"แก... เห็นคนป่วยที่เข้ามาผ่าตัดใหม่ไหมฉันอยากกริ๊ดดด หล่อมากๆๆๆ "
"เห็นเต็มสองตาเลยแกๆๆ หล่อเหมือนพระเอกเกาหลีเลยสูงขาวมีซิกแพ็ค กริ๊ดดด"
"ว้าววว แกไปเห็นซิกแพ็คเขาได้ไงยะ"
"ก็ฉันน่ะเป็ผู้ช่วยหมอไปผ่าตัดเอาะุออกมาด้วยอ่ะสิแต่น่ะ หล่อขนาดนี้ไปมีเื่อะไรมา อ้อ แกเห็นคนที่พาเขามาโรงพยาบาลด้วยไหมเหมือนพวกมาเฟียเลย แต่หล่อเข้มมากๆ "
เสียงนางพยาบาลสองคนกำลังเมาส์ผู้ป่วย เสียงดังจนมาถึงหูรัชวินแต่เธอก็ไม่ได้สนใจสักเท่าไร เพราะเป็เื่ปกติที่พวกหล่อนๆจะเมาส์กันบ่อยๆได้ยินจนเคยชิน
" อ้าว รัช ทำไมวันนี้มาไวจังครับผมยังไม่ออกเวรเลย ต้องรออีกเกินชั่วโมงเลยน่ะครับ"ระหว่างรัชวินกำลังฟังพวกนางพยาบาลเมาส์กันเพลินๆ 'หมอกร'แฟนหนุ่มรัชวินได้ทักขึ้น เมื่อเห็นแฟนสาวมาก่อนเวลานัดหมาย
" รัชจะมาเยี่ยมน้องชมพูพอดีเลยมาก่อนนัดค่ะ" รัชวินบอกแฟนหนุ่มพลางหยิบสมุดวาดรูปที่ซื้อมาให้น้องชมพูเด็กสาวที่เธอมักมาเล่นระหว่างรอหมอกร
"น้องชมพูคงได้ใจแฟนสาวผมไปแล้วสิน่ะ"หมอหนุ่มทำหน้างอนๆ แบบแกล้งๆ ใส่แฟนสาว ก็จะไม่ให้เขางอนหล่อนได้ไงเพราะเวลาอยู่กับน้องชมพู รัชวินดูมีความสุขและอ่อนโยน ไม่เหมือนเวลาอยู่กับเขาเธอกับเป็คนนิ่งๆ พูดน้อย และโลกส่วนตัวสูง จนบ้างที่หมอหนุ่มก็คิดน้อยใจ
เมื่อเห็นหน้างอนของแฟนหนุ่ม รัชวินก็กลัวเขาคิดมาก
"พี่หมอคะ...คนที่จะอยู่กับรัชไปตลอดชีวิตก็คือพี่หมอนะคะ"หมอหนุ่มได้ยินคำพูดแฟนสาวที่นานที จะพูดหวาน ๆ กับเขาที ก็ทำให้เขาหายงอน
"ก็ได้ครับบบ"หมอหนุ่มพูดพลางขยี้หัวรัชวินอย่างคนรัก
"เดี๋ยวเจอกันค่ะ"รัชวินพูดและเดินหันหลังไปหาน้องชมพูด้วยหัวใจที่พองโตก็เพราะหมอกรเป็รักแรกและรักสุดท้ายของรัชวิน
หมอกรมองหลังแฟนสาวจนเดินลับหายไป แต่ทำไมนะเขารู้สึก อยากกอดเธอไว้เขารู้สึกว่าเขากับรัชวินจะต้องจากกันนิรันดร์ ทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนี้นะ!!!
" รัช" หมอกรเหมือนคิดอะไรได้เลยจะเรียกรัชวิน แต่เธอเดินลับหายไปแล้ว
"คงไม่เป็อะไรมั้ง" หมอกรพึมพำกับตัวเอง
.......
