หลินหยูและหานหลินยืนอยู่ในที่นั้น ท่ามกลางความมืดที่เต็มไปด้วยความลึกลับ พวกเขากลับรู้สึกถึงความสงบในใจ แม้ว่าหลินหยูจะเพิ่งตัดสินใจยอมรับตัวตนที่แท้จริงของตัวเองก็ตาม แต่การเลือกที่จะไม่หันหลังกลับ ทำให้เธอรู้สึกถึงความหนักแน่นในใจที่ไม่เคยมีมาก่อน
"หานหลิน..." หลินหยูพูดเสียงเบา ขณะที่เธอมองไปที่เขา "ข้า... ข้าจะไม่ยอมให้ความรักของเราหยุดอยู่ที่นี่ เราจะเดินไปข้างหน้าโดยไม่หวั่นกลัวอะไรอีก"
หานหลินจับมือหลินหยูแน่นและยิ้มให้เธอ “ข้าจะอยู่เคียงข้างเ้า ไม่ว่าเ้าจะเลือกอะไร ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราไปถึงจุดหมายด้วยกัน”
หลินหยูรู้สึกถึงความอบอุ่นจากคำพูดของเขา และรู้สึกถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งที่ทั้งสองคนมีต่อกัน ความรักที่เกิดขึ้นระหว่างเทพธิดาและมนุษย์นี้ ทำให้หลินหยูตระหนักถึงสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน แม้ว่าโลกเทพจะไม่ยอมรับความรักนี้ แต่เธอก็พร้อมที่จะยืนหยัดและทำตามใจของตัวเอง
ทันใดนั้น เสียงดังจากทิศทางหนึ่งดังขึ้นเป็ระยะๆ คล้ายกับเสียงการเคลื่อนไหวของบางสิ่งบางอย่างที่กำลังใกล้เข้ามา เสียงของการสะท้อนจากการเคลื่อนไหวในความมืดและการปรากฏตัวของสิ่งที่ไม่คาดคิด เริ่มทำให้บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“ระวังตัว!” หานหลินะโ ขณะที่เขาหยิบดาบขึ้นมาพร้อมที่จะปกป้องหลินหยู
หลินหยูยกมือขึ้นใช้พลังแห่งดวงจันทร์ปกป้องตัวเองและหานหลิน พร้อมทั้งส่งสายตาที่มั่นคงไปที่เขา "ไม่ต้องห่วง ข้าจะปกป้องเ้าด้วยพลังที่ข้ามี"
จังหวะนั้นเอง สิ่งที่ปรากฏตัวออกมาในความมืดก็คือ สัตว์ปีศาจขนาดมหึมา ที่มีขนสีดำสนิทและตาเรืองแสงสีแดง มันมีพลังที่มหาศาลและดูเหมือนจะไม่ยอมให้พวกเขาผ่านไปได้ง่ายๆ
"มันคืออะไร?" หลินหยูถามเสียงแหบ ขณะมองไปยังสัตว์ที่ยืนขวางทาง
หานหลินมองไปที่สัตว์ประหลาดตัวนั้นและกล่าวด้วยความกังวล “มันคือปีศาจแห่งความมืด ที่ถูกส่งมาปกป้องสิ่งที่เราไม่ควรเข้าถึง ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เราจะสามารถผ่านไปได้ง่ายๆ”
หลินหยูหันไปมองหานหลินด้วยสายตาที่มั่นคง “เราจะต้องสู้กับมันเพื่อไปให้ถึงจุดหมายที่เรา้า ข้าไม่สามารถหันหลังกลับได้”
ปีศาจแห่งความมืดคำรามเสียงดัง พร้อมกับวิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ มันโจมตีด้วยกรงเล็บที่ยาวและแหลมคม หลินหยูใช้พลังเวทของเธอในการป้องกัน แต่การโจมตีของปีศาจนั้นมีพลังมากเกินไป จนทำให้พลังของหลินหยูเกือบจะหมดลง
