเถียนเฟินผ่านหน้าต่างอีกสองสามประโยคก่อนจะรับปากว่าจะไปส่งสองพี่น้องให้ถึงที่หมาย

        รถตู้ขับผ่านหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งเพื่อรับคนอื่นๆกว่ารถตู้จะเดินทางเข้าเมืองก็ใช้เวลาราวๆ หนึ่งชั่วโมง

        ฝนที่ตกโปรยปรายหยุดแล้ว มองเห็นชั้นความชื้นบนถนน อากาศช่างสดชื่น

        รถตู้จอดอยู่หน้าประตูโรงเรียนทดลอง เธอพาเด็กชายตัวน้อยลงจากรถ ซูอินรับรู้ถึงสายตาที่มองมาด้วยความคลุมเครือ

        เมื่อมองดูดีๆ ถึงแม้จะออกมาแต่เช้าแต่ก็เสียเวลาไปกับการเดินทางอยู่นาน ทำให้ตอนนี้ในโรงเรียนมีคนมาไม่น้อยแล้วซึ่งล้วนแต่มารับเอกสารสมัครเรียน ดูไปแล้วก็น่าจะไม่มีคนแปลกๆ ที่นี่

        ในตอนที่ซูอินกำลังครุ่นคิดก็มีคนเดินเข้ามาตบไหล่

        “มีรถพร้อมไปรับไม่ชอบ ชอบจ่ายเงินเอง”

        น้ำเสียงเย่อหยิ่งดังขึ้นซูอินหันไปมองก็พบใบหน้าของคุณหนูอวี๋ที่อยู่ใกล้กับใบหน้าของเธอมาก

        “ตกใจหมดเลย”

        เธอถอนหายใจยาวก่อนจะรีบอธิบาย “วันนี้สภาพอากาศที่หมู่บ้านไม่ค่อยดีถ้าขับรถเข้าไปก็มีแต่จะเปื้อนโคลน กลับมาต้องล้างรถยุ่งยากอีกถึงอย่างไรในหมู่บ้านก็มีคนขับรถตู้รับจ้าง สะดวกดี เลยมาพร้อมกับรถตู้”

        “ยุ่งยากอะไรล่ะ” คุณหนูใหญ่มุ่ยปาก “อันอันก็มาด้วยหรือ มาให้พี่ฉิงฉิงบีบหน่อย”

        เธอเอ่ยก่อนจะก้มลงและยื่นมือไปบีบแก้มของเด็กชายตัวน้อย

        เด็กชายตัวน้อยมีปฏิกริยาตอบกลับรวดเร็วเขารีบปล่อยมือเล็กที่จับนิ้วก้อยของซูอิน ก่อนจะยกมือสองข้างปิดแก้มของตนเอง

        แต่มือของเขาเล็กเกินไป จึงปิดไม่มิด สุดท้ายก็ถูกอวี๋ฉิงบีบแก้ม

        เมื่อได้บีบแก้มนิ่มๆ ของเด็กชายตัวน้อย คุณหนูอวี๋ก็สบายใจ ความไม่พอใจเพื่อนสนิทหายไปทันที

        เด็กชายตัวน้อยที่ถูกจูงมือมีท่าทีเขินอายซูอินพูดคุยกับอวี๋ฉิงถึงสถานที่หมายที่จะพาน้องชายของเธอไปเที่ยวในวันนี้

        “เที่ยวเหรอ เรื่องนี้ถามฉันได้เลย”

        ครอบครัวของคุณหนูใหญ่มีเงิน บิดามารดาก็เป็นมิตรไม่เรียกร้องให้เธอเรียนเสริมทักษะหรือเรียนหนังสืออย่างหักโหมตั้งแต่เล็กจนโตได้เล่นอย่างมีความสุขสถานที่ท่องเที่ยวทั่วเมืองผิงไม่มีที่ไหนที่เธอไม่รู้จัก

        เธอเสนอความคิดเห็นต่างๆ เพื่อให้สองพี่น้องเลือก

        เด็กสาวสองคนและเด็กชายตัวน้อยอีกหนึ่งคนกำลังยืนคุยกันอย่างออกรสชาติภายใต้ร่มเงาของต้นไม้เขียวขจีข้างๆ บนเบาะหลังของรถ BMW หลิงเมิ่งกำลังนั่งอยู่บนนั้นด้วยความไม่พอใจ

        เมื่อรู้ว่าวันนี้ซูอินจะมารับเอกสารสมัครเรียนเธอก็รีบตื่นแต่เช้าเพื่อตามมาที่นี่โดยเฉพาะ และได้ติดต่อคนเอาไว้แล้วแต่ตอนนี้มีอวี๋ฉิงอยู่ข้างกาย เห็นได้ชัดว่ายังไม่เหมาะจะลงมือ

        ซูอินที่กำลังพูดคุยไม่ทันสังเกตว่ามีสายตาแปลกๆ กำลังจ้องมาที่เธอ

        “ถ้างั้นไปสวนสัตว์กันไหม”

        เมื่อตัดสินใจได้แล้ว คุณหนูอวี๋ก็ยกมือขึ้นตบหน้าผาก “ตายจริง ฉันนึกขึ้นได้วันนี้ยังมีอีกเรื่องที่ต้องทำ”