“หนูคิดว่าตาอัทธิ์ลูกชายของลินดาเขาเป็อย่างไรบ้าง” คุณย่านวลจันทร์ถาม
“ความความว่ายังไงค่ะคุณย่า”พรีมมองหน้าคุณย่าอย่างไม่เข้าใจคำถาม
“ย่าคุยกับลินดาเขามาสักพักแล้วเื่หนูกับตาอัทธิ์ ย่าอยากให้หนูแต่งงานกับตาอัทธิ์”
“แต่คุณย่าค่ะ หนูกับเขาเรายังไม่รู้จักกันเลยนะคะ”
“นี่ไง ่ฝึกงานนี้แหละเรียนรู้กันไปเรียนจบย่าจะให้หมั้นและแต่งกันเลย”
“คุณย่า คือหนู.......”
“ทำไม พรีมจะดื้อกับย่าเหรอหรือพรีมมีใครแอบย่าอยู่”
“ไม่มีค่ะ”
“ย่าแก่มากแล้วย่าอยากจะเห็นพรีมมีครอบครัวที่ดี และอยากเห็นหน้าเหลนก่อนตาย”คุณย่าพูดหน้าเศร้าๆ พรีมไม่สามารถโต้แย้งอะไรกับย่าได้เพราะั้แ่เด็กเธอเป็หลานที่เชื่อฟังคุณย่ามาโดยตลอดทำได้แค่รับฟังและปฏิบัติตาม
เมื่อกลับมาถึงคอนโดพรีมเข้าไปเสิร์ชหาประวัติของนาย ภาสกร เหมวรานนท์ ในประวัติมีแค่บอกว่าเขาคือนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงไม่มีเื่ผู้หญิงออกมาเลย ทำให้พรีมไม่สามารถตามหาประวัติจากในอินเทอร์เน็ตได้เธอเลยนึกถึงเพื่อน ๆ
ณ มหาวิทยาลัย
“อะไรน่ะแกต้องแต่งงานกับพี่อัทธิ์”ออกัสะโออกมาอย่างใ
“อีกัส อย่าเสียงดังสิ”พรีมรีบห้าม
“แสดงว่าพวกเราทุกคนไปฝึกงานที่บริษัทพี่อัทธิ์สบายละถ้าแกแต่งงานกับพี่อัทธิ์เรียนจบพวกเราก็ไม่ต้องถือเอกสารวิ่งสมัครงาน”เบสพูด
“จริงด้วย โชคดีจริง ๆ”รุ่งฟ้าบอก
“แม้ว่าฉันจะรู้สึกอกหักแต่ว่าผู้หญิงที่ได้สามีมโนฉันไปคือเพื่อนฉัน ฉันก็พอจะทำใจได้ แต่เพื่อน ๆ เขาฉันต้องได้”ออกัสพูดอย่างมุ่งมั่น
“ที่ฉันมาบอกพวกแกไม่ได้ให้พวกแกมายินดีกับฉัน ฉันอยากรู้ประวัติของผู้ชายคนนี้ว่าเขาเป็คนยังไง”พรีมบอก
“เท่าที่ฉันรู้มา พี่อัทธิ์ไม่เคยมีแฟนเป็ตัวตนั้แ่เรียนปี1 เคยมีข่าวลือว่าพี่เขาอกหักตอนมัธยม แต่ก็ไม่มีใครคอนเฟิร์มเื่นี้ ส่วนเื่ผู้หญิงวงในบอกมาว่าพี่เขาไม่เคยขาดนะ”รุ่งฟ้าบอก
“ใช่และเท่าที่ฉันมีเพื่อนที่เที่ยวทุกคืน บอกว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งที่เหมือนกับจะคบอยู่กับพี่อัทธิ์ รู้สึกว่าจะเป็นางแบบด้วย”เบสเสริมขึ้น
“งั้นเหรอ แล้วพวกแกรู้หรือเปล่าว่าเขาชอบไปเที่ยวผับแถวไหน”พรีมถามอย่างมีเลศนัย
“อย่าบอกนะว่า”ออกัสถามอย่างรู้ทัน
