ฉันเดินตามริมน้ำมาเรื่อยๆ.. ระหว่างทาง ฉันก็แวะชมดอกไม้ตรงนั้นทีตรงนี้ทีเดินอยู่แบบนั้นมาสักพัก.. จนมาหยุดอยู่ที่หน้ากำแพงเนินสูงแห่งหนึ่ง...
"ข้างบนเนินนั้นมีอะไรอยู่รึป่าวน้า จะขึ้นไปดูดีไหมน้า" ฉันพูดขึ้นและยืนมองขึ้นไปข้างบนเนิน
ที่ฉันมาหยุดอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะฉันเห็นดอกไม้แปลกตาเต็มไปหมด... โดยเฉพาะข้างกำแพงเนินสูงนี้ที่มีดอกไม้สีม่วงอ่อนก้านสีทองใบสีอำพัน.. ซึ่งมันแปลกมาก... มันขึ้นเรียงรายอยู่ข้างกำแพงเนินสูงเต็มไปหมด
ถึงที่เห็นผ่านๆมาจะแปลกแต่อย่างน้อยมันก็ยังมีก้านกับใบที่มีสีที่ปกติอย่างที่เราเห็นในที่ที่จากมาอยู่แล้ว..
"อยากรู้จังเลยข้างบนมีอะไร.. ปีนขึ้นไปดีกว่าเอาล่ะ! " พูดจบฉันก็เอาขาเหยียบกำแพงเตรียมที่จะปีน.
จ๋อม!
"อ๊ะ! เสียงน้ำนี่นา มาจากทางนู้น! ไม่ได้การล่ะต้องไปดู!" ฉันพูดขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงน้ำในขณะที่ฉันกำลังจะปีนขึ้นเนิน
แต่ฉันก็ยังไม่ทันได้ปีนก็ได้ยินเสียงน้ำขึ้นมาซะก่อน..
ฟึ่บ! ฟึ่่บ! ฟึ่บ!
จากนั้นฉันก็ละตัวออกจากกำแพงเนินสูงทันทีแล้วรีบวิ่งกลับไปทางหลักริมน้ำ.
ซึ่งก่อนหน้านี้ฉันได้เดินออกนอกเส้นทางเพราะถูกความสวยและแปลกของดอกไม้ดึงดูดฉันไป แหะๆ..
ฉันก็ได้วิ่งกลับมาทางหลักซึ่งรอบข้างทางตรงนี้จะมีดอกไม้แปลกๆอยู่ ซึ่งหน้าทางที่ฉันวิ่งออกมานั้นจะมีก้อนหินที่มีดอกไม้ขึ้นอยู่ข้างบน เป็ดอกสีขาวแปลกตาอยู่สองดอก..มันเหมือนกับว่าก้อนหินอันนี้มีผมอยู่สองเส้นฮิๆ ทางขวาคือทางที่ต้องไปส่วนทางซ้ายคือทางกลับไปที่พัก
พอฉันเข้ามาอยู่บนเส้นทางหลักเรียบร้อยแล้ว.. ฉันก็หันขวาแล้วออกวิ่งสุดแรงเกิดทันที..
ฟรึ่บ! ฟรั่บ! ฟรึ่บ! ฟรั่บ
ฉันวิ่งไปอย่างนั้นเรื่อยๆอย่างไม่หยุดหย่อนด้วยความตื่นเต้น โดยไม่คิดจะมองอะไรระหว่างทาง มีแต่ความคิดที่ว่าฉันต้องรีบไปถึงตรงนั้นให้เร็วที่สุด..
คิดอย่างนั้นหางตาขวาของฉันดันไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง.. ทำให้ฉันต้องกรอกตาไปมองในระหว่างที่วิ่งอยู่..
"เฮ้ยย!.. ต้นไม้อะไรกันใหญ่โคตร! สูงมาก! ใบไม้ข้างบนก็เป็สีทองรึ หวา.. แปลกชะมัดเดี๋ยวค่อยมาดูทีหลังและกันตอนนี้ฉันต้องไปที่นั่นให้ได้ซะก่อน!" พูดจบฉันก็หันหน้ากลับไปทางเดิม และออกวิ่งเต็มกำลังอีกครั้ง..
