เย้ยฟ้า ข้าขอเป็นเซียน!

ทางตอนเหนือของดินแดนที่ห่างไกล ภายในเมืองชิงหยางขนาดเล็ก มีบ้านหลังเล็กที่เรียบง่ายตั้งอยู่ภายในบ้านมีเพียงเตียง กับโต๊ะและเก้าอี้ 2-3 ตัว ตั้งอยู่ ที่นอนอยู่บนเตียงเป็นชายชราวัย 70-80 ปี นอนอยู่บนเตียง นั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเด็กสาวตัวน้อย อายุเพียง 6 ขวบ ชื่อของเธอคือ มู่เยว่ชิง พ่อแม่ของเด็กสาวตัวน้อยได้เสียไปแล้ว ตั้งแต่เธอยังเล็กๆเธอจึงอาศัยอยู่กับปู่ของนาง มือข้างนึงของนางกำลังกำมือของชายชราที่นอนอยู่บนเตียง

"ฮือๆ ฮึก ฮือ ท่านปู่ ท่านอย่าทิ้งข้าไปนะ ถ้าท่านไป ฟืด ข้าจะอยู่อย่างไร ฮึก!?"

เด็กหญิงพูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย พลางกระชับมือของชายชราที่ถือไว้แน่น

"แค่ก แค่ก ชิงเอ๋อร์ ใช่ว่าปู่อยากจากหลานไป แต่โรคที่ปู่เป็นอยู่หมอธรรมดาไม่สามารถรักษาให้หายได้" ชายชรากล่าวด้วยดวงตาที่สุกใสถึงแม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่อำนวย

"ชิงเอ๋อร์ หมอธรรมดารักษาได้เฉพาะโรคของมนุษย์เท่านั้น ยาที่สามารถรักษาปู่ได้มีแต่ยาที่อมตะเป็นคนทำขึ้นมาเท่านั้น" กล่าวเสร็จแล้วยกมือข้างนึงลูบหัวหลานสาวที่รักของตน

"ฮึกๆ งั้นชิงเอ๋อร์ จะไปขอร้องอมตะ ที่ศาลากลาง ให้ทำยามารักษาท่านปู่เอง" เด็กหญิงเงยหน้ามองปู่ของเธอ ศาลากลางที่นางกล่าวมานั้นตั้งอยู่ใจกลางเมืองชิงหยาง มีผู้เพาะปลูกที่มาทำภารกิจจากสำนักของตน ประจำการอยู่ในสถานที่ห่างไกลแห่งนี้

"ชิงเอ๋อร์ ไม่ใช้ว่าปู่ไม่เคยไปของร้อง พวกเขา แต่อมตะไม่สนใจในทรัพสมบัติของมนุษย์ ถึงแม้ว่าพวกเขาต้องการทำให้ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำยาให้ปู่ได้" ปู่กล่าวพร้องกับแสดงใบหน้าที่ขมขื่น

"ฮือๆ ทำไมละท่านปู่" เด็กหญิงถามด้วยตาที่เต็มไปด้วยน้ำ

"แค่ก เพราะเหล่าอมตะพวกนั้นยังระดับต่ำเกินไป"ชายชรากล่าวและนึกถึงสิ่งที่เขาเคยได้ยินมาตั้งแต่หนุ่มๆ ในโลกของอมตะมีการแบ่งเป็นระดับต่ำหรือสูงเช่นกัน พวกที่ประจำอยู่ที่ศาลากลางเมืองนั่น จากที่ได้ยินมา มีคนกล่าวว่าพวกเขาเป็นเพียง แค่ระดับรวบรวมลมปราณเท่านั้น ซึ่งในระดับนี่ยังไม่สามารถทำยาได้ แต่ถึงแม้ยังไม่อาจทำยาได้ ในสายตาของปุถุชนคนทั่วไปก็ถือว่า พวกเขาเป็นตัวตนที่ทรงอำนาจมาก

"ฮึก ฮึก แล้วท่านปู่จะหายได้ยังไง ฮือๆ"เด็กหญิงร้องไห้ ก้มหน้าสบข้างเตียงทำเสียงอู้อี้

"ชิงเอ๋อร์ ไปตามป้าหลี่มา" ป้าหลี่ที่ชายชรากล่าวถึงคือ เพื่อนบ้านหลังที่อยู่ถัดไป เนื่องจากบ้านทั้งสองหลังมีอัธยาศัยดีต่อกันตั้งแต่ มู่เยว่ชิง ยังเล็กๆ ป้าหลี่จึงถือว่า เยว่ชิงเป็นหลานสาวของนาง

หลังจากที่ปู่ก่อนจบ มู่เยว่ชิงมองไม่เต็มใจ หลังจากลังเลสักพักนึงนางจึงวิ่งออกไป และไปเรียกป้าหลี่

"ป้าหลี่ๆ!?" มู่ เซว่หยิงตะโกนเรียกเธอจากหน้าบ้าน

หลังจากที่นางเรียกไม่นาน มองไปที่ประตูบ้านผ่านลานบ้านเล็กๆ ประตูเปิดออกมา มีหญิงสาวอายุประมาณ 20 กว่าๆ ผมยาวสีดำ นัยตาสีดำ คิ้วบาง หน้ารูปไข่ ลักษณะใบหน้าจัดว่าสวยงามในแบบผู้ใหญ่ นี่คือป้าหลี่ที่นางเรียก นางเคยเห็นป้าหลี่มาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เคยชินสักที เนื่องจากป้ามองไม่เข้ากับอายุจริงของนางเลย

