หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 104 กบฏผี

“ฟ่อ!!”

“!!!”

“!!!”

“กะ เกิดอันใดขึ้น!!” 

ในขณะที่สถานการณ์ความเป็นความตายอยู่ตรงหน้าของหลี่ชิงหมิน หัวใจของพระชายาก็เต้นรัว นางปรารถนาให้แผนการของตนเองสำเร็จไปด้วยดี หลังจากที่หลี่ชิงหมินได้รับพิษจากงูดับตะวันพลับแล้ว เขาจะมีเวลาอยู่เพียง 2 วันเท่านั้นเพื่อหายาแก้พิษซึ่งทำจากสมุนไพรคืนตะวันระดับ 6

สมุนไพรระดับนั้น ในช่วงหลังสงครามครั้งใหญ่...ต่อให้เป็นองค์จักรพรรดิก็ใช่ว่าจะหาสมุนไพรเช่นนั้นได้ง่ายๆ แต่ว่าพระนางเตรียมการเอาไว้แล้ว สมุนไพรคืนตะวันอยู่ในมือของนาง และถ้าแม่ทัพใหญ่ต้องการช่วยชีวิตว่าที่ฮูหยินของตนเอง เขาจะต้องยอมรับข้อเสนอของนางเท่านั้น!!

ภายใต้รอยยิ้มยินดีเมื่อเห็นท่าทางจู่โจมของงูพิษระดับ 5 ที่ซ่อนเป็นไพ่ลับเผื่อต้องใช้งานมาตลอด พระนางก็รู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างกำลังจะเป็นไปตามแผนการของตน

ทว่า....จู่ๆ เป้าหมายของงูพิษตัวใหญ่ก็เคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาหยิบเอาของบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อแล้วพ่นมันออกมาเกิดเป็นละอองฝอย

เจ้างูพิษตัวใหญ่ที่กำลังจะโจมตีถึงกับหยุดชะงักไปด้วยความสับสน แล้วหลังจากนั้น คอที่กำลังตั้งชันก็ค่อยๆร่วงลงไปจนเกิดเสียงดัง “ตุบ!” และใช่! เจ้างูที่ดุร้ายตนนั้นกำลังนอนหลับไปอย่างสบายอารมณ์...

“ฟู่! ถือว่าโชคเข้าข้างจริงๆ”

หลี่ชิงหมินแสดงละครไม่เก่งมากนัก ถึงเขาจะพยายามแสดงให้เห็นถึงความดีใจและโล่งอกที่รอดชีวิตมาด้วยความบังเอิญ แต่ท่าทางใจเย็นของเขาก่อนหน้านี้มันขัดกันโดยสิ้นเชิง คล้ายกับว่า...คนๆนี้รู้อยู่ก่อนแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น!

“คุณชายหลี่ นี่คือ.....” 

ไม่ปล่อยให้พระชายาได้พูดอะไรมากนัก เสียงกรีดร้องของนางกำนัลทั้งหลายดังไปจนถึงด้านหน้าจริงๆ ผู้คนในพระราชวังองค์รัชทายาทต่างก็มารวมกันที่นี่ทั้งหมด และแน่นอนว่ารวมถึง “องค์รัชทายาท” และ “แขกคนสำคัญ” ของพระองค์ด้วย

“ชิงหมิน เกิดอันใดขึ้น?” น้ำเสียงเย็นชาของปีศาจสงครามกดความตื่นตระหนกของผู้คนทั้งหมดเอาไว้ได้ทันที

อำนาจจากน้ำเสียงที่ทรงพลังของเขาทำให้ผู้คนหวาดกลัวยิ่งกว่าการแสดงออกขององค์รัชทายาทที่ยืนหน้าดำคล้ำเสียอีก พระองค์ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นในพระราชวังส่วนตัว จะบอกว่า “งูพิษสีดำตัวนี้” บังเอิญเข้ามางั้นหรือ? เหอะ! ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่เหมาะเจาะเสียจริง

บังเอิญที่งูพิษระดับร้ายแรงหลงเข้ามาในพระราชวังที่เต็มไปด้วยทหารมากฝีมือของเขา บังเอิญที่วันนี้พระชายาส่งคนไปเชิญคุณชายหลี่มาเพื่อดื่มชาด้วยกัน บังเอิญที่งูพิษร้ายแรงนั้นไม่ได้ไปโผล่ที่อื่น แต่มาปรากฏตัวที่โต๊ะเลี้ยงน้ำชาของพระชายาพอดี แถมบังเอิญที่สุดก็คือ...สถานการณ์นี้เกิดขึ้นในช่วงที่ตระกูลเดิมของพระชายากำลังมีปัญหา

ต่อให้เขาโง่งมแค่ไหน เขาก็มองออกว่ามันเป็นแผนการของผู้ใดกันแน่!!

