เล่าเื่ผี แมงมุมา
จัดทำโดย : ชายขี้เล่า Story
พรานดำ เป็ที่รู้จักกัน ในวงการของ กลุ่มลักลอบ ล่าสัตว์ป่า ว่า เป็ พรานสมัยใหม่ ผู้มีฝีมือ.. เก่งกาจ.. ล่าสัตว์หายาก มาแล้วมากมาย หลายชนิด เช่น เสือโคร่ง กระซู่ ควายป่า.. สัตว์เหล่านี้ สามารถนำชิ้นส่วนอวัยวะของพวกมัน มาขายทำกำไร ได้อย่างมหาศาล
บรรดาเศรษฐีหลายคน ยินดี จ่ายเงิน จำนวนมาก เพื่อแลกกับ เขากวาง งาช้าง หนังเสือดาว เพียงแค่ ้า นำไปทำ เป็เครื่องประดับเท่านั้น และหากว่า สามารถจับสัตว์ป่าตัวเป็ๆ มาได้ ก็จะยิ่งได้ค่าตอบแทนมากขึ้น ไปอีกหลายเท่า…
ในครั้งนี้… พรานดำ ได้มีเป้าหมาย ที่จะล่าช้างป่า เพื่อเอา งา มาขาย… เขาได้เดินทางเข้าป่าใหญ่แห่งหนึ่ง สถานที่แห่งนี้ เป็ป่าลึก ที่ได้รับการบอกเล่าจากพรานรุ่นก่อน ว่า.. มีความอุดมสมบูรณ์เป็อย่างมาก… แต่มีข้อห้ามอยู่ว่า.. ห้ามยิงสัตว์ ในวันที่ฝนตก ห้ามอยู่ใกล้กับหลุมหรือโพรง เพราะมีความเชื่อว่า.. อาจจะถูกผีป่า จับตัว ทำร้ายเอาได้…
สำหรับ พรานดำ ตัวเขาเป็พรานรุ่นใหม่ ทำให้ ไม่เชื่อเื่พวกนี้ อีกทั้งยังมีผู้ติดตาม ไปด้วยรวมสิบชีวิต พร้อมปืนไรเฟิล ที่มีอานุภาพร้ายแรง… ไม่ว่าต้องเจออะไร ก็คิดว่า.. สามารถจัดการได้หมด อีกอย่าง.. ถ้าพวกผีป่ามีจริง ป่านนี้ ตัวเขา.. ก็คงถูกหักคอตายไปแล้ว คงไม่ได้มาล่าสัตว์ จนมีเงินใช้ถึงตอนนี้…
ใช้เวลาร่วมหลายสิบวัน จึงเดินทาง เข้ามาในป่าแห่งนี้ ได้สำเร็จ… ช่างเป็ป่า ที่ดูมีชีวิตชีวา เป็อย่างมาก พืชไม้ขึ้นกันอย่างหนาแน่น ฝูงนกบินออกหากินเป็กลุ่มใหญ่.. ตลอดเส้นทาง มีแต่เสียงสัตว์น้อยใหญ่ มากมาย…
พรานดำ รู้สึกชอบที่นี่ เป็อย่างมาก มันคุ้มกับที่เสียเวลา เดินทางเข้ามาหลายวัน ไม่เหมือนป่าอื่น ที่เคยไปมา… ต้นไม้ที่นี่ มีขนาดใหญ่มาก บางต้นก็มีผลไม้แปลกๆ ที่มีสีสันสวยงาม น่ารับประทาน… แต่ด้วยความที่เป็พรานมานาน สีที่ดูฉูดฉาด อาจจะมีพิษก็ได้ จึงได้เตือนเหล่าผู้ติดตามว่า… ห้ามเด็ดผลไม้พวกนี้ มากินเป็อันขาด…
