เขียนฟ้า
“พี่ฝันเข้ามาในห้องฟ้าทำไมคะ”
เธอใที่จู่ๆพี่ชายฝาแฝดของเธอก็เข้ามาในห้องโดยไม่เคาะประตูเลยสักนิดเดียว มือเรียวรีบซ่อนอะไรบางอย่างไว้ด้านหลังเพื่อไม่ให้พี่ชายของเธอได้เห็นมัน
เขียนฝันเลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจพลางใช้สายตาชำเรืองมองดูมือของน้องสาวที่เอาไปไว้ด้านหลัง
“พี่แค่จะเข้ามาตามฟ้าไปกินข้าวนะ”
“อ่อ พี่ฝันลงไปก่อนเลย เดี๋ยวฟ้าตามลงไปค่ะ”เขียนฟ้ารีบบอก แต่ดูเหมือนเขียนฝันจะยังไม่ละความพยายามเขาจึงถามออกไปตรงๆอย่างที่สงสัย
“ฟ้าซ่อนอะไรไว้ด้านหลังนะ”
“ซ่อน...ซ่อนอะไรคะ ไม่มีอะไรสักหน่อย”
“แต่ว่า...”
“พี่ฝันออกไปก่อนเถอะคะ ออกไปรอฟ้าก่อนนะเดี๋ยวฟ้าแต่งตัวแล้วจะตามลงไป”เขียนฟ้าพูดก่อนจะใช้มือที่ว่างเปล่าคู่นั้นดันหลังพี่ชายออกไปจนพ้นขอบประตูห้อง
เขียนฝันหันมามองน้องสาวแวบหนึ่งทำให้เห็นว่ามือทั้งคู่นั้นไม่มีอะไรอยู่แล้ว
“รอฟ้าข้างนอกนะคะ”เขียนฟ้าบอกย้ำแล้วปิดประตูห้องทันที
ใบหน้าขาวนวลถอดหายใจยาว มือเรียวบางล้วงเอาที่ตรวจครรภ์จากกระเป๋ากางเกงออกมา มองเห็นขีดสีแดงสองขีดนั้นอย่างชัดเจนจนมันทำให้มือของเธอสั่นไหว
หัวใจที่ถูกแขวนไว้สูงราวกับถูกปล่อยให้ล่วงลงตกแตกจนละเอียดยับ
“....”เธอพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
น้ำตาถูกปล่อยให้ไหลรินลงมาเป็สาย เธอรีบคว้าจับมือถือกดอะไรบางอย่าง ลังเลว่าจะส่งไปดีไหม แต่สุดท้ายก็ต้องตัดสินใจส่งออกไป
รอสักพักสิ่งที่ตอบกลับมานั้นทำให้ร่างกายของหญิงสาวแทบทรุด ิญญาราวกับถูกมัจจุราชดึงกระชากออกไป หัวใจคล้ายหยุดเต้น วินาทีนั้นคือความรู้สึกเหมือนคนที่กำลังจะตายลงไปช้าๆ
“ฟ้า เสร็จหรือยัง?”เสียงะโดังมาจากชั้นล่างปลุกให้หญิงสาวรู้สึกตัวเอง
ใช่แล้ว เธอยังมีพี่ชายที่กำลังรอให้เธอลงไปกินข้าวด้วยกันอยู่
หญิงสาวเก็บความรู้สึกเอาไว้ก่อนจะปาดน้ำตาแล้วเดินลงไปที่ชั้นล่าง ดวงตาแดงกร่ำนั้นถูกผมบดบังไว้อย่างมิดชิด
“ทำอะไรอยู่ ทำไมช้าจัง”เขียนฝันพูดขึ้นก่อนจะตักข้าวเปล่าใส่ในจานเลื่อนไปตรงหน้าน้องสาวฝาแฝดของตน
พวกเขาเป็ฝาแฝดชายหญิงที่มีหน้าตาไม่ค่อยจะเหมือนกันเท่าไร
ปีนี้เป็ปีแรกที่พวกเขาเข้ามาเรียนมหา’ลัย ต้องไกลบ้าน ไกลพ่อไกลแม่ ทำให้ต้องดูแลกันเองตามประสาพี่น้อง โชคยังดีที่ในเมืองหลวงแห่งนี้มีบ้านญาติที่ว่างพอให้พวกเขาอยู่อาศัยโดยไม่ต้องเช่าหอพัก
แม้สามเดือนแรกพวกเขาจะต้องแยกกันอยู่หอพักปีหนึ่งตามข้อกำหนด แต่หลังจากนั้นก็สามารถแยกออกมาได้เพราะความช่วยเหลือของอาจารย์ที่แม่รู้จัก
เขียนฟ้านั่งลงที่เก้าอี้ก่อนจะหยิบช้อนส้อมข้างๆจานขึ้นมาถือ ก้มหน้ามองจานข้าวโดยไม่กล้าสบตาพี่ชายฝาแฝดของตน
“พอดีน้องหาของนิดหน่อยนะคะก็เลยช้า”เธอพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้
“แล้วเจอหรือยังล่ะ”เขาถามด้วยความเป็ห่วง
แน่นอนว่าเขาเป็พี่ชาย พ่อแม่ต่างมอบหน้าที่ดูแลน้องสาวให้เขาเสมอ ถึงแม้พวกเขาจะอายุเท่ากันแต่เมื่อได้ชื่อว่าเป็พี่ชายแล้ว เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ที่จะรับหน้าที่นี้
“เจอเเล้วค่ะ”
“ถ้ามีอะไรหรือ้าอะไรก็ถามพี่ได้ ต่อไปนี้เราต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่มีพ่อแม่คอยช่วยแล้ว”