ในฐานะองค์รัชทายาท เขารู้ว่ามีเล่ห์เหลี่ยมมากมายที่ต้องหยิบเอามาใช้ หากใช้ได้ถูกต้องก็แล้วไป แต่ถ้าใช้แล้วย้อนกลับมาทำร้ายตนเอง นี่ถือว่าเป็นการเดินแผนที่โง่เขลาอย่างมาก!!

ปัญหาที่สำคัญของแผนการนี้ก็คือ พระชายาของเขาใจร้อนเกินไป นางลงมือใน “พระราชวังองค์รัชทายาท” ต่อให้หลี่ชิงหมินผู้นี้ได้รับพิษตามเป้าหมายเดิม แต่เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ต้องมีผู้รับผิดชอบ แล้วใครกันที่ต้องรับผิดชอบ? แน่นอนว่าจะต้องเป็นเขา!!

ทั้งๆที่มีทหารตรวจตราอยู่รอบๆรั้ววัง กลับปล่อยให้งูพิษระดับสูงเข้ามาได้ รู้ถึงไหนย่อมอายถึงนั่น คนที่สะเพร่าเช่นนี้ยังมีหน้าไปครองบัลลังได้อยู่หรือ? เขาจะต้องถูกท่านพ่อสั่งลงโทษอย่างรุนแรงแน่นอน ทั้งยังต้องขายหน้าต่อบรรดาพี่น้องทั้งหมดของตนเองด้วย

ดีที่คุณชายหลี่ชิงหมินผู้นี้ไม่ได้รับอันตรายใดๆ หาไม่แล้ว...เขาก็ไม่รู้เลยว่าผลกระทบหลังจากนี้จะเป็นเช่นไร

หากพระชายาของเขาดำเนินแผนการที่นอกพระราชวัง หรือยืมมือคนอื่นให้ลงมือแทน เขาคงจะไม่โกรธมากขนาดนี้หรอก!

“เจ้าไม่ได้รับอันตรายใช่หรือไม่”

“เป็นเช่นนั้น” หลี่ชิงหมินตอบกลับไป หวงซีเฉิงนั้นเดินมาอยู่ข้างกายของเขาแล้ว คนยืนอกผายไหล่ผึ่ง สายตาเกรี้ยวกราดนั้นแสดงออกว่าต้องการได้รับคำตอบที่ดีจากองค์รัชทายาทและพระชายาซึ่งเป็นเหมือนเจ้าของบ้านหลังนี้

“เกิดอันใดขึ้นพะย่ะค่ะ ทำไมจึงมีงูพิษร้ายแรงเช่นนี้ในพระราชวังของพระองค์ด้วย” คนเอ่ยถามออกไป ถึงแม้ว่าคำพูดจะสุภาพ แต่ท่าทางดุดันและไม่เห็นหัวใครของเขาทำให้องค์รัชทายาทรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง

ถึงแม้ว่าหวงซีเฉิงจะสร้างคุณงามความดีเอาไว้มาก แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้...จำเป็นต้องข่มขวัญเขาที่เป็นถึงองค์รัชทายาทด้วยหรือ?

“พระชายา ให้เจ้าเล่ารายละเอียดทั้งหมด” องค์รัชทายาทส่งต่อหน้าที่นี้ให้คนที่ลงมือเอง ในเมื่อลงมือแล้วพลาด เช่นนั้นก็ควรจะมีแผนที่ 1 และ 2 สำรองเอาไว้อยู่หรือไม่?

