ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะหลังจากเสียงกรีดร้องสุดท้ายของก็อบลินขาดหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของหลี่ชิงและเสียงหยดน้ำที่ดังเป็จังหวะอยู่ในความมืดของถ้ำ เขายืนนิ่งแข็งทื่อ จ้องมองภาพอันน่าสยดสยองตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ซากก็อบลินถูกแยกออกเป็สองส่วนอย่างสมบูรณ์แบบ รอยตัดนั้นเรียบกริบจนไม่น่าเชื่อ ราวกับถูกตัดด้วยใบมีดที่คมที่สุดในโลก ไม่ใช่ด้วยดาบฝึกหัดเก่าๆ ราคาถูกที่อยู่ในมือเขาตอนนี้ เืสีดำคล้ำยังคงไหลทะลักออกจากาแ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
"นี่มัน... บ้าอะไรกัน?" หลี่ชิงพึมพำเสียงแ่ ลมหายใจติดขัดอยู่ในลำคอ เขาลองยกดาบในมือขึ้นมาดู มันยังคงเป็ดาบเล่มเดิม ใบดาบมีรอยบิ่น มีคราบสนิมเกาะอยู่ประปราย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่มีแสงเรืองรอง ไม่มีออร่าพิเศษใดๆ ทั้งสิ้น มันก็แค่เศษโลหะธรรมดาๆ
แต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มัน... มันขัดแย้งกับความเป็จริงอย่างสิ้นเชิง
เขาออกแรงฟันไปก็จริง แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าแรงปะทะที่ส่งกลับมายังฝ่ามือนั้นมันน้อยเกินไป มันแทบไม่มีแรงต้านทานเลย ราวกับว่าดาบของเขามันผ่าผ่านอากาศ ไม่ใช่เนื้อหนังและกระดูกของสิ่งมีชีวิต พลังทำลายขนาดนี้... มันไม่ใช่สิ่งที่ฮันเตอร์แรงค์ E เลเวล 1 ที่มีค่าสถานะต่ำเตี้ยอย่างเขาควรจะทำได้ ไม่สิ ต่อให้เป็ฮันเตอร์แรงค์ D หรือ C ก็อาจจะยังทำไม่ได้ง่ายๆ แบบนี้ด้วยซ้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้ดาบคุณภาพต่ำเช่นนี้
‘หรือว่า... เป็เพราะคลาส ดาบ? ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวเหมือนสายฟ้าฟาด คลาสปริศนาที่ไม่มีแรงค์กำกับ ไม่มีสกิลเริ่มต้น อาจมีความสามารถแฝงบางอย่างที่ส่งผลต่อพลังโจมตีโดยตรง?
‘แต่... มันจะรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?’ เขามองซากก็อบลินอีกครั้ง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่ "แข็งแกร่งกว่าปกติ" แต่มันคือ "พลังทำลายล้าง" ในระดับที่แตกต่างไปเลย
เสียงแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ 5 EXP ที่ดังขึ้นในหัวก่อนหน้านี้ยืนยันว่าเขาไม่ได้ตาฝาด เขาฆ่ามันได้จริงๆ แต่วิธีการที่เขาฆ่ามันต่างหากที่ทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"ต้องเก็บเป็ความลับ..." ความคิดนั้นผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วและชัดเจน "เื่นี้... ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด"
