“เ้าจะมองมันอีกนานไหม หยดเืลงไปเพื่อให้รับรู้เ้าของสิ” โสมแดงเห็นจางเฉินเอาแต่ยิ้มจ้องมองอยู่นานเหมือนพวกไม่รู้ความ
หลังจากหยดเืแล้ว โสมแดงก็เดินเข้ามาแตะที่แหวน ดึงของทั้งหมดออกมา
ตูม
“เ้า ทำไมเอาออกมาได้ ข้ายังไม่ได้ดูเลย”
“ช้า มัวแต่ยิ้ม เสียเวลา ก็บอกแล้วไงสัญญาเท่าเทียมข้าจะใช้อุปกรณ์เ้าได้ แหวนมิตินี่ก็อุปกรณ์ิญญา อุปกรณ์พวกเครื่องใช้ อาวุธ ชุดเกราะ ก็แบ่งเป็ ต่ำ กลาง สูง ิญญา มีขั้นสูงกว่าอีกข้าไม่แน่ใจชื่อเรียกแต่ก็น่าจะเป็จักรพรรดิอุปกรณ์มิติต้องใช้ช่างระดับพลังจิติญญาทำ มันราคาแพงมาก แต่ไม่ได้หายากอะไรเพราะเขาฮิตกันมาก” โสมแดงมองอย่างเอือมระอา
“เวลาเ้าพูดทำไมอธิบายเยอะแยะ”
“ก็เ้าดูไม่ประสีประสาอะไรเลย ดูโง่ๆ แล้วข้าก็้าพิสูจน์ว่าอาจารย์ตายแล้วจริงๆ การที่แหวนรับเ้าของใหม่แสดงว่าเ้าของเดิมตายแล้ว” โสมแดงจากเสียงดังเป็ลดเสียงจนถึงระดับเสียงหงอยเหงาเศร้าสร้อย
จางเฉินแบ่งของออกที่ได้ออกเป็ 3 กอง หนึ่งหินิญญาระดับต่ำ และกลางจำนวนมาก สองตำราจำนวนมากหลายพันเล่ม สามสมุนไพริญญาและเมล็ดสมุนไพร
โสมแดงเดินเข้าไปที่กองหนังสือ แล้วรื้อหนังสือมา 4 เล่ม “นี่คัมภีร์ลมปราณไร้ลักษณ์ หมัดอัคคีพิโรธ เพลงดาบวายุ ท่าเท้าท่องเมฆา ตำรายุทธมีแค่นี้ ที่เหลือเป็ตำราเกี่ยวกับสมุนไพร ยา วิธีรักษาโรค วิธีผลิตยา ความรู้เกี่ยวกับพิษต่างๆ และหนังสืองานวิจัยตัวยาใหม่ๆ ของอาจารย์ข้า”
“ขอบคุณ” จางเฉินเห็นโสมแดงเศร้าแล้วไม่อยากกวนอีก
“ทำไมเ้าไม่ฝึกในโลกใบเล็ก สภาพแวดล้อมก็ดีกว่า พลังิญญาก็มากกว่า”
“ข้ากลัวอายุเพิ่ม กลัวแก่” จางเฉินเกาหัว
“เ้าเป็บ้า มันไม่ส่งผลกับเ้าของหรอก เ้าเป็คนควบคุมมัน เป็เ้าของมัน มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อเ้า อายุเ้าจะเดินเหมือนภายนอก สามารถฝึกที่นี่ได้”
“อ่าว เหรอ งั้นก็ดี ่นี้ไปไหนไม่ได้ ติดปัญหากับพวกตระกูลตงฟาง”
จางเฉินนั่งอ่านตำราทั้ง 4 และทำการท่องจำทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ส่วนโสมก็ไปปลูกเมล็ดสมุนไพร และดูแลสมุนไพร แล้วก็ไปนอน
“ไร้ลักษณ์ คือไร้รูปแบบ ไร้ธาตุ วิชานี้เป็วิชาที่เป็กลาง ใช้รากิญญาของเ้าของเป็หลักในการดูดซึมธาตุจาก์และโลกเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด ...”