“ฮึก ฮือๆ องค์รัชทายาท เป็นเรื่องดีเหลือเกินที่คุณชายหลี่ไม่ได้รับปัญหาใดๆจากงูร้ายตัวนี้ หม่อมฉันเองก็ยังไม่ทราบเช่นกันเพคะว่างูตนนี้มาได้อย่างไร ตอนที่หม่อมฉันกำลังดื่มชากับคุณชายหลี่ จู่ๆเสียงของพวกนางกำนัลก็ดังขึ้น แล้วตอนนั้นเองที่งูตัวใหญ่พุ่งผ่านหน้าของหม่อมฉันไปทางคุณชายหลี่”

“ถ้าหาก ถ้าหากว่าคุณชายหลี่ได้รับบาดเจ็บจริงๆ....หม่อมฉันที่เป็นผู้เชิญให้คุณชายหลี่มาที่นี่ก็คงจะหัวใจแตกสลายเลยเพคะ ดีแล้ว ดีจริงๆที่คุณชายหลี่ไม่เป็นอันใด” 

พระชายาคร่ำครวญไปพร้อมกับอวยพรให้หลี่ชิงหมินไปด้วย นางใช้วิธีการเรียกความเห็นใจก่อนเป็นอันดับแรก ออกตัวว่านางก็ไม่รู้ไม่เห็นเช่นกัน

ก่อนที่จะมีทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมกับ “ศพของชายในชุดดำ” 

“องค์รัชทายาท พระชายา...กระหม่อมจับตัวคนร้ายที่ลอบเข้ามาในพระราชวังได้แล้วพะย่ะค่ะ ตอนแรกกระหม่อมเห็นว่าพุ่มไม้มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ หลังจากนั้นจึงตรวจสอบดูและพบว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ มันวิ่งหนีออกไปทันทีที่เห็นกระหม่อม แต่หลังจากต่อสู้กันได้ชั่วครู่ มันรู้ว่ากำลังจะพลาดท่า ดังนั้นจึงกลืนยาพิษตายไปเลยขอรับ”

คำอธิบายของทหารประจำพระองค์ของพระชายาทำให้ทุกคนต้องเลิกคิ้ว เป็นคำพูดที่สมเหตุสมผลจริงๆ ทั้งยังทำให้ชื่อเสียงของวังองค์รัชทายาทดีขึ้นด้วย

อย่างน้อยๆก็ไม่ใช่เพราะพวกเขาปล่อยปละละเลยจนมีงูที่ไหนก็ได้เลื้อยเข้ามา แต่นี่เป็น “แผนการ” ของผู้อื่นที่จงใจเข้ามาสร้างปัญหา ถึงแม้ว่าการจับคนบุกรุกตั้งแต่แรกไม่ได้ ทว่าพวกเขาก็ยังสามารถตามจับหลังลงมือได้!

“ตรวจสอบว่ามันเป็นคนของใคร!” องค์รัชทายาทลอบมองพระชายาเล็กน้อยเหมือนกับมีบางอย่างที่รู้กันอยู่ในใจ ทหารผู้นั้นจึงเปิดผ้าคลุมหน้าของอีกฝ่ายออก ก่อนจะเห็น “ตรา” สัญลักษณ์บนหน้าผาก

“พวกกบฏผี!” 

ดวงตาขององค์รัชทายาทเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่สลักเอาไว้อยู่นี้ “กบฏผี” สองคำนี้เป็นคำที่อันตรายจริงๆ พวกกลุ่มกบฏผีนั้นเคยสร้างปัญหาใหญ่ให้กับอาณาจักรเซินมาแล้วก่อนที่จะถูกกวาดล้างโดยอดีตแม่ทัพใหญ่ หลังจากนั้นพวกมันก็เงียบหายไปจนผู้คนแทบจะลืมไปหมดแล้ว

ทว่าความชั่วร้ายที่พวกมันทำทิ้งไว้ยังคงเป็นบทเรียนให้กับเชื้อพระวงศ์และขุนนางจำนวนมาก กลุ่มกบฏผีพวกนี้ต้องการล้มล้างสายเลือดของเชื้อพระวงศ์ทั้งหมด ด้วยเชื่อว่าราชวงศ์ปัจจุบันนั้นไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริง พวกมันต้องการสนับสนุนสายเลือดขององค์จักรพรรดิที่สวรรคตไปหลายร้อยหลายพันปีก่อน ดังนั้นจึงเป็นที่มาของชื่อกบฏผี เนื่องจากพวกมันต้องการสนับสนุนคนที่ตายไปแล้วหลายศตวรรษเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม ความน่ากลัวที่แท้จริงของพวกกบฏผีก็คือ “การใช้พิษ” “สัตว์พิษ” และอื่นๆที่เป็นพิษทั้งหมด อาจจะเพราะเหตุนี้ จึงทำให้อาณาจักรเซินต่อต้านการใช้พิษมาโดยตลอด พวกเขากลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์นองเลือดในพระราชวังที่มีคนดื่มน้ำจากบ่อน้ำเดียวกันแล้วตายไปมากกว่า 1,000 คน ซึ่งเป็นฝีมือของพวกกบฏพิษเหล่านี้