เขานึกถึงสายตาดูแคลนที่ได้รับตอนอยู่ที่สมาคมฯ นึกถึงคำพูดเยาะเย้ยเกี่ยวกับแรงค์ E ถ้าหากมีใครรู้ว่าฮันเตอร์แรงค์ E อย่างเขาสามารถผ่าก็อบลินเป็สองท่อนได้ด้วยดาบเก่าๆ เพียงครั้งเดียว เื่มันจะไม่จบแค่ความประหลาดใจแน่ มันจะนำมาซึ่งคำถาม ความสงสัย
แม้แต่สำหรับเขาที่มาพลังนี้ก็ยังน่าสงสัยอย่างมาก เขาต้องทดลองอะไรบางอย่าง
เขาเดินไปหยิบกระบองไม้ที่ตกอยู่จากซากก็อบลินตัวก่อนหน้านี้ขึ้นมาถือไว้ มันเป็อาวุธทื่อๆ ที่ไม่มีคม แล้วออกตามหาเป้าหมายต่อไป
เมื่อเจอก็อบลินอีกตัว เขาก็ใช้กระบองไม้นั้นเข้าต่อสู้ หลี่ชิงใช้ทั้งหมัดและกระบองทุบตีเ้าก็อบลินตัวนั้น มันเป็การต่อสู้ที่ต้องอาศัยพละกำลังตามปกติ ไม่มีพลังโจมตีที่เกินจริงเหมือนตอนที่ต่อสู้ครั้งก่อน เขาต้องทุบตีมันอยู่หลายครั้งกว่าจะล้มมันลงได้
พลังโจมตีปกติ" หลี่ชิงยืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเอง "แสดงว่าพลังนั่น... มันไม่ได้ทำงานอยู่ตลอดเวลา"
เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง พยายามปะติดปะต่อข้อมูลทั้งหมด แล้วความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามา
‘หรือว่า... มันจะจำเพาะเจาะจงกับ 'ดาบ' เท่านั้น?’
เขาไม่มีมีดหรืออาวุธมีคมอื่นใดติดตัวเลยในตอนนี้ แต่เขาก็พอจะนึกภาพออก หากสมมติฐานนี้เป็จริง... มันก็จะสมเหตุสมผลกับชื่อคลาสของเขา "คลาส: ดาบ" ความสามารถนี้อาจจะทำงานได้ก็ต่อเมื่อเขาใช้อาวุธประเภทดาบเท่านั้น!
"ต้องพิสูจน์ให้แน่ใจ!" เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ถ้าเขาสามารถยืนยันเื่นี้ได้ มันก็จะช่วยให้เขาเข้าใจและควบคุมพลังนี้ได้ดีขึ้นมาก
โชคดีที่ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเขาเล็กน้อย ขณะที่กำลังเดินสำรวจอยู่นั้น เขาก็เหลือบไปเห็นซากศพเก่าๆ ของฮันเตอร์คนหนึ่งที่เสียชีวิตไปนานแล้ว นอนพิงอยู่กับผนังถ้ำ ในมือของฮันเตอร์คนนั้นกำมีดสั้นเก่าๆ เล่มหนึ่งไว้แน่น
หลี่ชิงลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินเข้าไป เขาโค้งคำนับให้ศพนั้นเล็กน้อยเป็การแสดงความเคารพ ก่อนจะค่อยๆ แกะมีดสั้นเล่มนั้นออกมาจากมือที่แข็งทื่อ มันเป็มีดสั้นธรรมดาๆ ยาวประมาณหนึ่งคืบ สภาพค่อนข้างเก่าแต่ก็ยังพอมีคมอยู่บ้าง
"เอาล่ะ... ลองอีกครั้ง" เขาเก็บดาบยาวไว้ แล้วเหน็บมีดสั้นเล่มนี้ไว้ที่เอวแทน ก่อนจะออกตามหาเป้าหมายสุดท้ายสำหรับการทดลองในวันนี้
เมื่อเจอก็อบลินอีกตัว เขาก็ชักมีดสั้นออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที เขาใช้มีดแทงและฟันเข้าใส่จุดต่างๆ ของก็อบลิน
ฉึก! ฉัวะ!