่เย็นวันนั้น ดูเหมือนว่า จะมีฝนลงมาเล็กน้อย… แต่ไม่ได้ เป็อุปสรรคในการเดินทางมากนัก… และในที่สุดเขาก็ได้พบช้างโขลงหนึ่ง ที่มีกันอยู่จำนวนมาก… หนึ่งในนั้น… มีช้างพลายตัวใหญ่ งายาว… ท่าทาง น่าจะเป็หัวหน้าโขลง… รูปสง่างาม ผิวกายสีเทาขาว จนเกือบดูเหมือน ขาวเผือก…
ช้างพลาย ตัวนี้แหละ ที่พรานดำ้า… เขาสั่งให้ทุกคนหมอบลง ห้ามส่งเสียงดัง ก่อนที่จะหยิบปืนไรเฟิลคู่ใจ ประทับบ่า กระชับให้มั่น เล็งไปที่ศีรษะอันใหญ่โตของช้างพลาย…
เปรี้ยง....! พรานดำ ยิงปืนออกไป เสียงดังลั่นป่า ะุพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง แต่พลาดเป้า ไปถูกที่ลำตัวของมันแทน ช้างตัวอื่น พากันหนีเสียงปืน ด้วยความใ ส่วนเ้าช้างพลาย มันยังไม่ตาย แต่าเ็หนัก… และยังวิ่งหนี แยกออกมาจากโขลง ไปอีกทาง…
พรานดำ และกลุ่มผู้ติดตาม รีบวิ่งออกไป ไล่ล่า ช้างพลายตัวนั้น ทันที แต่ว่า.. ไม่รู้ทำไม… ฝนที่ตกปรอยๆ อยู่ดีๆ เกิดตกหนักมากขึ้น เหมือนพายุเข้า จนมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้า…
กลุ่มของพรานดำ… ยังคงติดตามช้างพลาย ไปอีกสักพักหนึ่ง แต่ฝนที่ตกหนักเกินไป ทำให้มองทางได้ลำบาก… จึงต้องหยุดการล่า แล้วนำผ้าใบ มาผูกต้นไม้ใหญ่ ทำเป็ที่หลบฝน ชั่วคราวก่อน…
ทุกคนถือโอกาส พักผ่อนไปในตัว… กินอาหาร และพูดคุยกัน ถึงเื่ต่างๆ โดยเฉพาะ เื่ช้างพลายตัวนั้น ไม่มีใครเคยเห็น.. ช้างพลาย ที่มีรูปร่างสง่างามแบบนั้นมาก่อน… น่าเสียดาย ถ้าจับไปแบบ ทั้งที่มีชีวิต คงจะขายได้ราคาแพงมากแน่ๆ… แต่ ถูกยิงไปแบบนั้นแล้ว… เดี๋ยวก็คง ต้องไปล้มตายสักที่ อย่างแน่นอน…
ต้องรอกันจนถึง. ่กลางคืน กว่าที่ฝนจะหยุดตก… พรานดำ และผู้ติดตาม… จึงออกค้นหาตามรอยช้างพลายตัวนั้น กันต่อ… รอยเท้าช้าง ถูกฝนตก กลบหน้าดินไปหมดแล้ว… จึงต้องใช้วิธีเดาเส้นทาง จากทางแหวก ระหว่างพุ่มไม้ใหญ่เอา… ยิ่งทำให้ ต้องเข้าไป ในส่วนลึกของป่ามากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่นานนัก ทุกคนก็ได้เจอกับช้างพลายตัวนั้น… มันนอนตาย อยู่ที่ทางข้างหน้า ทุกคนเลยเตรียมตัว ที่จะเข้าไปตัดงาช้าง… แต่ว่า.. ที่บริเวณท้องของช้าง พวกเขา ได้มองเห็นว่า… มีตัวอะไรสักอย่าง… มันคล้ายกับแมงมุม แต่มีขนาดใหญ่ ลำตัวเกือบกับเท่าหมาบ้าน… มีขนสีน้ำตาลเข้ม มันกำลัง.. ใช้เขี้ยวยาวคู่หน้า ขยุ้มกัดกินเนื้อ ที่ใต้ท้องของช้างพลายตัวนั้น…
