Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่สิบสี่ จูนิเบียว เอ๊ยผู้งมงายในวิชายุทธ

ไม่ว่าใครก็เคยฝันว่าจะเป็๲จอมยุทธหรือผู้มีพลังพิเศษ

หากเรานั่งสมาธิกลางน้ำตกสามวันสามคืนโดยไม่มีพลังลมปราณคนจะหาว่าเราเป็๞คนบ้า

แต่หากเรามีลมปราณและสวดมนต์ท่ามกลางกองไฟสามวันสามคืนและบอกว่าเรากำลัง”เพ่งพินิจเต๋าแห่งไฟ”

คนรอบข้างจะบอกว่า Seem legit

มีเหตุผลแล้วทำต่อไป

หลายอย่างในโลกนี้ไม่ได้อยู่ที่ความตั้งใจจริงของเรา แต่อยู่ที่ข้อเท็จจริงรอบข้างของโลกที่รายล้อมเราอยู่นี้

หมัดแย็บเสริมปราณธรรมดา

ปุก

กระสอบทรายที่ทำด้วยหนังแม้อย่างดีให้นักมวยอาชีพถึงกับเป็๲รู

โดยที่หมดของผมเหมือนกับมีนวมหนาๆมารองรับหมัดเอาไว้

ให้ความรู้สึกที่น่าสนุกจริงๆ

แรงสะท้อนกลับก็มีแต่ผมพยายามคิดถึงแอคเซลเลเอเรเตอร์ หรือสี่ตำลึงปาดพันชั่ง

ถ่ายแรงไปในส่วนที่ไม่มีผลกระทบต่อกระดูก

ฟุ่บ

ดึงมือออกมาจากกระสอบทรายและนึกถึงการที่พระเอกต่อยพื้นสนามคอนกรีตจนพังทลายแม้จะอยู่แค่ขั้นปรับพื้นฐานfoundation establishment ผมก็ยังคิดว่าตนเองยังอยู่ห่างไกล

หนทางของผู้ฝึกตนนั้นยังยาวไกลยิ่งนัก

แต่ข้อดีของการเป็๲นายน้อยมีคนประจบสอพลอเสมอ

“นายท่านช่างมีฝีมือเลิศล้ำต้องเป็๞ยอดฝีมือได้ในเร็ววันแน่นอน กระต๊าก”

พวกระกาเหล็ก วานรทองแดงและคิงคองเงินผลักดันกล่าวชมไปมา

แต่ผมโบกมือไปอย่างไม่ใส่ใจ

ถอดเครื่องจับสัญญาณต่างๆในร่างกายและพยักหน้าให้กับเหล่าแพทย์และนักวิทยาศาสตร์

วิเคราะห์ร่างกายของผมในขณที่ใช้พลังปราณว่ามีจุดอ่อนจุดแข็งหรือจดุชวนสังเกตอย่างไรบ้าง

เราโยนงานทั้งหมดในการวิเคราะห์กระบวนท่าและเคล้ดวิชาของเราให้ทีมงานหลายๆทีมแทน

นี่คือการที่คนรวยสามารถทำงานได้มหาศาลมากกว่าคนธรรมดาเพราพวกเขามีเงินมากวก่าที่จะจ้างคนมาทำงานตามความคิดของเขานั่นเอง

“อีกนานมากนักกว่าจะไล่ตามพวกเ๽้าที่ฝึกมานับหลายสิบปีทันตอนนี้ข้าแค่๻้๵๹๠า๱ให้ปรับพื้นฐานร่างกายให้หนักแน่นไว้ก่อนเท่านั้น”

ผมพยักหน้าให้กับอาหู่ที่เอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดมาให้เช็ดหน้าผ้านั้นได้รับการอุ่นมาอย่างดีผมเช็ดเสร็จก็โยนทิ้งไปแบบไม่ใส่ใจ

“เจี๊ยก หากเ๽้านายได้ฝึกฝนไม่หยุดอย่างนี้ปีหนึ่งข้าว่าข้าคงสู้กับนายท่านลำบากเมหือนกัน”