มีดสร้างาแได้ดีกว่าหมัดหรือกระบองแน่นอน แต่มันก็ยังคงให้ความรู้สึก "ปกติ" คมมีดต้องอาศัยแรงและจังหวะที่เหมาะสมในการสร้างความเสียหายรุนแรง เขาต้องแทงและฟันซ้ำๆ หลายครั้งเข้าที่จุดสำคัญ กว่าจะสามารถปลิดชีพก็อบลินตัวนั้นลงได้ มันไม่ได้ง่ายดายเหมือนตอนที่เขาใช้ดาบเลยแม้แต่น้อย
"ชัดเจนแล้ว..." หลี่ชิงยืนมองมีดสั้นในมือ สลับกับดาบยาวที่เหน็บอยู่ข้างเอว ในที่สุดเขาก็เข้าใจ "พลังทำลายที่เหนือปกตินั่น... มันจะทำงานก็ต่อเมื่อเราใช้ ดาบเท่านั้น! อาวุธอื่น ไม่ว่าจะเป็มือเปล่า กระบอง หรือแม้กระทั่งมีดสั้น ก็ให้พลังโจมตีตามค่าสถานะปกติ"
เขานึกย้อนไปถึงชื่อคลาส "[ดาบ]" คำเดียวโดดๆ ที่เคยทำให้เขาสับสน ตอนนี้มันกลับดูสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง มันคือแก่นแท้ คือเงื่อนไขสำคัญของพลังที่เขาได้รับมา พลังของเขาคือพลังแห่งดาบโดยเฉพาะ!
การค้นพบนี้ทำให้เขาทั้งโล่งใจที่เข้าใจมากขึ้น และหนักใจมากขึ้นกับความลับที่ต้องแบกรับ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มอบหนทางในการควบคุมและปิดบังพลังนี้ให้แก่เขาด้วย
‘ถ้าพลังนี้ทำงานเฉพาะกับดาบ... ข้าก็แค่ต้องไม่ใช้ดาบเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นสิ!’ ความคิดนั้นสว่างวาบขึ้นมา ‘ข้าสามารถใช้อาวุธอย่างอื่น เช่น มีดสั้นเล่มนี้ ในการต่อสู้ทั่วไปได้ พลังโจมตีของมันก็จะขึ้นอยู่กับค่าสเตตัสของเขาและความสามารถของไอเท็ม...’
‘ส่วนดาบ... ดาบยาวเล่มนี้… เขาลูบไล้ดาบยาวในมือ ข้าจะเก็บมันไว้ใช้เมื่อจำเป็จริงๆ เท่านั้น... เมื่อข้าอยู่คนเดียว หรือเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขันที่ไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ’
นี่คือแผนการ! กลยุทธ์การใช้อาวุธสองอย่าง! มีดสั้นสำหรับ "การแสดง" และการต่อสู้ทั่วไป ดาบยาวสำหรับ "การเอาจริง" และการสังหารอย่างเด็ดขาด
"ต้องหามีดสั้นดีๆ สักเล่ม..." เขาตัดสินใจ มีดเก่าเล่มนี้คงใช้ได้แค่ชั่วคราว เขาต้องลงทุนกับอาวุธชิ้นที่สองนี้เช่นกัน เพื่อให้การปิดบังแเียิ่งขึ้น
หลี่ชิงรู้สึกเหมือนยกูเาออกจากอก แม้ความลับจะยังคงอยู่ แต่ตอนนี้เขามีทั้งความเข้าใจและแผนการรับมือกับมันแล้ว เขาลองฝึกชักมีดสั้นและดาบยาวสลับกันไปมา ััถึงความรู้สึกที่แตกต่างอย่างชัดเจนเมื่อจับอาวุธแต่ละชนิด เมื่อจับมีดสั้น เขารู้สึกถึงความคล่องแคล่ว แต่เมื่อจับดาบ เขากลับรู้สึกถึง "ศักยภาพ" ของพลังทำลายอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายใน รอคอยการปลดปล่อย
เขามองลึกเข้าไปในความมืดของดันเจี้ยนเบื้องหน้า ด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม การทดลองสิ้นสุดลงแล้ว แต่การเดินทางในฐานะฮันเตอร์สองหน้า... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.
ความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับธรรมชาติของพลังที่เขาได้รับมา พลังที่จำเพาะเจาะจงกับดาบเท่านั้น – ได้เปลี่ยนแปลงแนวทางการดำเนินชีวิตและการต่อสู้ของหลี่ชิงไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้สับสนหรือหวาดระแวงในพลังนั้นอีกต่อไป แต่กลับมองว่ามันเป็ทั้งอาวุธลับและภาระที่ต้องแบกรับอย่างระมัดระวัง กลยุทธ์การใช้อาวุธสองอย่าง มีดสั้นใช้ในสถานการณ์ทั่วไปเพื่อการตบตา ดาบยาวสำหรับยามคับขันหรือเมื่ออยู่เพียงลำพังเท่านั้น ได้กลายเป็หลักการใหม่ที่เขาต้องยึดถือ
เขาใช้เวลาอีกเล็กน้อยในดันเจี้ยน F-03 เพื่อทดลองปรับตัวเข้ากับรูปแบบการต่อสู้ใหม่นี้ มีดสั้นเก่าๆ ที่ได้มาจากศพฮันเตอร์นิรนาม กลายเป็อาวุธหลักที่เขาใช้ในการเผชิญหน้ากับเหล่าก็อบลินและมอนสเตอร์ระดับต่ำอื่นๆ
การต่อสู้ด้วยมีดสั้นนั้นแตกต่างจากการใช้ดาบอย่างสิ้นเชิง พลังทำลายที่เคยทะลุทะลวงอย่างน่าตกตะลึงหายไป เหลือเพียงความเสียหายตามจริงที่เกิดจากพละกำลังอันน้อยนิดและคมมีดธรรมดาๆ เขาต้องอาศัยความคล่องแคล่วว่องไว ซึ่งเขาเริ่มเน้นอัพค่าสถานะนี้มากขึ้น ในการหลบหลีกการโจมตีของมอนสเตอร์ ต้องหาจังหวะเข้าประชิดเพื่อแทงหรือฟันเข้าที่จุดอ่อนซ้ำๆ หลายครั้ง กว่าจะสามารถล้มศัตรูลงได้แต่ละตัว
"แฮ่ก... แฮ่ก... ให้ตายสิ เหนื่อยชะมัด" หลี่ชิงพึมพำหลังจากเพิ่งจัดการก็อบลินไปสองตัวด้วยมีดสั้น เขาต้องใช้เวลาเกือบห้านาทีเต็ม และต้องหลบหลีกจนเหงื่อท่วมตัว ต่างจากตอนใช้ดาบที่อาจจะจบได้ในไม่กี่วินาที "แต่... แบบนี้แหละที่เหมือนแรงค์ E ควรจะเป็"
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ได้ละทิ้งดาบยาวโดยสิ้นเชิง เมื่อเขาแน่ใจว่าอยู่ในส่วนลึกของดันเจี้ยนที่ปลอดคน หรือใน่เวลาที่้าจะเร่งเก็บค่าประสบการณ์ให้เร็วขึ้น เขาก็จะเปลี่ยนมาใช้ดาบ เขาลองฝึกการชักดาบออกจากฝักที่หลัง เขาปรับเปลี่ยนวิธีการพกพาเล็กน้อย และการเก็บมีดสั้นเข้าที่เอวให้รวดเร็วและเงียบที่สุด การสลับอาวุธกลายเป็ทักษะใหม่อีกอย่างที่เขาต้องฝึกฝน
เมื่อดาบอยู่ในมือ ความรู้สึกมั่นใจและพลังที่คุ้นเคยก็กลับคืนมา เขาสามารถกวาดล้างฝูงก็อบลินกลุ่มเล็กๆ ได้ในพริบตาด้วยการฟันเพียงไม่กี่ครั้ง เพื่อปิดฉากศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเล็กน้อยได้อย่างรวดเร็ว แต่ทุกครั้งที่ใช้ดาบ เขาจะเพิ่มความระมัดระวังเป็สองเท่า คอยสอดส่องสายตามองหาฮันเตอร์คนอื่นที่อาจจะบังเอิญผ่านมา และรีบเก็บดาบทันทีที่จัดการศัตรูเสร็จสิ้น