“กะ กบฏผีหรือเพคะ!” พระชายาอุทานออกมาพร้อมๆกัน สีหน้าของนางเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเลย มือเรียวที่บอบบางสั่นเทา นางกำนัลต้องรีบเข้ามาพยุงด้วยความเป็นห่วง

“พระชายา พระชายาเพคะ ตั้งสติให้ดีก่อนเพคะ ระ เร็วเข้า...รีบตามหมอหลวงเร็ว อาการของพระชายาเหมือนกับครั้งที่เพิ่งเสียบุตรในครรภ์ไปเลย” นางกำนัลคนฉลาดรีบรับช่วงต่อ คำพูดที่ว่า “เหมือนกับครั้งที่เสียบุตรไป” ทำให้องค์รัชทายาทชะงักค้าง

หากพูดถึงเรื่องนี้คราใด เขาเองก็ต้องรู้สึกผิดไปด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องการความช่วยเหลือของพระชายาเพื่อให้นางเตรียมดูแลและเอาใจสกุลทงให้ได้ นางอาจจะไม่ต้องเสียบุตรไปในระหว่างการเดินทางก็ได้ แต่...นี่เป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ เขาไม่รู้มาก่อนว่าพระชายาของตนเองตั้งครรภ์ หากรู้...เขาจะปล่อยให้นางไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร

พูดถึงตรงนี้ ต่อให้มีเหตุผลมากขนาดไหน เขาก็ยังไม่สามารถสอบสวนนางในตอนที่กำลังจะเป็นลมได้

“พาพระชายาไปพักผ่อนก่อน เรื่องนี้ข้าจะตรวจสอบเอง” องค์รัชทายาทโบกมือไล่ เมื่อเห็นพวกนางออกไปกันหมดแล้ว เขาก็หันมาหาหลี่ชิงหมินและหวงซีเฉิงที่ยืนอยู่ข้างกันราวกับป้อมปราการที่แข็งแกร่ง

เขารู้ว่าวันนี้จะต้องมีคำตอบให้แขกทั้งสองคนนี้อย่างเหมาะสม ไม่อย่างนั้นแล้ว...ความสัมพันธ์ของเขาและแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักรอาจจะเปลี่ยนจากหน้าหลังมือเป็นหลังเท้าก็ได้!

ทุกวันนี้ใช่ว่าแม่ทัพใหญ่หวงจะดีต่อใครเป็นพิเศษ ตัวเขาทำงานอย่างหนักทันทีที่รับตำแหน่งสำคัญมาจากบิดา ไม่ค่อยเปิดโอกาสให้ผู้อื่นได้สานความสัมพันธ์ด้วยมากนัก เขาพยายามหลายครั้งเพื่อที่จะเชิญอีกฝ่ายมาที่วังเพื่อยืนยันว่าทางนั้นจะสนับสนุนเขาต่อตามเจตนารมย์ของแม่ทัพใหญ่คนเดิมหรือไม่

คิดไม่ถึงเลยว่าวันที่แม่ทัพใหญ่ตอบรับ จะเป็นวันที่เกิดเรื่องขึ้นในวังของเขาพอดี แถมยังเป็นเรื่องใหญ่ที่อาจจะส่งผลต่อชีวิตของ “ว่าที่ฮูหยินใหญ่สกุลหวง” อีกด้วย

“แม่ทัพหวง เรื่องนี้จะต้องมอบคำตอบที่ชัดเจนแก่ท่านแน่ ข้าจะตรวจสอบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง ขอให้ท่านสบายใจได้เลย” องค์รัชทายาทให้ความมั่นใจแก่แม่ทัพใหญ่ เขาไม่ได้มองหลี่ชิงหมินด้วยซ้ำ ทั้งๆที่เจ้าตัวเป็นผู้เดือดร้อนแท้ๆ

“คนๆนี้ไม่ใช่กบฏผี”

“หือ?”