“เฮ้ย.... พวกเอ็ง ดูนั่นสิ… แมงมุม ตัวใหญ่เท่าหมา… ไม่เคยเห็น ตัวแบบนี้มาก่อนเลย จับไอ้ตัวนี้.. ไปด้วยดีกว่า… พวกชอบสัตว์แปลก คงจ่ายหนักแน่ มีหวัง พวกเรารวยเละแล้วงานนี้..” ...พรานดำ เตรียมตาข่าย ย่องเข้าไปใกล้ๆ โดยมีผู้ติดตามอีกห้าคน ถือปืนคอยคุมเชิงตามไปด้วย…
เ้าแมงมุมตัวนั้น มีดวงตาขนาดใหญ่ถึงแปดดวง… มองเห็นได้รอบทิศทาง... มันจึงรับรู้ได้ ถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา… แมงมุม หันมาเผชิญหน้ากับพรานดำ… มันตั้งท่า ยกขาหน้าขึ้น เผยให้เขี้ยวยาวขนาดใหญ่ ถ้าขืนถูกกัดเข้าไป มีหวังตายอย่างเดียวแน่….
ผู้ติดตามคนหนึ่ง ใ กับท่าทางของแมงมุม เลยเผลอลั่นไกปืน ยิงเข้าไปใส่มัน แมงมุมที่ถูกยิง ล้มหงายท้อง ขาทั้งแปดกำลัง ดิ้นไปมา และหงิกงอ ก่อนที่มันจะแน่นิ่ง สิ้นใจตายในที่สุด…
“ไอ้เวร นี่…. เอ็งไปยิงมัน ทำไม วะ…. ชิ หาย เสียของหมด” ...พรานดำ ต่อว่าลูกน้อง ด้วยความหงุดหงิด ที่ทำให้สัตว์หายาก ต้องมาตาย แต่อย่างน้อย ซากของมัน ก็น่าจะพอขายได้บ้าง เขาสั่งให้ทุกคนเอาซากแมงมุมไปด้วย และรีบชำแหละเอา งาช้างพลาย ที่ล้มอยู่…
ทันที ที่มีคน ไปจับต้อง ร่างของแมงมุมตัวนั้น ได้มีเสียงคล้ายผู้หญิง กรีดร้องโหยหวน เหมือนคนที่กำลังเสียใจ ทุกข์ทรมานอย่างมาก เสียงนั้น... ร้องดังก้อง พร้อมลมที่พัดแรง ขึ้นเรื่อยๆ จนดูเหมือนป่าแตก ฝูงนกบินขึ้นท้องฟ้า คล้ายกับว่า กำลังหวาดกลัวบางอย่าง…
เมื่อเสียงนั้นได้เงียบลง.. หนึ่งในผู้ติดตาม ได้พูดกับ พรานดำว่า…. “พี่ดำ ฉันว่า.. นี่มันป่าแตกแล้ว… ท่าจะไม่ดี พวกเรากลับกันเถอะพี่.. เสียงร้องเมื่อกี้ คืออะไรก็รู้ อาจจะเป็ลางร้ายก็ได้…”
“อย่ามาปอดแหกดีกว่า... มันก็แค่.. เสียงลมแรงในป่าเท่านั้น มาเร็ว รีบช่วยกัน เอาแมงมุมใส่กระสอบก่อน…” ...พรานดำ ไม่สนใจคำเตือน ของลูกน้อง และยืนยันว่า..จะเอาซากแมงมุมกลับไปด้วย