“เข้าใจแล้วค่ะ”เขียนฟ้ารับคำ
ทั้งสองพี่น้องต่างนั่งทานข้าวและพูดคุยกันตามปกติ แต่ส่วนใหญ่เป็เขียนฝันที่ถามน้องสาวอยู่ตลอดเวลาโดยที่คนเป็พี่ไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของน้องสาวฝาแฝดตัวเองเลยสักนิดเดียว
เขียนฟ้ารู้สึกเวียนหัวและพะอืดพะอมทุกครั้งที่ตักอาหารเข้าปาก แต่ก็ทำให้พี่ชายเป็ห่วงไม่ได้ เธอจึงฝืนกินไปบ้างเป็บางคำ สุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหวรีบลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารทันที
“ฟ้าอิ่มเเล้วขอเอาจานไปเก็บก่อนนะ”
“ฟ้าเป็อะไรหรือเปล่า สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ หรือว่าตัวร้อนไม่สบาย”เขียนฝันถามน้องสาวของตัวเองพลางใช้มือไปอังที่หน้าผาเพื่อวัดไข้
“ตัวก็ไม่ได้ร้อนนิ”เขาพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง
“ฟ้าแค่ปวดหัวนะคะ กินยาแล้วนอนพักสักหน่อยก็คงดีขึ้น”เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า
ตอนนี้เธอล้าทั้งกายและใจ!
“งั้นฟ้าไปพักเถอะเดี๋ยวพี่จะล้างจานเอง”
“ขอบคุณค่ะพี่ฝัน”เธอยิ้มตอบก่อนที่จะเดินไปยังห้องของเธอ ส่วนเขียนฝันก็ได้แต่มองตามร่างบางของน้องสาวไปจนสุดบันได
เขาครุ่นคิดถึงท่าทีไม่สบายของน้องสาวก่อนจะคว้าจานที่กินเสร็จแล้วของตนไปล้างจนเสร็จ หลังจากนั้นก็ถึงเวลาแต่งตัวออกไปทำงานตามปกติ
เขาไม่รู้สึกเอะใจอะไรจนเวลาล่วงผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ เขาถึงค้นพบถึงอาการป่วยที่แปลกประหลาดนี้ของน้องสาว
เธอมีอาการอาเจียนทุกครั้งที่ได้กลิ่นอาหาร ซ้ำยังบอกว่าเหม็นคาว ชอบกินของเปรี้ยว และที่สำคัญคือง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ด้วยความเป็ห่วงเขาจึงตัดสินใจพาเขียนฟ้าไปหาหมอทั้งๆที่เธอไม่อยากไป ตลอดเวลาเขียนฟ้าได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น
ไม่กล้าเอ่ยความจริงที่อยู่ในใจ และที่สำคัญกว่านั้นคือเธอไม่กล้าพูดถึงพ่อของเด็กในท้อง
“ยินดีกับคุณพ่อด้วยนะคะ ภรรยาของคุณตั้งครรภ์ได้เก้าสัปดาห์แล้ว”เสียงของคุณหมอที่ทำการตรวจร่างกายของเขียนฟ้าได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยินดี
เขียนฝันงุนงง เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมก่อนจะค้นหาน้ำเสียงของตนเองพบในที่สุด
“มะ…หมอบอกว่าเธอท้องเหรอครับ”เขียนฝันทวนคำพูดของหมออีกครั้ง
“ใช่ค่ะ”คุณหมอตอบเขากลับมาด้วยเสียงหวานพร้อมรอยยิ้มเช่นเดิม
เขาตั้งสติและหันไปมองน้องสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ น้ำตาของเขียนฟ้าไหลอาบแก้ม ทำให้คุณหมอถึงกับใ พูดตักเตือนเขียนฝันอยู่เป็นานเพราะเข้าใจว่าเด็กหนุ่มไม่้าเด็ก ส่วนเขียนฟ้ากลับยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม
“ขอโทษนะครับ แต่ผมเป็แค่พี่ชายของเธอ”เขียนฝันเอ่ยบอกในที่สุด
“อ่อ ขอโทษค่ะ”คุณหมอพูดด้วยใบหน้ารู้สึกผิดที่ต่อว่าผิดคน
เขียนฝันไม่ได้ถามอะไรน้องสาว เขาไปจ่ายค่ายาบำรุงครรภ์ก่อนจะพาเขียนฟ้ากลับบ้าน แต่ในสมองยังคงเต็มไปด้วยคำถามที่เขาหาคำตอบไม่ได้
เขียนฟ้าท้องกับใคร?