“พริตตี้ต้องฟื้นคืนชีพมาช่วยสืบความจริงแล้วแหละ”พรีมตอบอย่างมั่นใจ
“ถ้าพริตตี้จะสืบความจริงพวกเราจะเข้าไปยุ่งไม่ได้ เพราะถ้าพวกเราไปยุ่ง แกโดนจับได้แน่”เบสออกความคิด
“ใช่ เพราะวันก่อนเพื่อนพี่เขาก็เกือบจำเราได้”ออกัสบอก
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวฉันเข้าไปคนเดียวเองพวกแกรอรับฉันข้างนอก”พรีมบอก
“พวกเราไปนั่งคนละโต๊ะกันก็ได้”เบสออกความเห็นเพราะเป็ห่วง
“อย่าเลย เดี๋ยวโดนจับได้ดูท่าทางจะฉลาดอยู่”
“แต่อันตรายนะมึง”รุ่งฟ้าเตือนเพื่อน
“เชื่อมืออีพริตตี้สิอย่าลืมไปสืบนะว่าพี่เขาอยู่ร้านไหน กูจะแต่งตัวรอ”พรีมพูดอย่างมั่นใจ
คืนวันสุดสัปดาห์ก่อนออกไปฝึกงานหลังจากที่ได้ทราบว่าพี่อัทธิ์เขาไปที่ผับแห่งหนึ่งพรีมก็ได้จัดการแต่งตัวเพื่อไปลองใจว่าที่คู่ชีวิตที่คุณย่าเตรียมไว้ให้เธอ
ด้านอัทธิ์ ในผับ
“แหม คุณภาสกรครับนี้จะเมาั้แ่หัววันเลยเหรอครับ”พอร์ชแซวเห็นเพื่อนนั่งดื่มอย่างเดียว
“ไอ้ขุนพลไปไหนว่ะ”อัทธิ์ถามหาขุนพล
“เห็นว่าไปดูงานที่สิงคโปร์”แบงค์บอก
“กูว่าตามน้องมินอาไปถ่ายแบบมากกว่าว่าแต่มึงเถอะไอ้อัทธิ์พรุ่งนี้ว่าที่เมียไปฝึกงานไม่ใช่เหรอว่ะมาเมาแบบนี้เสียคะแนนนะโว้ย”พอร์ชแซว
“อยากกินตีนเหรอ”อัทธิ์ยกแก้วขึ้นกระดก
“แล้วคุยกับโรสหรือยังว่ามึงกำลังจะแต่งงาน”แบงค์ถาม
“ยัง”อัทธิ์ตอบ
“มึงเครียดเื่โรสเหรอ”พอร์ชถามต่อ
“ไม่ใช่ กูแค่ไม่รู้จะจัดการความรู้สึกอย่างไร น้องเขาก็สวยดีนะกูกลัวผิดหวังอีกครั้งว่ะ”อัทธิ์พูดความในใจของตัวเอง
“มึงก็อย่าคิดอะไรมากสิ ใช้ชีวิตให้ง่ายๆ เป็ตัวของตัวเองไป ถ้าจะไปกันไม่ได้ก็แค่เลิกกันแล้วมึงจะบอกเื่นี้กับโรสเมื่อไรว่ะ”แบงค์พูดจบ โรสก็เดินเข้ามาหาที่โต๊ะเธอเดินไปคล้องคออัทธิ์และจุ๊ฟแก้มอัทธิ์ไปหนึ่งที
“หายไปนานเลยนะคะนี่ถ้าโรสไม่ลองออกมาเที่ยวคืนนี้คงไม่ได้เจอคุณแน่โรสคิดถึงคุณจังเลย”โรสพูดจบก็หอมแก้มอัทธิ์ไปอีกฟอดใหญ่
ด้านพรีม
ตอนนี้เธอนั่งรถมากับเพื่อนๆถึงหน้าผับแล้ว
“อีพริตตี้ แกแน่ใจนะว่าจะไม่ให้พวกฉันเข้าไปด้วย”ออกัสถามเพื่อนอย่างเป็ห่วง