ฉันวิ่งไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย.. ทั้งวิ่งะโผ่านก้อนหินทั้งเล็กทั้งใหญ่.. ในใจก็คิดว่าไม่น่าจะะโข้ามได้แน่ๆ.. แต่ผิดคาด.. ฉันะโข้ามได้สบายๆซะงั้น.. ไหนจะวิ่งขึ้นทางชันลงทางชันอีกฉันก็ยังรู้สึกว่าไปต่อได้สบายเลย ฉันก็วิ่งอย่างนั้นเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหอบเหนื่อยเลย
"ฉันคล่องแคล่วได้ขนาดนี้เลยหรือนี่.." ฉันพูดขึ้นด้วยความแปลกใจในขณะที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง
หลังจากที่ฉันวิ่งมาได้สักพักแล้วนั้น.. ฉันก็เริ่มชลอความเร็วลงแล้วก็หยุด..
"หืม.. ที่นี่เป็อุโมงค์ต้นไม้หรือนี้ อ๊ะ! ลำธารน้ำอยู่ตรงนู้น" พูดจบฉันก็ รีบเดินไปตรงที่มีกกหญ้าต้นสูงๆ และค่อยๆแหวกหญ้าพวกนี้ออกไปด้านข้างแล้วเดินไปเรื่อยๆ เดินไปแหวกไปจนในที่สุด.
"ขอดูหน่อยสิว่าตัวอะไร" ฉันพูดขึ้นเบาๆแล้วค่อยๆแหวกหญ้าแล้วเอาหน้าโผล่ออกไปอย่างช้าๆ
" อ้าว.. ไหนอ่ะ! ตัวอะไรมันอยู่ไหนอ่า วิ่งมาช้าไปรึนี่ เสียเที่ยวเลย " ฉันพูดแล้วทำหน้าผิดหวัง หลังจากที่โผล่หน้าออกไปมองซ้ายขวาแล้วไม่เจออะไร
จ๋อม! จ๋อม!
"อ๋าา.. อยู่ตรงนั้นนั่นเอง ฮิๆ " เมื่อได้ยินเสียงน้ำฉันก็เกิดตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง
จากนั้นฉันก็เอาหัวกลับเข้ามาแล้วลุกขึ้นหันซ้ายและแหวกหญ้าเดินไปเรื่อยๆ
" อยู่นี่เองสินะ"ฉันพูดขึ้นเบาๆหลังจากเดินแหวกหญ้ามาได้สักพัก จนออกมาจากกกหญ้าได้สำเร็จ
พอฉันออกมาจากกกหญ้าสูงนี่ ฉันก็ค่อยๆเดินไปทางขวาอย่างช้าๆเพราะข้างนอก กกหญ้า มันก็จะเหลือพื้นหญ้าให้เหยียบอยู่ความกว้างประมาณครึ่งเมตรเป็แนวยาวไปเรื่อยๆ
ฉันค่อยๆย่องเบาๆจนไปถึงก้อนหินก้อนหนึ่งที่เป็สีออกขาวๆเทาๆ จากนั้นฉันก็หลบอยู่หลังก้อนหินนั่น..และชะเง้อคอออกไปจากหลังก้อนหินช้าๆ
"นะ.. นี่มันปลา! เอิ่ม.. ตะ.. แต่ว่า.. มันตัวใหญ่อยู่นะ.. อึก" ฉันพูดแล้วกลืนน้ำลายลงคอเบาๆหลังจากที่ชะเง้อหน้าไปแล้วเห็นว่าปลาตัวนั้นมันไม่ใช่เล่นๆ
ปลาที่ฉันเห็นนั้นตัวมันมีขนาดเท่าตัวฉันเลยทีเดียว อาจจะใหญ่กว่านิดหน่อย แถมลำตัวก็เป็สีเขียวหยก.. หางก็เป็สีทอง.. คีบข้างๆก็เป็สีทอง ไม่มีคีบข้างบน ส่วน โหนกหัวปลาก็เป็สีเงิน
"ที่นี่มีแต่อะไรแปลกๆ จะว่าไป.. หน้าเ้าปลานี่เหมือนโลมาอยู่แหะ ออกไปดูใกล้ๆดีกว่า" พูดจบฉันก็ก้าวขาออกจากหลังก้อนหินแล้วค่อยๆเดินไปหาเ้าปลานั้นอย่างช้าๆ
ฉึบ ฉึบ ฉึบ
ฉันค่อยค่อยย่องจนมาถึงหางเ้าปลาน้อยจากนั้นฉันก็ค่อยๆนั่งลงยองๆ แล้วเอื้อมมือไปเพื่อจะแตะลำหางของปลา..