“แต่ว่า.. พี่ดำ ดูสิ แมงมุม ที่ไหน ตัวจะใหญ่แบบนี้ อย่าไปยุ่งกับซากมันเลย ฉันว่าที่นี่ คงเป็แดนลับแล ถ้าไม่กลับ มีหวัง คงตายกันหมดแน่ พรานเฒ่า.. ที่บอกทางเรามา ก็เตือนแล้ว ว่า อย่ายิงสัตว์ตอนฝนตก.. ฉันก็ลืมเตือนพี่.. ตอนที่ยิงช้างพลายไป กลับกันเถอะพี่..” ...ลูกน้องคนนั้น ยังคงหวาดกลัว และเตือน พรานดำ ให้รีบเดินทางกลับ…
“อะไรของเอ็ง วะ ข้าเสียเวลามาหลายวันแล้ว อย่างน้อย ก็ต้องเอาซากมัน กับงาช้าง กลับไปด้วย.. ถ้าพวกเอ็งกลัว ก็กลับไปเลย แต่อย่าหวัง จะได้ส่วนแบ่งละกัน…” พรานดำ ไล่ ลูกน้องคนนั้น อย่างไม่สนใจ…
“ขอโทษนะ พี่ดำ ฉันคง.. ขอกลับดีกว่า” ...ลูกน้องคนนั้น ขอแยกตัวออกมา และมีผู้ติดตามอีกสี่คนตามกลับออกมาด้วย เพราะมาจากหมู่บ้านเดียวกัน และพวกเขาเ่าั้ ก็ค่อนข้างเชื่อเื่ ป่าแตก ลางร้าย เป็อย่างมาก…
พรานดำ ไม่ได้สนใจคนพวกนั้น เขา และผู้ติดตามที่เหลืออีกสี่คน ช่วยกำชำแหละ เอางาช้าง และนำซากแมงมุม เก็บเข้าถุงกระสอบ ก่อนที่จะตัดสินใจ... ปักหลักพักแรมกันตรงนี้ โดยผลัดเปลี่ยนกัน.. เฝ้าเวรตลอดเวลา.. พรานดำ ได้เผลอหลับ ไปอย่างในรู้ตัว ในคืนนั้น…
เขารู้สึกตัวอีกที เพราะคิดว่า.. น่าจะถึงตอนเช้าแล้ว… แต่พบว่า.. ท้องฟ้ายังมืดสนิทอยู่… อะไรกัน.. ทำไมกลางคืนของที่นี่ มันถึงยาวนานกว่าปกติ… และตอนนี้.. เหล่าผู้ติดตามอีกสี่คนที่เหลือ.. ได้หายไปไหนกันหมดก็ไม่ทราบ.. รวมทั้งซากช้างพลาย ก็หายไปด้วยเช่นกัน…. ไม่มีรอยเท้า ไม่มีร่องรอยอะไรเลย มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน…
พรานดำ เริ่มสับสนว่า นี่มันเกิดอาเพศ.. อะไรขึ้น หรือว่าจะเป็ลางร้าย เพราะเป็คืนป่าแตก อย่างที่ไอ้พวกนั้นบอก… ยังไงตอนนี้ คงต้องตามหาคนอื่นก่อน… เขาหยิบปืนคู่ใจ เดินเข้าไปตามทางเรื่อยๆ.. ยิ่งเข้าไปลึก ก็ยิ่งมืดมากขึ้น
เพราะความมืด… ที่ทำให้มองทาง ได้ไม่ค่อยดีนัก ทำให้ ตัวเขา เผลอตกลงไป ในโพรงดินขนาดใหญ่… มันมีความลึกมากๆ แต่โชคดี ที่เป็ทางลงแบบคดเคี้ยว ทำให้ ไม่ได้รับาเ็มากนัก เขาลุกขึ้น มองขึ้นไป มันแทบจะเป็ไปไม่ได้เลย ที่จะปีนกลับขึ้นไปข้างบน…