แล้วไปท้องเมื่อไหร่?
น้องของเขาไปมีแฟนตอนไหน?
หรือว่าน้องสาวของเขาโดยข่มขืน?
แค่คิดมือทั้งสองข้างก็กำหมัดแน่นอย่างช่วยไม่ได้
หลังกลับมาถึงบ้าน เขียนฟ้ายังคงร้องไห้ไม่หยุดในขณะที่เขียนฝันก็ได้แต่นั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน ซ้ำยังไม่กล้าที่จะเอ่ยถามออกมาตรงๆ
“พี่ฝันฟ้าขอโทษนะ ฮึกฮือ”เขียนฟ้าที่ทนความอึดอัดนี้ไม่ไหวเอ่ยออกมาในที่สุด
“ฟ้า พี่ถามได้ไหมว่าฟ้าท้องกับใคร?”
“ฟ...ฟ้า”เขียนฟ้ากัดฟันแน่นก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังกว่าเดิม เมื่อหวนนึกไปถึงข้อความนั้นที่ส่งมาให้กับเธอ
“ถ้าฟ้าบอกไปแล้วพี่ฝันต้องไม่ไปหาเขานะ”
“ทำไมล่ะ ในเมื่อมันจำเป็ต้องรู้ ว่ามันกำลังจะเป็พ่อของเด็กในท้องฟ้า”เขียนฝันพูดด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ
“ไม่ๆ ถ้าพี่ฝันทำแบบนั้นฟ้าก็บอกพี่ไม่ได้”เขียนฟ้าส่ายหน้ารัว
เธอหวาดกลัวเกินกว่าจะปล่อยให้พี่ชายรับรู้เื่ราวที่เกิดขึ้น
ทั้งผู้ชายและผู้หญิงคนนั้นไม่้าให้เธอเอาเด็กไว้ พวกเขาไม่้ามารหัวขนที่อยู่ในท้องของเธอแต่เธอเองก็ตัดใจทำแท้งไม่ได้ เธอกลัวทุกอย่าง กลัวเกินกว่าจะตัดสินใจเอง
“ฟ้าไม่คิดถึงลูกในท้องบ้างเลยเหรอ ถึงยังไงเด็กก็ต้องมีพ่อ”
“ฮึกฮือ”เขียนฟ้าร้องไห้โฮอีกครั้ง
เธอ้า ้ามากด้วยแต่มันทำอย่างนั้นไม่ได้ คำขู่พวกนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวของเธอไม่หายไปไหน
เขียนฝันเห็นน้องสาวร้องไห้อย่างหนักก็ได้แต่หันหลังมองไปยังทิศทางอื่น เม้มปากแน่น ใบหน้ามีสีแดงอย่างชัดเจนเพราะอารมณ์ที่ไม่ยอมสงบลง
“ได้! พี่สัญญาว่าจะไม่ไปเอาเื่กับมัน”เขียนฝันตัดใจเอ่ยบอกในที่สุด
“พี่ฝันสัญญานะ”เขียนฟ้าถามต่อ
“ถึงพี่ไม่ทำพ่อกับแม่ก็ต้องทำอยู่ดี”
“ไม่! ไม่นะ ห้ามบอกเื่นี้ให้พ่อกับแม่รู้เด็ดขาดนะพี่ฝัน”
“ทำไมถึงบอกไม่ได้ ในเมื่อเราท้องอยู่นะ หลานของพวกแกทั้งคน”เขียนฝันไม่เข้าใจ
“ถ้าพี่ฝันบอกพ่อกับแม่ ฟ้าจะฆ่าตัวตาย ต่อไปพี่ฝันจะไม่เห็นหน้าฟ้าอีก!”เขียนฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาหนักแน่น
“ฟ้า!”เขียนฝันะโลั่นด้วยความใ
“พี่ฝันสัญญากับฟ้าก่อน ว่าเื่นี้พ่อกับแม่จะต้องไม่รู้ ห้ามให้พวกท่านรู้เด็ดขาด”
เขียนฝันทำอะไรไม่ถูก เขาคล้ายค้นพบว่าน้องสาวของตนเองดื้อรั้นมากขนาดไหน?