วงจรชีวิตของเขายังคงดำเนินไปอย่างซ้ำซาก: เข้าดันเจี้ยน ส่วนใหญ่ยังเป็ F-03 หรือ F-rank อื่นๆ ที่เขาเริ่มคุ้นเคย ต่อสู้ด้วยมีดสั้นเป็หลัก สลับไปใช้ดาบเมื่อปลอดภัยหรือจำเป็, เก็บเศษซากมอนสเตอร์, ออกมาพักผ่อนและหาอาหาร, แล้วก็กลับเข้าไปใหม่
เลเวลของเขาค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างเชื่องช้า จาก 2 เป็ 3... จาก 3 เป็ 4... แต่ละเลเวลที่เพิ่มขึ้นมอบแต้มสถานะอันมีค่าเพียงแต้มเดียว ซึ่งเขายังคงทุ่มให้กับค่าความว่องไว เป็หลัก เพื่อให้เขาสามารถหลบหลีกได้ดียิ่งขึ้นเมื่อ้าต่อสู้ด้วยมีดสั้น และยังเสริมความเร็วให้กับเขาด้วย
ความโดดเดี่ยวยังคงเป็เพื่อนสนิทของเขา แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึก "สบายใจ" กับมันมากขึ้น การอยู่คนเดียวหมายถึงอิสระในการใช้พลังที่แท้จริงโดยไม่ต้องกังวลสายตาใคร เขายิ่งหลีกเลี่ยงการพบปะกับฮันเตอร์คนอื่นมากขึ้นกว่าเดิม หากได้ยินเสียงคนใกล้เข้ามา เขาจะรีบหาที่ซ่อนทันที ไม่ใช่แค่เพราะกลัวการถูกปฏิเสธในฐานะแรงค์ E
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาเกือบจะปะทะกับปาร์ตี้แรงค์ D ปาร์ตี้หนึ่งโดยบังเอิญในทางเดินแคบๆ ของถ้ำ เขากำลังใช้ดาบจัดการกับก็อบลินนักรบตัวหนึ่งอยู่พอดี เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เขาก็รีบสังหารมันอย่างรวดเร็วแล้วเก็บดาบเข้าฝักแทบไม่ทัน ก่อนจะชักมีดสั้นออกมาถือไว้ แสร้งทำเป็กำลังหอบเหนื่อยจากการต่อสู้
"เฮ้! ข้างหน้านั่นใครน่ะ?!" เสียงะโดังมาก่อนตัว
หลี่ชิงหันไปมอง เห็นปาร์ตี้ฮันเตอร์สี่คนเดินออกมาจากโค้งข้างหน้า พวกเขามองมาที่เขาและซากก็อบลินนักรบด้วยความสงสัย
"เ้าหนูแรงค์ E นี่? มาทำอะไรคนเดียวแถวนี้?" หัวหน้าปาร์ตี้ถามพลางขมวดคิ้ว
"ฉัน... ฉันกำลังฟาร์มอยู่ครับ" หลี่ชิงตอบเสียงอ่อยๆ แสร้งทำเป็เหนื่อยหอบ "บังเอิญเจอเ้านี่เข้าพอดี กว่าจะจัดการได้ก็แทบแย่" เขาชี้ไปที่ซากก็อบลิน
หัวหน้าปาร์ตี้มองซากก็อบลินนักรบ สลับกับมองหลี่ชิงและมีดสั้นในมือเขา แล้วก็พ่นลมหายใจออกมา "เหอะ! ด้วยมีดแค่นั้นน่ะนะ? สงสัยแกคงโชคดีที่มันาเ็มาก่อนแล้วล่ะสิ" เขาไม่ได้สงสัยอะไรมากไปกว่านั้น เพราะภาพลักษณ์ของแรงค์ E ที่จัดการก็อบลินนักรบด้วยมีดสั้นอย่างยากลำบากนั้นมันดู "สมเหตุสมผล" ในสายตาเขา "เอาเถอะ รีบๆ ออกไปจากแถวนี้ซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับแรงค์ E อย่างแกมาเดินเล่นคนเดียว" ปาร์ตี้นั้นเดินผ่านเขาไป ทิ้งให้หลี่ชิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ‘เกือบไปแล้ว...’ เขาคิดในใจ ‘ต้องระวังให้มากกว่านี้อีก’
201