คงต้อง.. หาทางออกอื่นอย่างเดียว… ข้างล่างนี้... มันดูเหมือนถ้ำขนาดใหญ่… เขา พยายามเดิน หาทางออกอยู่นาน แต่เหมือนยิ่งเดิน กลับยิ่งหลงทาง…
พรานดำ ได้เดินเข้ามา ที่ อีกส่วนของถ้ำ… และได้พบว่า กลุ่มผู้ติดตาม ทั้งสี่คนอยู่ที่นี่ ในสภาพที่ร่างกาย ถูกห่อด้วยใยแมงมุม และใกล้ๆกัน มีแมงมุมตัวสีน้ำตาล คล้ายกับตัวที่ถูกยิงไปก่อนหน้านี้ แต่ในคราวนี้ พวกมันมีกันหลายตัว และ กำลัง ดูดกินเนื้อเยื่อ จากร่างกายของมนุษย์พวกนั้น
และภาพที่น่าสยดสยองที่สุด ก็คือ.. ร่างของผู้ติดตามคนหนึ่ง ถูกใยห้อยแขวน ไว้กับผนังถ้ำ… ที่ศีรษะของเขา มีแมงมุม กำลังดูดกินของเหลวจากหัว มันใช้เขี้ยวยาว ฉีดพิษเข้าไป เนื้อหนังที่โดนพิษ เข้าไปนั้น จะกลายเป็ สภาพกึ่งของเหลว และถูกแมงมุม ดูดกลืนเข้าไป... ไม่ว่าจะเป็เนื้อ เื หรือสมอง ทุกอย่างจะเหมือนน้ำ ที่ถูกดูด เข้าสู่ร่างกาย ของแมงมุมพวกนั้น…
พวกแมงมุม เริ่มมากันเยอะขึ้นเรื่อยๆ และปลายทางที่อยู่ข้างหน้านั้น ได้ปรากฏ… ร่างของแมงมุมขนาดใหญ่ มันตัวใหญ่กว่าแมงมุมทุกตัวในถ้ำ… ขนาดลำตัว น่าจะเกือบเท่าช้างพลาย…
พรานดำ ใกลัว เมื่อเห็นแมงมุมั์ ขนาดใหญ่เหมือนช้าง… เขารีบตั้งสติ ยกปืนไรเฟิล แล้วยิงไปที่แมงมุมั์ตัวนั้น ทันที……
แต่ทว่า… ะุปืน ไม่อาจทำอันตรายแมงมุมั์ได้เลย พรานดำ ยังคงไม่ละความพยายาม เขาเตรียมตัว ที่จะยิงอีกครั้ง แต่ว่า… ไม่ทันได้ระวังตัว… มีแมงมุมตัวอื่น เข้ามาจากข้างหลัง มันปีนเกาะตัวของเขา แล้วใช้เขี้ยวกัดเข้าไปที่เอว…
พิษของแมงมุม ส่งผลอย่างรวดเร็วทันที… ร่างกายของเขาล้มลง และกลายเป็อัมพาต ขยับตัวไปไหนไม่ได้ แมงมุมตัวที่กัดเขา มันได้ลากร่างกายของพรานดำ พาตัวเขา เข้าไปหา แมงมุมั์ตัวใหญ่ที่สุด ที่ได้รออยู่เบื้องหน้าแล้ว....
มีเสียงที่คล้ายกับผู้หญิง เป็การพูด โดยที่ไม่ต้องเปล่งเสียงออกมา แต่รับรู้ได้ เหมือนเสียงนั้นมันดังอยู่ในหัวสมอง เสียงนั้นกล่าวว่า… “ไอ้พวกมนุษย์...จิตใจหยาบช้า.. พวกแก… บุกรุกป่าของข้า และยังทำร้ายลูกหลานของข้าอีก จงชดใช้กรรม ที่ได้ก่อไว้เถอะ...”