“แน่ใจพวกแกรอฉันที่แถวนี้แหละ”พรีมบอกเพื่อนพร้อมเดินออกไปวันนี้พรีมหรือพริตตี้มาในชุด เดรสเกาะอกรัดรูปสีดำที่ช่วยขับผิวขาวโชว์สติกเกอร์รูปกุหลาบที่ติดไว้เหมือนรอยสักที่ไหลด้านซ้าย ส่วนด้านล่างยังผ่าด้านข้างอีกเล็กน้อยเพิ่มความเซ็กซี่เมื่อเธอเดินเข้าไปในผับผู้คนต่างหันมามองและบางกลุ่มก็หันไปซุบซิบกัน
“มึงดูผู้หญิงคนนั้นซิ เซ็กซี่เป็บ้า”
“กูเป็ผู้หญิง กูยังชอบนางเลย”
“มีแฟนหรือยังว่ะ ไม่กล้าเข้าไปจีบ”
เสียงต่าง ๆดังเข้ามาในหูของเธอ แต่เธอไม่ได้สนใจ ตอนนี้เป้าหมายเธอคืออัทธิ์ ภาสกรเหมวรานนท์ พรีมเดินเข้าไปเรื่อย ๆ ผ่านนักท่องราตรีไป
“คนสวยมีโต๊ะนั่งหรือยัง นั่งกับพวกพี่ไม่ครับ”
“ดื่มกันสักแก้วซิครับ”
ไม่ว่าใครจะชวนเธอนั้งเธอดื่มอย่างไรเธอก็ไม่สนใจ ตอนนี้เธอกำลังใช้สายตามองไปที่โต๊ะต่าง ๆ เมื่อไม่เห็นด้านล่างเธอเลยเดินขึ้นไปชั้นสองซึ่งคนจะเริ่มน้อยลงกว่าชั้นแรก และเธอก็ไปเห็นอัทธิ์และเพื่อนๆกำลังนั่งดื่มกันอยู่ ที่ด้านข้างอัทธิ์มีผู้หญิงสาวสวยใส่ชุดเดรสสีแดงนั่งแนบชิดกัน
“ที่แท้ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีสักเท่าไร”พรีมบ่นกับตัวเองพร้อมหยิบมือถือขึ้นถ่ายรูปไว้ แล้วเดินไปนั่งดื่มที่บาร์เพื่อสั่งเครื่องดื่มเพื่อรอโอกาส
ด้านอัทธิ์
“พอดีเลยโรส ผมมีเื่จะคุยกับคุณพอดี”
“เื่อะไรเหรอค่ะอุ้ยนั่นยายน้ำเพื่อนโรสนิค่ะเดี๋ยวโรสค่อยมาคุยกับคุณนะคะที่รัก”แล้วเธอก็ลุกขึ้นเดินไปหาเพื่อนเธอ และลงไปเต้นกันที่ชั้นแรก
เมื่อพรีมเห็นว่าโรสออกไปแล้วเธอก็เริ่มแผนการ แกล้งทำเป็เดินคุยโทรศัพท์ ไปทางโต๊ะของอัทธิ์และพูดเสียงดังๆ
“อะไรนะ พวกแกมาไม่ได้แล้ว ทำไมละแต่ฉันมาแล้วฉันเที่ยวคนเดียวก็ได้”ระหว่างที่พูดเธอก็เหล่สายตามองอัทธิ์และเพื่อน ๆเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังมอง เธอก็วางโทรศัพท์
“ถ้าไม่มีเพื่อนนั่งกับพวกพี่ก็ได้นะครับคนสวย”พอร์ชชวนพริตตี้
“เอะนี่ใช่น้องพริตตี้หรือเปล่าครับ”แบงค์ถาม เพราะคุ้นหน้า
“ใช่ค่ะ พริตตี้เองรู้จักพริตตี้ด้วยเหรอค่ะ”พรีมแกล้งทำเป็งง เมื่ออัทธิ์ได้ยินชื่อพริตตี้เขาก็แหงนหน้าขึ้นมอง ภาพที่เขาเห็นคือ ผู้หญิงเซ็กซี่บวกความน่ารักร้อนแรงกำลังยืนและจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่เชื้อเชิญแต่ทำไมเค้ารู้สึกคุ้นหน้าเธอและภาพของพรีมก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา ‘ไม่ใช่เด็กนั่นหรอกเด็กนั่นเรียบอย่างกับผ้าที่พับไว้ ส่วนคนนี้ร้อนแรงเหมือนแม่เสือสาว’