“แต่พวกเราก็จำเป็ต้องใช้เงินในการเลี้ยงดูเด็กคนนี้นะ ลำพังฟ้ากับพี่ค่ากินค่าอยู่ยังแทบไม่พอด้วยซ้ำ แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงดูล่ะ”เขียนฝันเอ่ยถาม
“ฟ้าคิดว่าฟ้าจะดรอปเรียน ขอแค่พี่ฝันไม่บอกพ่อกับแม่ก็พอ”
“ไม่ได้นะ ถ้าฟ้าดรอปเรียนพ่อกับแม่ก็ต้องรู้อยู่ดี”
“ฟ้าเรียนไม่เก่งอยู่แล้ว ฟ้าจะบอกพวกท่านเองว่าได้คะแนนไม่ดีเลยต้องลงเรียนใหม่ พี่ฝันต้องช่วยฟ้านะ ฟ้าขอร้อง ฟ้าไม่อยากให้พวกท่านเสียใจในตอนนี้”
“...”เขียนฝันอ้ำอึ้ง ก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนของน้องสาวตัวเอง
“ได้! พี่สัญญาว่าจะไม่บอกพ่อกับแม่ หลานคนเดียวพี่เลี้ยงเองได้”เขาตัดสินใจเอ่ยปลอบใจน้องสาวออกไป
เขียนฟ้าร้องไห้อย่างหนักอีกครั้งก่อนจะโผเข้ากอดพี่ชายฝาแฝดของตนเองแน่น เธอรู้ตัวดีกว่าเธอเห็นแก่ตัวกับพี่ชายฝาแฝดคนนี้ของเธอมากขนาดไหน แต่ทั้งหมดมันเป็เพราะว่าเธอกลัว กลัวเกินกว่าจะบอกความจริงออกไป
เพราะทั้งหมดนี้ล้วนเป็ความผิดของเธอเอง เธอยอมรับว่าเธอพลาดไปแล้วจริงๆ
เขียนฝันพาน้องสาวตนเองไปพักผ่อน ในหัวก็มีแต่ความคิดว้าวุ่นอยู่ตลอดเวลา
เขาที่ได้รับความไว้วางใจจากบิดามารดาให้ดูแลน้องสาวแต่ผลสุดท้ายเขากลับไม่รู้อะไรเลย คงเกิดจากเวลาสามเดือนที่น้องสาวอยู่หอพักกับเพื่อนเลยทำให้เกิดเื่เหล่านี้ขึ้น
และที่เขียนฟ้าไม่ยอมบอกว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใคร เขาก็พอคาดเดาได้ว่าผู้ชายคนนั้นมันคงไม่ยอมรับเด็กในท้องของน้องสาวเขาแน่ๆ
สวะชัดๆ
เขาต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็ใคร!
หลังจากเขียนฟ้านอนหลับโดยมีเขียนฝันคอยนั่งปลอบอยู่ใกล้ๆ มือถือที่วางอยู่ไม่ไกลจากเขามากนักจึงเป็จุดสนใจในทันที
เขาเอื้อมมือไปหยิบมือถือของน้องสาวมาก่อนจะใช้นิ้วมือขาวผ่องสแกนเป็รหัสผ่านอย่างเบามือที่สุด
ดวงตาของเด็กหนุ่มทอประกายแวววาวเมื่อภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าจอนั้นเป็ภาพของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง
เขาหาข้อมูลในมือถือของน้องสาวไปได้สักพักแต่ก็ไม่เจออะไรที่พอเป็ประโยชน์นอกจากรูปภาพหน้าจอรูปนั้น เด็กหนุ่มถึงได้แคปภาพแล้วส่งไปให้ตัวเอง ก่อนจะลบข้อความจากแชทออกเพื่อไม่ให้น้องสาวได้รู้ตัว
คล้อยหลังเด็กหนุ่มออกไปจากห้อง เขียนฟ้าที่เหมือนจะหลับกลับเป็ฝ่ายลืมตาตื่นขึ้นมา ใบหน้าที่อ่อนล้ากลับเกิดอาการสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
“พี่ฝัน ฟ้าขอโทษนะ ฟ้าบอกไม่ได้จริงๆ ถ้าเกิดว่าฟ้าบอก ฟ้าอาจจะ...”
เขียนฟ้าคิดก่อนจะกอดตัวเองแน่น แววตาเลื่อนลอยจนน่ากลัว
…
531
![ตำนานเทพสงครามอมตะ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690279672_67656443.webp)