แปะ!
" หืม.. นี่แกไม่กลัวฉันรึ.. "ฉันพูดขึ้นหลังจากที่เอามือไปจับที่ลำหางแลัวมันไม่ใว่ายหนีไป
"นี่แกยอมให้ฉันจับจริงๆรึ" พูดจบฉันก็กำลังจะเอื้อมมือไปลูบที่ตัวเ้าปลา
ฟรึ่บ ซ่า~
"เฮ้!.. นี่แกสาดน้ำใส่ฉันทำไมเนี้ย!" ฉันร้องขึ้นหลังจากที่เ้าปลามันเอาหางตวัดน้ำใส่ จากนั้นฉันก็หันหน้าไปมองหน้าเ้าปลาด้วยความฉุนเล็กๆ แต่ฉันก็แอบเห็นว่าเ้าปลามันเชิดหน้าใส่ฉัน
" ด้ายย.. เอาแบบนี้ใช่ไหมจัดให้!" ฉันพูดขึ้นเชิงรับคำท้า
ฟรึ่บ!
หลังจากที่ฉันพูดไปแบบนั้นแล้วฉันก็ะโขึ้นหลังเ้าปลาทันที
พรวด..
"นี่แหนะ อ่ะ.. " ฉันพูดหัวเราะอย่างสะใจแล้วก็ต้องหุบปากลง
หลังจากที่ฉันได้เอาแขนโอบตัวปลาจาก้าลงมายังท้องแล้วเอานิ้วจี้ไปที่ข้างท้องแล้วเ้าปลามันไม่สะทกสะท้านเลย
"เห.. เออ ฉันก็ลืมว่าแกเป็ปลา ฮ่ะๆ" ฉันพูดและหัวเราะออกมาเมื่อคิดได้
พรึ่บ!
พอพูดแบบนั้นฉันก็ฟรุ๊บหน้าลงที่หลังเ้าปลาและเอามือโอบตัวของปลาไว้ แล้วปล่อยขาห้อยต่องแต่งในน้ำ
"ั้แ่มาที่นี่ฉันก็ยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตตนไหนเลย.. แกเป็ตัวแรกเลยนะ" ฉันพูดขึ้นเบาๆด้วยน้ำเสียงเหงาๆเล็กน้อย
พึ่บ.. จ๋อม.. พึ่บ.. จ๋อม..
"นี่แกกำลังจะไปไหนหรอ.." ฉันพูดขึ้นหลังจากรู้สึกว่าเ้าปลามันกำลังขยับจากนั้นฉันก็พยุงตัวขึ้นให้กลับมานั่งท่าปกติ
เ้าปลาน้อยก็ว่ายไปเรื่อยเรื่อย.ในขณะที่ฉันยังขี่อยู่บนหลัง..
"แกจะพาฉันเที่ยวหรอ..หือ? "ฉันพูดขึ้นแล้วเอามือลูบไปที่หัวของเ้าปลา
เ้าปลาก็ยังคงว่ายไปเรื่อยเรื่อยและไม่รู้ว่ามันกำลังจะพาฉันไปที่ไหน..
"เอ.. น้ำลำธารตรงนี้ใสจังเลย.. อ๋า.. ก้อนกรวดสีทองหรือนี่สวยจังเลย" ฉันพูดขึ้นหลังจากที่มองลงไปในน้ำ
จากนั้นฉันก็เงยหน้าขึ้นมามองรอบๆ ก็พบว่ารอบๆนั้นมีทั้งต้นไม้เล็กใหญ่ ข้างลำธารก็เป็กกหญ้าสูง..
"เฮ้! นี้แกว่ายทวนกระแสน้ำรึ" ฉันร้องขึ้นด้วยความรู้สึกใเมื่อเห็นเช่นนั้น
เ้าปลาก็ยังคงว่ายทวนกระแสน้ำแบบนั้นเรื่อยเรื่อย .. แล้วก็ว่ายเลี้ยวซ้าย จากนั้นก็..