หลังจากอ่านตำราวิชาทั้งหมดแล้ว ก็อ่านคัมภีร์ไร้ลักษณะหลายรอบเพื่อสร้างความเข้าใจ จางเฉินจึงโคจรลมปราณเพื่อดูดซับพลัง์และโลก พลังงานในตันเถียนของเขาเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ปรากฏเป็ 5 สี สีน้ำตาล แดง เหลืองอ่อน ขาว และสีน้ำเงิน
“ข้าเป็พวก 5 ธาตุสินะ” จางเฉินรู้สึกดีใจที่ตัวเองมีธาตุไฟ สามารถปรุงยาได้ แต่เขารู้สึกเสียใจที่ตัวเองมีรากิญญา 5 ธาตุเพราะในตำราบอกไว้ว่า 5 ธาตุนั้นฝึกฝนยากสุด พวกที่ฝึกฝนได้รวดเร็วคือพวกธาตุบริสุทธิ์ น้ำอย่างเดียว ไฟอย่างเดียว รองลงมาก็เป็ 2 ธาตุ 3 ธาตุ 4 ธาตุ ซึ่งเขาอยู่อันดับท้ายสุด
เดินลมปราณไปหลายชั่วยาม จางเฉินก็ออกจากมิติเพื่อฝึกในห้อง เพราะกลัวว่าพ่อแม่มาเรียกแล้วไม่เจอจะเป็ห่วง
่เย็นเขาเข้าห้องเก็บของเพื่อเอาเนื้อสัตว์อสูรตากแห้งทั้งหมดออกมาวางไว้ กับข้าวิญญาจำนวนมาก
“พวกตระกูลตงฟางจะหากันอีกนานไหมนี่” จางเฉินรู้สึกตัวเองว่างมาก และไม่สะดวกหลายอย่าง การไปออกกำลังข้างนอกไม่สะดวก จะอยู่ในมิติก็กลัวพ่อ แม่เป็ห่วง จะบอกความจริงเื่มิติก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีเื่แบบนี้ควรเป็ความลับ ไม่ควรปล่อยให้ใครรับรู้เลย อะไรก็เกิดขึ้นได้จางเฉินไม่อยากเสี่ยง กลัวจะทำให้ครอบครัวเดือดร้อน
“จางหลง เอาข้าวกับเนื้อมาจากไหนเยอะแยะ” แม่ของจางเฉินเรียกพ่อของเขาแต่ไกล
“หืม ไม่มีนะ” จางหลงสับสน
“ข้าเองขอรับ เนื้อตอนไปที่ป่า กับพวกข้าวก็เจอในป่า ถ้ากินไม่หมดก็แบ่งคนในหมู่บ้าน พอดีข้าเก็บแหวนมิติได้ในป่า ก็เลยสามารถเก็บของได้เยอะ” จางเฉินใช้แหวนมิติเป็ข้ออ้าง
จางหลงมองดูแหวนมิติที่มือจางเฉิน
“อย่าให้ใครรู้ว่ามีแหวนมิตินะ เดี๋ยวจะเดือดร้อน ใช้ก็ระวังหน่อย” จางหลงเป็ห่วง
“ขอรับท่านพ่อ”
“วันนี้พวกตระกูลตงฟางกระจายตัวกันไปแล้ว คนในหมู่บ้านแอบฟังว่าพวกนั้นไม่ไหวจะหาโสมแดงอะไรนั่นแล้ว อยู่มาตั้งอาทิตย์หนึ่งทำคนลำบากกันไปหมด”
"ดีเลย วัน สองวัน ข้าจะเข้าป่าไปฝึกวิชาต่อนะ" จางเฉินเริ่มติดใจกับการต่อสู้ เขารู้สึกว่าการต่อสู้ทำให้การฝึกก้าวหน้าได้เร็วขึ้น แล้วที่บ้านก็ไม่สะดวกที่จะหายตัวไปเฉย ๆ เข้ามิติ