“เสียดายวันนี้ขุนพลไม่อยู่”พอร์ชแกล้งพูดถึงขุนพล
“ขุนพลไหนค่ะพริตตี้ไม่รู้จัก”ขณะที่ตอบคำถามพอร์ชแต่สายตากำลังจับจ้องอัทธิ์อยู่
“จำขุนพล เพื่อนผมไม่ได้เหรอครับ”อัทธิ์ถามคำถามแรกกับพริตตี้
“พอดีพริตตี้ไม่เคยมีความทรงจำกับใครนิค่ะเลยจำใครไม่ได้”พริตตี้ก้มลงไปกระซิบข้างหูอัทธิ์พร้อมเป่าเบา ๆที่ข้างหูทำอัทธิ์ขนลุกซู่ ก่อนที่พริตตี้จะยืนตรง ๆอัทธิ์ใช้วงแขนตวัดเอวเธอลงมานั่งตักเขา
“เอาแล้ว เสือสองตัวเจอกันแล้ว”แบงค์ที่นั่งดูเหตุการณ์กำลังพากย์
“ไม่เคยมีความทรงจำเลยเหรอแต่ผมชักอยากเป็คนแรกที่สร้างความทรงจำกับคุณซะแล้วสิ”อัทธิ์พูดกระซิบข้างหูเธอพร้อมกัดติ่งหูเธอเบา ๆ
“อุ้ย”พริตตี้อุทานอย่างใจริง
“อย่าเล่นแบบนี้สิค่ะ เดียวแฟนคุณก็มาเห็นเขานะคะ”
“แฟนที่ไหนละถ้ามีก็ต้องเห็นสิ”อัทธิ์พูดเสร็จก็ดูดไปที่ไหลข้างต้นคอไปหนึ่งที จนเป็รอยแดง
“นี่คุณทำอะไรนะ”พริตตี้ใไม่คิดว่าเค้าจะจู่โจมเธอเร็วขนาดนี้
“ก็สร้างความทรงจำไงครับนี่แค่เริ่มนะครับ แต่คืนนี้คุณจะยอมสร้างความทรงจำเพิ่มกับผมไม่ละผมรับรองคุณจะไม่มีวันลืมผมแน่”อัทธิ์ที่กอดเอวพริตตี้อยู่ก็กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจนพริตตี้เองเริ่มรู้สึกไม่ดีแต่ระหว่างนั้นเหมือน์มาช่วยเธอไว้ โรสเดินกลับมาที่โต๊ะ
“กรี๊ดดด นี่มันอะไรกันค่ะอัทธิ์ คุณให้มันนั่งตักคุณได้ไง”โรสกรี๊ดออกมาพร้อมยืนเต้นต่อว่าอัทธิ์
“อุ้ยคืนนี้เราคงสร้างความทรงจำไม่ได้แล้วนะคะ ลาก่อนแล้วเจอกันใหม่”พริตตี้แกะแขนของอัทธิ์ออกพร้อมกระซิบอย่างยั่วเขาอัทธิ์ที่ขบกรามแน่นอย่างหงุดหงิด จ้องตาพริตตี้อย่างคาดโทษไว้เมื่อพริตตี้ยืนขึ้นก็บอกลาทุกคน และจะเดินจากไป โรสเดินจะไปหาเื่พริตตี้ก็โดนตวาด
“หยุดนะโรส คุณจะไปไหน”
“ก็ตามไปจัดการมันไงค่ะมันมายั่วคุณ”โรสพูดเสร็จทำท่าจะเดินออกไปอีก
“ผมบอกให้หยุดแต่ถ้าคุณออกไปก็ไม่ต้องมาให้ผมเห็นหน้าอีก”อัทธิ์ยื่นคำขาดโรสที่หวังในตัวของอัทธิ์ก็หยุดชะงัก ไม่กล้าก้าวออกไป เธอมานั่งงอนอยู่ข้างเขาแต่สายตาของอัทธิ์ยังจับจ้องไปที่พริตตี้ที่กำลังจะเดินลงบันไดไป
329