"เห้ย เห้ย! .. เ้าปลา ข้างหน้ามันน้ำตกนะเห้ย! ระว.. กรี๊ด!" พูดยังไม่ทันขาดคำ ฉันก็ร้องกรี๊ดขึ้นเสียงดังแล้วโอบกอดเ้าปลาไว้จนแน่น และหลับตาปี๋..
เ้าปลามันอยู่ๆก็ว่ายเข้าหาน้ำตก เฉยเลย!
ซู่~!!!
"ย๊าาาา! แค่ก แค่ก! " ฉันร้องขึ้นหลังจากที่เ้าปลาพาฉันทะลุน้ำตกเข้ามาจนฉันสำลักน้ำเล็กน้อย
" นี่เ้าปลาแก แกล้งฉันรึไงเนี้ย หึ่ย! "ฉันพูดและสบถออกมาด้วยอารมณ์ที่ฉุนเล็กน้อย
เ้าปลาก็ไม่มีทีท่าอะไร ยังคงว่ายต่อไปเรื่อยเรื่อยของมันโดยที่ไม่รู้ว่ามันจะไปที่ไหนกันแน่
"โห.. นี่ถ้ำหลังน้ำตกสินะ" ฉันพูดขึ้นด้วยความแปลกใจปนตะลึง และสายตาก็มองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น
ในถ้ำนั้นมีหินงอกหินย้อยเต็มไปหมด ส่วนกำแพงถ้ำก็มีพวกหินแร่สีต่างๆอยู่เต็มไปทั่ว
" สุดยอดเลยเ้าปลาน้อย!" ฉันพูดขึ้นและฟรุ๊ปหน้าลงไปกอดเ้าปลาน้อยด้วยความปลื้มปริ่ม..
"อ๊ะ! ตรงนั้นมันปากถ้ำนี่ เ้าปลาน้อย! "
"อ้าวแกไม่ได้จะไปทางนี้หรอกเรอะ? " ฉันร้องถามเ้าปลาน้อยด้วยความสงสัย หลังจากที่เห็นว่าเ้าปลาน้อยไม่ได้จะว่ายออกปากถ้ำแต่ดันว่ายไปอีกทางแทน..
ทางที่เ้าปลาน้อยว่ายมานั้น.. จะไม่มีหินงอกหินย้อยแล้วจะ มีแต่หินแร่ที่ติดตามพนังถ้ำเท่านั้นซึ่งหินแร่พวกนี้มีแต่สีเงินกับสีทอง ในน้ำเองก้อนกรวดก็เป็สีเงินกับทองและสีอำพันส่องแสงสว่างระยิบระยับอยู่ใต้น้ำ
เ้าปลาน้อยก็ยังคงว่ายต่อไปเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะหยุด..
"เห.. สุดยอดเลยมีต้นไม้ในถ้ำด้วยรึนี่.. " ฉันพูดขึ้นด้วยแววตาเปล่งประกาย หลังจากที่เ้าปลาน้อยว่ายพาฉันเข้ามาในที่ๆหนึ่งซึ่งเป็พื้นที่ๆกว้าง..
รอบๆนั้นก็เต็มไปด้วยต้นไม้ที่มีใบสีเงินสีทองและสีอำพันกับมีดอกไม้หลากสีเต็มไปหมด.. และมีพวกเถาวัลเลื้อยประดับประดาอยู่บนกำแพงหินถ้ำ.. บวกกับแสงที่สะท้อนขึ้นมาจากน้ำทำให้บริเวณนี้ระยิบระยับไปทั่ว..
ติ๋ง ติ๋ง..
"อ๊ะ! อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลออกมาแหะ.."ฉันพูดขึ้นด้วยด้วยความแปลกใจ หลังจากที่ฉันรู้สึกถึงของเหลวที่อยู่บนหน้า..