พรานดำ ที่ถูกพิษแมงมุม จนเป็อัมพาต พูดโต้ตอบไม่ได้ ขยับตัวก็ไม่ได้ กำลังมองร่างของตัวเอง ที่ถูกแมงมุมตัวเล็กหลายตัว ดูดกินของเหลวจากร่างกายช้าๆ… พวกมันใช้เขี้ยว กดขยุ้มเนื้อของเขาไปมา ิัที่เคยเป็ปกติ ตอนนี้มีสภาพเหมือนของเหลว ที่ถูกดูดเข้าสู่ร่างกายของแมงมุมพวกนั้น…. และที่สำคัญ... พรานดำ รับรู้ความเ็ปได้ แต่ตัวเขายังไม่ตายทันที แต่ต้องมามองดู.. ตัวเองกำลังถูกแมงมุมกินช้าๆ….
เสียงผู้หญิงได้กล่าวต่อว่า… “ข้า เลือกที่จะไม่รุกรานพวกเ้า... แต่ยังคง.. มีมนุษย์ต่ำช้า เหมือนพวกแก เข้ามาที่นี่เสมอ… ทุกคนเอาแต่ทำลายป่าของข้า ทำร้ายบริวารของข้า สำหรับคนที่กลับตัวกลับใจ ข้ายินดี มีเมตตาปล่อยให้รอด.. แต่สำหรับ คนบาปอย่างเ้า... ข้าให้ได้เพียงแค่... ความตาย จงดีใจเอาไว้.. ตัวเ้า จะได้เป็ประโยชน์ให้กับสัตว์พวกนี้ คงหมดเวร หมดกรรม แล้วหละ เ้ามนุษย์….”
อีกหลายวันต่อมา… กลุ่มผู้ติดตามของพรานดำทั้งห้าคน ที่ได้แยกตัวกลับออกไปก่อนหน้านี้ ได้ย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้ง พร้อมกับพรานเฒ่า คนที่ได้แนะนำทางมาป่าแห่งนี้… พวกเขาออกมาตามหา พรานดำ และพรรคพวกคนอื่น….
เดินสำรวจรอบป่า มาได้เรื่อยๆ จนได้พบกับปากโพรงขนาดใหญ่… ที่ใกล้ๆปากโพรงนั้น มีร่างของมนุษย์ทั้งห้าคน อยู่ในสภาพ ที่มีร่างกายแห้งเหี่ยวเหมือนมัมมี่ ตามตัวมีใยแมงมุมห่อติดมาด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยว่า… คงต้องเป็ พรานดำ และผู้ติดตามอีกสี่คนอย่างแน่นอน….
"ไอ้ดำ เอ้ย.. คงเพราะเอ็งได้ทำผิดกฎของป่า… และนี่เอ็งยังไปทำร้ายบริวารของ แมงมุมา ที่บำเพ็ญภาวนา จนมีตบะแกร่งกล้าอีก… นั้นเป็สิ่งที่ต้องห้ามเด็ดขาด… แมงมุมา อยู่มาั้แ่ครั้งโบราณกาล พรานเก่าแก่ ต่างรู้ดีว่า... ถ้าเข้าป่าแห่งนี้ เราจะไม่ยุ่งกับบริวารของพวกท่านเป็อันขาด…. โชคร้ายแท้ๆ ไอ้ดำ" ....พรานเฒ่าและคนอื่น ช่วยกัน พาศพพวกนั้น กลับไปที่หมู่บ้าน เพื่อทำพิธีฝังศพให้เรียบร้อย….
สำหรับป่าทุกที่นั้น ยิ่งเก่าแก่ และอยู่ในส่วนลึก ห่างไกลผู้คน มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตราย มากขึ้นเท่านั้น สิ่งมีชีวิตที่อยู่มาั้แ่ ครั้งโบราณกาล ไม่ว่าจะเป็ ตะขาบั์ตะบองพลำ หรือแมงมุมา ต่างก็น่ากลัว และสามารถทำร้าย พรานที่อ่อนประสบการณ์ ได้ทั้งนั้น….
1K
![แด๊ด(ไม่)รักผม [Nc25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721731735_56425450.webp)