หานหลินเห็นท่าทีของหลินหยูและรู้ว่าเขาต้องเข้าช่วยเหลือ เขาะโเข้าไปข้างหน้าหลินหยูด้วยความกล้าหาญ และใช้ดาบของเขาฟันไปที่ปีศาจ
"ข้าไม่ยอมให้เ้าเจ็บ!" หานหลินะโ
หลินหยูรู้สึกถึงความรักที่หานหลินมีให้เธอ การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การปกป้องชีวิตของพวกเขา แต่ยังเป็การพิสูจน์ถึงความรักที่ทั้งสองคนมีต่อกัน และถึงแม้ว่าปีศาจนั้นจะมีพลังอันน่าสะพรึงกลัว แต่พวกเขาก็ไม่ได้ยอมแพ้
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทุกๆ การโจมตีที่ปีศาจทำมันมีพลังที่ทวีคูณจนทำให้หลินหยูเริ่มหมดแรง ขณะที่หานหลินก็ไม่หยุดยั้ง เขาใช้ทุกความสามารถที่มีในการป้องกันหลินหยูและโจมตีปีศาจ
ใน่เวลาที่หลินหยูเริ่มรู้สึกถึงการสิ้นสุดของพลังเวทในตัวเอง หานหลินก็เข้าไปยืนข้างๆ หลินหยูและกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “หลินหยู... ข้าไม่กลัวสิ่งใด เพราะข้ารู้ว่าเราจะผ่านมันไปด้วยกัน”
หลินหยูรู้สึกถึงความรักและความกล้าหาญในตัวหานหลิน และในที่สุดเธอก็ตัดสินใจที่จะใช้พลังที่ลึกที่สุดในตัวเธอเพื่อช่วยเขา เธอเรียกพลังจากดวงจันทร์ที่ไม่เคยใช้อย่างเต็มที่มาก่อน และในพริบตา พลังแห่งแสงสีเงินก็พุ่งออกมาจากตัวของหลินหยูเพื่อทำลายปีศาจ
การโจมตีครั้งสุดท้ายจากหลินหยูทำให้ปีศาจแห่งความมืดสูญเสียพลังและล้มลงไปกับพื้น หลินหยูหอบหายใจหนัก ขณะที่พลังในตัวเธอหมดไป
หานหลินจับมือหลินหยูแน่นและพยุงเธอให้ลุกขึ้น “เราทำได้แล้ว หลินหยู เราผ่านมันไปได้”
หลินหยูยิ้มบางๆ แม้ว่าจะยังรู้สึกอ่อนแรง “เราทำได้... เพราะเรามีกันและกัน”
หลังจากการต่อสู้กับปีศาจทั้งคู่เดินทางต่อไปในเส้นทางที่เปิดออก พวกเขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่การที่พวกเขาได้ร่วมมือกันในการเผชิญหน้ากับความมืดครั้งนี้ ทำให้พวกเขามีความมั่นใจมากขึ้น
หลินหยูรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่เพียงแค่การค้นหาความจริง แต่ยังเป็การพิสูจน์ว่าเธอสามารถเลือกที่จะรักและเดินไปข้างหน้าโดยไม่ต้องหันหลังกลับ ความรักที่เธอมีต่อหานหลินคือพลังที่ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น
"เราจะเดินไปข้างหน้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" หลินหยูกล่าวอย่างมั่นคง
หานหลินยิ้มให้กับหลินหยู "ข้าจะอยู่เคียงข้างเ้าเสมอ ไม่ว่าจะเป็ที่ไหน"
ทั้งสองเดินไปข้างหน้า มือของทั้งสองเชื่อมต่อกันแน่น ขณะที่พวกเขาก้าวผ่านความมืดและก้าวไปสู่ความไม่แน่นอนที่รออยู่ข้างหน้า
79K