" ขอบใจมากเลยนะเ้าปลาน้อย.. ฉันมีความสุขมากๆเลยล่ะ" ฉันกล่าวขอบคุณเ้าปลาด้วยและฟรุ๊บหน้าลงไปซบหลังเ้าปลาน้อยอีกครั้งด้วยความปลื้มปริ่ม
จากนั้นก็ลุกขึ้นมานั่งในท่าปกติและมองดูรอบๆต่อ
"อ๋า..อ๋า แกนี่รู้จักที่นี่ดีจังเลยนะ ฮิๆ" ฉันพูดและขำหยอกล้อกับเ้าปลาน้อย แต่ว่าฉันไม่สามารถรู้ได้ว่าเ้าปลาน้อยมีท่าทียังไง หรือคิดอะไรเลย
"ถ้าแกพูดกับฉันได้ก็ดีสิ่ฮะฮะ.. แต่ก็นะแกเป็ปลานี่นา เนอะ" ฉันพูดแล้วเอามือไปลูบโหนกหัวเ้าปลาน้อยเบาๆ
".. อี๊อี๊! "จู่ๆเ้าปลาน้อยร้องขึ้นมาในระหว่างที่ฉันกำลังลูบหัวมัน
" หื๊ม! นี่แกส่งเสียงได้หรือนี่.. น่ารักจัง" พูดจบฉันก็เอาหน้าไปซุกไซ้ที่โหนกหัวของเ้าปลาน้อยอย่างเอ็นดู
หลังจากนั้นเ้าปลาน้อยก็ว่ายน้ำต่อ.. ฉันก็กลับมานั่งในท่าปกติ
"เ้าปลาน้อย!.. ตรงนั้นมีเกาะกลางด้วย อ๊ะ! สวยจังเลย.. ต้นไม้นั่น! " ฉันพูดขึ้นมาเสียงดังด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ตรงเกาะกลางนั้นจะมีพื้นหญ้าและดอกไม้สีต่างๆ และต้นไม้สีรุ้ง เป็ต้นไม้ที่มีทุกสีมารวมกันอยู่ในต้นเดียว และก็มีแสงสาดส่องลงมาจากข้างบนทำให้ที่ตรงนั้นสวยขึ้นทวีคูณ
และใต้ต้นไม้มีแท่นหินอะไรบางอย่างตั้งอยู่เป็แท่นหินที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ ข้างๆแท่นหินก็มีเสาหินที่มีแผ่นหินตั้งอยู่
ฉึ่บ!
เ้าปลาน้อยก็ได้ทำการจอดเทียบฝั่งตรงเกาะนี้
" แกจะพาฉันมาที่นี่เองสิ่นะ.. ฮ่าฮ่า"ฉันพูดขึ้นและหัวเราะ หลังจากที่เ้าปลาน้อยจอดเทียบฝั่ง
"อี๊! อี๊!" เ้าปลาน้อยร้องขึ้นแล้วทำท่าทางเอาปากชี้ไปข้างบน
"แกจะให้ฉันขึ้นไปสิ่นะ อ่า.. งั้นก็ ฮึ่บ!" พูดจบฉันก็ก่ายขอบฝั่งขึ้นมาข้างบน จากนั้นฉันก็มองไปรอบๆทันทีที่ขึ้นมา
" อ๋าา.. ดอกไม้ก้านสีทองใบสีอำพันนี่.. ฉันเคยเห็นมาก่อนนะ แต่ว่ามันเป็สีม่วง.." ฉันพูดแล้วหันหน้าไปหาเ้าปลาพร้อมกับเอานิ้วชี้ไปที่ดอกไม้
"อี๊.. อิ่อิ่"เ้าปลาน้อยร้องแล้วทำท่าทางชี้ไปที่เสาหิน เหมือนกับจะบอกว่า(ทางนั้น.. ทางนั้น)
"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว.. "พอเห็นแบบนั้นฉันก็ตอบรับ และเดินไปทางเสาหินนั่นทันที
ฟรึ่บ!
ฉันเดินย่ำพื้นหญ้าจนมาหยุดที่หน้าแท่งเสาหิน และยืนมองแผ่นหิน อยู่ครู่หนึ่ง..
"เอ..นี่มันอักษรอะไรเนี้ย อ่านไม่ออกเลย.." พูดอย่างนั้นฉันก็หันหน้าไปหาเ้าปลาน้อย
"... "เ้าปลาน้อยทำหน้านิ่งไม่มีท่าทีอะไร
"แหะๆ" เห็นอย่างนั้นฉันก็เลยขำแห้งๆออกมาแล้วก็หันหน้ากลับไปที่แผ่นหิน
"อ๊ะ!. อยู่ๆก็อ่านออกเฉยเลย!" ฉันร้องขึ้นมาด้วยความใและหันไปหาเ้าปลาน้อยอีกครั้ง
แต่เ้าปลาน้อยก็นิ่งเหมือนเดิม..