"ชิงเอ๋อร์ หลานรักเกิดอะไรขึ้น ?" ป้าหลี่ถามด้วยความสงสัย เพราะหลานรักของนางใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

"ฮึก ท่านปู่เรียกป้าหลี่ไปหา"

หลังจากที่กล่าวเสร็จเธอก็หันหลังแล้ววิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ป้าหลี่จึงเดินตามไปติดๆ เมื่อมู่เยว่ชิงเดินเข้าไปในบ้านปู่ก็หันกลับมาถามอย่างสงสัย

"ป้าหลี่ละ ชิงเอ๋-- " ปู่ยังถามไม่เสร็จปาหลี่เดินตามเข้ามาที่หลังถามคำถามก่อน

"พี่ชายมู่เกิดอะไรขึ้น?"เนื่องจากสนิทสนมกัน ป้าหลี่จึงเรียกพี่ชาย

ปู่หันไปมองป้าหลี่ทำหน้าขม "แค่ก ดูเหมือนข้าจะไม่ไหวแล้วละ"

ป้าหลี่รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จริงๆแล้วปู่ของมู่เยว่ชิงไม่ควรอยู่มานานขนาดนี่ ที่อยู่มานานขนาดนี้มันเป็นเพราะป้าหลี่เอายามาให้ตลอด ใช่ป้าหลี่เป็นผู้เพาะปลูก แต่มีแค่ปู่เท่านั้นที่รู้ และป้าหลี่ก็คิดไว้แล้วว่าคงอีกไม่นานปู่ของเยว่ชิงคงก็ทนไม่ไหว

"แค่ก แค่ก น้องสาวหลี่ ข้าขอฝากดูแลชิงเอ๋อร์ด้วย" ป้าหลี่ไม่พูดอะไรเพียงแค่พยักหน้า

ปู่หันหน้าไปทางมู่เยว่ชิงที่กำลังร้องไห้อยู่ "ชิงเอ๋อร์ มาใกล้ๆปู่" กวักมือเรียกนางให้เข้าไปใกล้ๆ

หลังจากมู่เยว่ชิง เดินเข้าไปใกล้ๆแล้ว ปู่ก็ถอดแหวนที่อยู่บนมือขวาของเขา ลักษณะแหวนเป็นแหวนสีเงินธรรมดาดูไม่มีราคาอะไร

"ชิงเอ๋อร์ นี่เป็นมรดกตกทอดมาจากรุ่นสู่รุ่น พอใส่มันแล้วหลานต้องเก็บมันไว้กับตัวตลอดอย่าถอดออกเด็ดขาด"

มองดูแหวนที่วางอยู่บนฝ่ามือของนางแล้วเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

"ท่านปู่--" ยังไม่ไม่ทันพูดจบปู่ของนางบอกให้นางนำแหวนไปใส่ นางจึงจำใจเอาแหวนไปใส่ไว้ในนิ้วชี้ข้างขวา

"ดีดีดี! แค่นี่ข้าก็หมดสิ่งที่ต้องทำในโลกนี่แล้ว ฮ่าๆๆๆ ดีตลอดชีวิตข้าไม่ทำให้บรรพบุรุษขายหน้า ชิงเอ๋อร์ หลานต้องจำไว้ว่าอย่าถอดมันออกเด็ดขาด เมื่อหลานมีครอบครัวให้ส่งต่อมันไปที่ลูกของหลานแล้วให้ส่งต่อๆไป หลานจำได้ไหม ?" ปู่จ้องมองที่มู่เยว่ชิง

มู่เยว่ชิงจึงพยักหน้า

"ดี!!" หลังจากพูดจบปู่ก็เอนตัวมาจูบหน้าผากของหลานรักและลูบหัวเป็นครั้งสุดท้าย หันมองไปที่ป้าหลี่ที่กำลังยืนดูอยู่แล้วพยักหน้าให้ ซึ่งป้าหลี่ก็พยักหน้าตอบ แล้วจึงหันมามองหลานตัวเองเหมือนจะจดจำเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจ แล้วจึงเอนกายกลับไปนอนบนเตียงแล้วหลับตาไป

"!? ท่านปู่ ท่านปู่ ฮึก ฮือๆ ไม่ ท่านปู่ อย่าทิ้งข้าไป ท่านปู่ ฮือๆๆๆ" มู่เยว่ชิงกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นจนเลือดออก มู่เยว่ชิงที่เห็นปู่หลับตาไปก็รับรู้ได้ทันทีว่าปู่ที่รักของนางจากไปแล้ว นางกอดปู่ของเธอที่จากไปแล้วซึ่งเหมือนคนที่นอนหลับ ป้าหลี่มองนางด้วยความสงสาร แต่ก็อย่างว่ามีพบต้องมีจาก

โดยไม่รู้ตัวเลือดที่หยดลงมานั่นไปโดนแหวนสีเงินบนมือข้างขวา แทนที่เลือดจะไหลต่อไป กลับกลายเป็นว่าเลือดโดนดูดซึมเหมือนฟองน้ำ....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

สาวน้อยมู่เยว่ชิง

นิยายแนะนำ

เย้ยฟ้า ข้าขอเป็นเซียน!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

สาวน้อยมู่เยว่ชิง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้