“เขาไม่ใช่กบฏผี ถึงแม้จะทำสัญลักษณ์บนหัวที่คล้ายคลึงกัน แต่ย่อมไม่ใช่กบฏผีที่แท้จริง” หวงซีเฉิงทิ้งประโยคสำคัญเอาไว้ อย่าคิดว่าเขาจะยอมปล่อยให้เกิดการโยนความผิดไปให้ผู้อื่นที่ไม่มีสิทธิในการทักท้วง

คนที่ลงมือที่แท้จริงเป็นใคร ซีเฉิงรู้ตั้งแต่วันแรกที่อีกฝ่ายเตรียมแผนการแล้ว หากต้องการจะหยุด..เขายังสามารถหยุดได้ตั้งแต่ตอนนั้น แต่....มันจะไปสนุกได้อย่างไร

พระชายาได้รับโอกาสมากเกินไปแล้ว แทนที่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบในพระราชวังองค์รัชทายาทนี้ ต่อให้ถูกปลดจากตำแหน่งพระชายา ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสปีนกลับมาในอนาคตไม่ใช่หรือ? น่าเสียดายที่พระนางไม่เข้าใจถึงความสำคัญในโอกาสที่ได้รับไปนี้ แล้วยังลงมือทำลายมันด้วยตนเองอีก!!

ในเมื่อคนหาเรื่องตาย เขาจะใจร้ายใจดำไม่ตอบสนองได้หรือ?

หวงซีเฉิงไล่ตามหาสมุนไพรคืนตะวันระดับ 6 มาไว้ในมือเผื่อเกิดความผิดพลาด และยังได้รับยาจากหมองูเพื่อจัดการงูพิษร้ายแรงโดยเฉพาะมาอีกด้วย ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชิงหมินจะไม่เป็นอันตรายเด็ดขาด

องค์รัชทายาทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พระชายาคู่บัลลังของเขาเตรียมทางลงให้ตนเองพร้อมแล้ว แต่นางจะรู้หรือไม่ว่าคนที่ยืนยันได้ดีที่สุดว่าเป็น “กบฏผี” ตัวจริงหรือตัวปลอม ก็คือแม่ทัพใหญ่ผู้ล่วงลับและบุตรชายของเขาคนนี้!

ได้ยินข่าวลือว่าในจวนสกุลหวง มีห้องสอบสวนโดยเฉพาะ และที่นั่นก็เก็บหนังหน้าของคนร้ายเอาไว้มากมาย ยกตัวอย่างเช่น ใบหน้าของ “กบฏผี” คนสำคัญที่อดีตแม่ทัพใหญ่ล่าหัวมาได้

เขาเก็บเอาไว้เพื่อศึกษารูปแบบที่แท้จริงของสัญลักษณ์ และไม่เปิดเผยให้คนภายนอกเข้าไปเด็ดขาด ดังนั้นสัญลักษณ์ของจริงจึงอาจจะมีความแตกต่างกันบ้างกับในตำราศึกษาข้างนอก

หากผู้ใดคิดจะปลอมแปลงขึ้นมาผ่านตำราศึกษาภายนอกล่ะก็...เชื่อเถอะว่าสองพ่อลูกคู่นี้จะต้องมองออกแน่นอน!!

“ในเมื่อมีคนจงใจปลอมเป็นกบฏผีเพื่อสร้างปัญหา เช่นนั้นข้าก็รับปากเลยว่าจะลากตัวคนร้ายที่แท้จริงออกมาให้ได้” องค์รัชทายาทมีทางเลือกอื่นด้วยหรือ?

ถ้าแม่ทัพใหญ่ต้องการจริงๆ คนยังสามารถนำศพไปตรวจสอบที่กองทัพของเขาเพื่อหาความจริงได้ ถ้าถึงตอนนั้น...บางทีแม้แต่ตัวเขาที่เป็นองค์รัชทายาทเองก็คงจะมีความผิดไปด้วย

หากต้องตัดใครสักคน เขาย่อมรู้ดีว่าใครคนนั้นจะต้องเป็นใคร!!

…………………………….