"อะไรกันอย่างน้อยก็ส่งเสียงออกมาหน่อยก็ได้.. ช่วยไม่ได้แหะ.." พูดจบฉันก็หันไปทางแท่นหินอีกครั้งเพื่อเริ่มอ่านตัวอักษร
"อืม.. (แด่เทพผู้ซึ่งทำหน้าที่เป็ตัวแทนแห่งพระเ้า... ข้าพเ้าขอปลดปล่อยท่านให้เป็อิสระเพื่อคอยชี้นำทางให้ข้าพเ้าไปสู่เส้นทางแห่งแสงสว่าง...ข้าพเ้าขออัญเชิญ)..เอ๋..นี่มันบทอัญเชิญท่านเทพหรอเนี้ย"
หลังจากอ่านตัวอักษรฉันก็พูดขึ้นด้วยความแปลกใจแล้วก็หันหน้าไปหาเ้าปลาน้อยอีกครัง
"... "ว่างปล่าว
" อ้าวเ้าปลาน้อย! เฮ้..! นี่แกหายไปไหนน่ะเ้าปลาน้อย! "ฉันก็ร้องะโขึ้นด้วยความตะหนกหลังจากที่หันหน้าไปแล้วไม่เจอเ้าปลาน้อยอยู่ที่เดิม
" อะไรกัน นี่แก..ทิ้งฉันรึ" ฉันพูดด้วยเสียงแ่เบาแล้วทำท่าทางห่อเหี่ยวเล็กน้อย
ตุ่บ!
จากนั้นฉันก็ได้ลงมานั่งคุกเข่าหลังจากที่คิดว่าเ้าปลาน้อยได้ทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว เพราะว่าตอนขากลับฉันจะกลับยังไงล่ะ!
"บ้าบอจริงๆเลยเ้าปลานี่ มาทิ้งฉันไว้กลางเกาะเฉย" ฉันนั่งคุกเข่าแล้วก็บ่นพึมพำอยู่อย่างนั้น..
วูบ!…
"หืม?.. แสงอะไรอ่ะ" ฉันเอ่ยขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าเหมือนมีแสงอะไรสว่างๆจากทางด้านหลัง
ควับ!
" อะ..อะไรเนี้ย! คะ..ใครกัน?"ฉันร้องเสียงดังตะกุกตะกักขึ้นมาด้วยความใ
หลังจากที่ฉันหันไปแล้วเห็นคนยืนอยู่บนแท่นหินนั่นลางลาง..ชายหรือหญิงก็ไม่รู้สวมชุดเขียวมีออร่าสว่างไสวเจิดจรัสยืนอยู่กลางแท่นหิน
" เอ่อ.. คะ..คือว่า แสงจะจ้าไปไหนเนี้ย!" ฉันร้องขึ้นเสียงดังแล้วรีบเอามือปิดตาทันที
" เ้า ลืมตาขึ้นเถอะ"เสียงที่เรียบและอ่อนนุ่มก็ดังขึ้นจากที่ที่มีคนยืนอยู่
"หืม? เ้า.? นี่คุณ เรียกฉันว่าเ้ารึ? ระ หรือ ว่า ท่านคือท่านเทพที่แผ่นหินกล่าวถึง!" ฉันพูดตะกุกตะกักแล้วเอ่ยขึ้นเสียงดังด้วยท่าทีที่ใ แล้วรีบเอามือเปิดตาทันที
ใครจะไปคิดว่าจะมีเทพออกมาจริงๆกันเล่าคิดว่าเป็แค่ตัวอักษรที่จารึกไว้เฉยๆ
"..." เงียบ.. คนตรงนั่นก็ได้แต่ยืนยิ้มอ่อนๆไม่พูดอะไร
"ระ.. หรือว่าไม่ใช่.. โอ้ว "ฉันพูดและเผลอร้องออกมาจากนั้นก็เอามือปิดปากทันทีหลังจากที่ฉันมองเห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้นกว่าเมื่อตะกี้
เห้ย..! นี่มันชายรูปงามดั่งเทพตก์ แล้วชุดนั่นที่เขาสวมใส่อยู่มันเป็ชุดเหมือนชุดคนจีนโบราญที่เหมือนกับในหนังจีนหรืออนิเมะที่ฉันเคยดูเลย
สวมชุดสีเขียวอ่อนหลวมยาวผ้าพริ้วไสวและตรงชายแขนเสื้อคลุมยาวทั้งสองข้างนั่นก็เป็สีทอง.. รองเท้าที่โผล่ออกมาจากชายผ้าชุดเขียวอ่อนนั่นก็เป็สีทอง เข็มขัดนั่นก็เป็สีทองและก็.. ผะ..ผมสีเงินยาวสลวยสวยเก๋นั่นอีก!อ๊ะ!.. หน้าสวยๆที่กำลังยิ้มอ่อนๆนั่นก็ด้วย! และก็คอเสื้อที่แหวกให้เห็นแผงหน้าอกนั่นอีก! อ๊ากก! นี่มันเทพเ้าที่อยู่ในอนิเมะชัดๆ
"นี่เ้าจะมองเราอีกนานไหม..หื้ม?" ท่านชายผู้นั่นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเห็นว่าฉันนั้นมองเขาอย่างไม่ละสายตาั้แ่หัวจรดเท้าเท้าจรดหัวอยู่อย่างนั้นมาสักพัก..
