โจวซือหม่าหันมอง เสียงไม้เท้ากระทบพื้นดังแ่ ๆ เขาลุกขึ้นเล็กน้อยจากที่นั่งโดยไม่รู้ตัว สายตาคมกริบคลายความเข้มลง
“จื่อโม่…”
เขาเอ่ยเสียงต่ำ เรียกชื่อน้องชายอย่างคุ้นเคย
โจว จื่อโม่ หยุดยืนตรงหน้า โค้งคำนับเล็กน้อยตามธรรมเนียม แม้การเคลื่อนไหวจะช้า แต่เต็มไปด้วยความเคารพ
“พี่ใหญ่เดินทางมาไกล คงเหนื่อยไม่น้อย ข้าควรออกมาต้อนรับั้แ่แรก…แต่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย”
ใบหน้าสุภาพพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ลำบากเ้าแล้ว จื่อโม่”
โจวซือหม่ารีบเดินเข้ามาประคองน้องชายของตน อย่างไม่รู้ตัว ถึงแม้ว่าภายนอกเขาจะดูเป็คนเ็าอยู่เสมอ แต่กลับโจว จื่อโม่ น้องชายเพียงคนเดียวของเขาแล้ว นับเป็ข้อยกเว้น
“ฮ่า ๆ ข้าต่างหากที่ทำให้ท่านลำบาก เพราะร่างกายข้ากลายเป็เช่นนี้ เลยไม่สามารถแบ่งเบาภาระท่านได้..”
โจวจื่อโม่พูดเสียงแ่ เขารู้สึกผิดอยู่เสมอ ที่ตนเหมือนเป็คนไม่ได้เื่
“อย่าพูดเช่นนั้นเลย มันเป็หน้าที่ของพี่ใหญ่อย่างข้าอยู่แล้ว”
โจวซือหม่าพูดแย้งน้องชายด้วยสีหน้าจริงจัง
“ท่านพ่อ!”
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น เสียงใสกังวานดังขึ้น ก่อนที่ร่างบางระหงจะก้าวเข้ามาในเรือนรับรอง ‘อวี้เหยา’ บุตรสาวคนโตของโจวซือหม่าและฮูหยินโจวโยวหลาน ปรากฏตัวพร้อมกลิ่นหอมของเครื่องประทิน ผืนอาภรณ์สีม่วงอ่อนราคาแพง พลิ้วไหวตามจังหวะก้าว ผ้าไหมเนื้อละเอียดปักดิ้นเงินและอัญมณีเล็ก ๆ สะท้อนแสงจนดูโดดเด่นเหนือผู้ใด
นางมีรูปร่างอรชร สมส่วน ไหล่บาง เอวคอด ผิวขาวเนียนราวหยก ใบหน้าอ่อนเยาว์งดงาม ดวงตากลมโตเป็ประกาย ั์ตาสีดำสนิท
ริมฝีปากบางระเรื่อที่ถูกแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงสด เมื่อยามยิ้มยิ่งดูสะดุดตา เรือนผมดำขลับถูกเกล้าครึ่งศีรษะ ประดับด้วยปิ่นทองประณีต เพิ่มความงามเย้ายวนตามวัยสาวแรกแย้ม
ทว่าท่าทีของนางกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินวัย คางเชิดเล็กน้อย สายตาเหลือบมองรอบเรือนราวกับเป็ผู้สูงศักดิ์ ที่เคยชินกับการเป็จุดสนใจ นางก้าวตรงเข้าไปหาโจวซือหม่าโดยไม่สนใจสายตาผู้อื่น
“อวี้เหยา เ้ามาคารวะท่านพ่อกับท่านอารองก่อนสิ”
ฮูหยินโจวโยวหลานรีบเอ่ยเตือนเสียงอ่อนทันที
อวี้เหยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะโค้งกายลงอย่างเสียมิได้ ทว่าท่าทางนั้นดูขอไปทีมากกว่าจะนอบน้อมจริงใจ นางแทบไม่มองหน้าคนที่เป็ท่าน
อารองโจวจื่อโม่เลยด้วยซ้ำ
“คารวะท่านพ่อ หลานคารวะ...อารอง”
“...”
โจวซือหม่าเพียงมองนางนิ่ง ๆ ด้วยสายตาคมกริบเ็าปน
ตำหนิ่ แต่มิได้เอ่ยถ้อยคำใดตอบรับทันที ความเงียบงันกดทับบรรยากาศอย่างเห็นได้ชัด
อวี้เหยารับรู้ถึงความเ็านั้นเป็อย่างดี นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แววตาฉายแววไม่พอใจปนดื้อรั้น ทว่าก็ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ด้วยความยำเกรง
ภาพของบุตรสาวผู้เลอค่า งดงาม ทว่าเ้ายศเ้าอย่าง ยืนอยู่ต่อหน้าบิดาผู้เข้มงวดและเ็า เป็ความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ใต้ความหรูหราของจวนใหญ่ และเป็รอยร้าวบาง ๆ ในสายสัมพันธ์ของครอบครัวตระกูลโจวที่ไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงออกมาตรง ๆ
“ท่านพี่ อวี้เหยานางมีของขวัญจะมอบให้ท่านด้วยนะเ้าคะ”
เมื่อเห็นท่าไม่ดี ฮูหยินโยวหลานจึงรีบเปลี่ยนเื่ทันที
“ขอโทษอารองเดียวนี้”
แต่แทนที่ โจวซือหม่าจะดีใจ เขากลับมองบุตรสาวตรงหน้าด้วยสายตาเ็าราวกับน้ำแข็ง
423K