"แหะๆฉันต้องขอโทษด้วยค่ะ เอ่อ.. พอดีตื่นเต้นไปหน่อย" หลังจากได้ยินแบบนั้นฉันก็ขำแห้งออกมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอายอาย..
" ฮ่าฮ่า.. เ้าคงจะไม่เคยเห็นเทพมาก่อนสินะฮ่ะๆ" ท่านเทพขำแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขี้เล่นนิดหน่อย
"หืม!.สรุปท่านเป็เทพจริงๆหรอกเหรอนี่!" ฉันพูดขึ้นด้วยท่าทีที่ใเมื่อได้ยินที่เขาพูดเช่นนั้น
ฟรึ่บ!
จู่ๆท่านเทพก็ะโลงมาจากแท่นหินด้วยท่าทางที่พริ้วไสว ดุดโหนเชือกสลิง แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉันโดยไร้เสียงฝีเท้าแม้แต่แอะเดียว.. วิชาตัวเบารึนี่ เหอะๆ
"เ้าจะนั่งคุกเข่าไปถึงเมื่อไหร่ เ้าจะให้เราคุยกับศีรษะของเ้ารึไง หื้อ?" ท่านเทพพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเชิงหยอกล้อ.
ได้ยินดังนั้นฉันก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ..สายตาไล่ระดับจากเท้าขึ้นไปจนสุดคอ และสายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของท่านเทพที่กำลังยืนยิ้มอ่อนอยู่เหนือหัวของฉัน..
" กลิ่นตัวของท่านหอมจัง.. "ฉันพูดขึ้นหลังจากเงยคอมองหน้าท่านเทพอยู่ แล้วกลิ่นมันปะทะเข้าที่จมูกพอดี
อ๋อย.. หน้าก็หวานตัวก็หอม.. นี่ถ้าชายคอเสื้อนั้นไม่แหวกลึกให้เห็นขนาดนั้นฉันคงคิดว่าเป็ผู้หญิงไปแล้ว!
"หืม... งั้นหรอ?.. เทพทุกตนก็มีกลิ่นแบบนี้กันทั้งนั้นนะ.. เป็กลิ่นเฉพาะตนของเทพแต่ล่ะตนน่ะ..แต่ยังไงก็เถอะ.. เ้าลุกขึ้นมาก่อนเถอะ คุยกันแบบนี้เ้าจะเมื่อยคอเอานะ.." ท่านเทพพูดด้วยสีหน้ายิ้มในขณะที่ก้มหน้าลงมามองฉัน
ท่านเทพตนนี้เขาเป็เทพที่ดูท่าทางเหมือนผู้หญิง ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงที่นุ่มนวลนั่น ทั้งผมเงินที่ยาวสลวยนั่นอีก..ผู้หญิงชัดๆ... แต่แผงหน้าอกนั่นมันช่างบาดใจเหลือเกิน~ ทำเอาใจเต้นเลยแฮะเมื่อเห็นใกล้ๆ บวกกับกลิ่นตัวที่หอมนั่นมันทำให้ใจฉันเต้นแรงขึ้นไปอีก.. ประสบการณ์เื่ผู้ชายยิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่ มากสุดก็แค่นั่งดื่มกาแฟด้วยกันบนดาดฟ้า แค่นั้นฉันก็แทบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว..
71