ก๊อก ก๊อก ก๊อก รัชวินแง้มประตูเปิดออกอย่างช้าๆและเดินเข้าห้องอย่างแ่เบา เหมือนจะทำเซอร์ไพรส์อีกฝ่ายรัชวินทำตัวให้เงียบและเบาที่สุด และเอื้อมมือจะเปิดม่านกั้นออกเพื่อเซอร์ไพรส์น้องชมพูที่ตนเองมาเยี่ยม เพราะตั้ง1เดือนที่รัชวินหาเวลาว่างมาเจอน้องชมพูไม่ได้เลย
"เซอร์... ว้าวว"เป็จังหวะที่รัชวินเปิดผ้าม่านออกพอดี มีมือมาดึงตัวเธอให้ล้มนอนบนเตียงและมีผู้ชายตัวโตค่อมร่างเธอ จับมือทั้งสองข้างของเธอรวบด้วยมือเดียวของเขาและมืออีกข้างก็เปิดปากรัชวินไว้ ไม่ให้ส่งเสียงดังรัชวินดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากชายตัวโต แต่ขนาดที่ต่างกันทำให้คนตัวโตได้เปรียบรัชวินรู้ตัวดีว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางหลุดออกจากผู้ชายตัวโตได้เธอเลยหยุดดิ้นและจ้องมองเขากลับไป ทั้งสองได้จ้องมองตากันสักพักจนมีเสียงฝีคนเดินเข้ามาในห้อง
นายจ้องมองหญิงสาวที่เขาได้รวบตัวไว้ใต้อกกว้างของเขาและทำสัญญาเตือนว่าให้เบา หญิงสาวได้หยักตอบเขานายได้เอามือที่ปิดปากรัชวินออกอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าได้เข้ามาใกล้เตียงนอนของนายเข้ามาใกล้เรื่อยๆนั้นทำให้นายหยิบปืนที่พกติดตัวมาด้วยออกมาและเล็งไปที่ฝีเท้าที่เดินเข้ามาเรื่อยๆ และมีมือเล็กๆ มาจับผ้าม่านกั้นนั้นทำให้รัชวินรีบลดปืนในมือนายลด เพราะเธอจำได้มือเล็กๆ นั้นเป็มือของน้องชมพู
และเมื่อม่านถูกเปิดออกก็ปรากฏว่าเป็น้องชมพู
เด็กสาวตัวขาวซีดดูบอบบางเหมือนแก้วที่ทำแตกแล้วไม่สามารถต่อได้เหมือนเดิมแต่หน้าตาที่น่ารักบวกกับความร่าเริงทำให้เธอดูไม่เหมือนเด็กป่วยเด็กน้อยยังไม่รู้ว่าโรคที่เธอเป็นั้นไม่มีทางรักษาได้นอกจากแค่รักษาตามอาการเท่านั้น
"เย้ๆ จับตัวพี่รัช และพี่นายได้แล้วว"เด็กน้อยดีใจที่สามารถจับรัชวินและนายได้
"แล้วทำไมพี่สองคู่ถึงไปแอบด้วยกันล่ะคะ"น้องชมพูถามเสียงใส ตามภาษาเด็กน้อย
"นี้จ๊ะ... สมุดวาดรูปเ้าหญิงชมพูอยากระบายไหมคะ" รัชวินได้เปลี่ยนเื่ เพราะไม่อยากจะตอบคำตอบน้องชมพู
" เย้ๆๆ ดีใจจังเลยค่ะ พี่รัชไม่ลืมชมพู"น้องชมพูพูดแอบมีความเศร้าเล็กน้อย เพราะเธออยู่โรงพยาบาลมานาน เพื่อนๆที่เคยมารักษาต่างกับบ้านกันไปหมด
"นี้ไงคะพี่รัชก็มาหาน้องชมพูคนสวยแล้วนี่ไง"
" ขอบคุณนะคะ สำหรับสมุดวาดรูปชมพูชอบมากเลยค่ะ" น้องชมพูพูดพลางกอดสมุดวาดรูปไว้แน่น
" อ๋อ พี่นายค่ะ มาวาดรูปด้วยกันไหมคะชมพูแบ่งให้ค่ะ" น้องชมพูได้ชวนนายอย่างคนสนิทกัน
'เมื่อกี้ยังเศร้าอยู่เลย นี้กลับมายิ้มร่าเริงน้องน้อย' รัชวินพูดพลางลูบผมน้องชมพูอย่างเอ็นดู
" ไม่อ่ะ พี่อย่างพักผ่อน"นายตอบปฏิเสธน้องชมพู เพราะเห็นว่าเธอมีคนมาเล่นด้วยแล้ว
เมื่อนายบอกปฏิเสธน้องชมพูทำให้เธอ ทำหน้าเศร้าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"นี้ไง มีพี่รัชเล่นด้วยแล้วไม่เห็นต้องไปชวนคนอื่นเลย" รัชวินรีบตอบน้องชมพู เพราะเห็นท่าไม่ดีกลัวเธอร้องไห้ออกมาและมองไปที่ผู้ชายตัวโตที่หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านโดยไม่สนใจน้องน้อยที่ทำหน้าเศร้าเพราะโดยเขาปฏิเสธ
"ฮืออออ" น้องชมพูเด็กน้อยได้ร้องไห้ออกมาเพราะก่อนหน้านี้ยังเล่นกับตนเองดีๆ อยู่เลย
" โอ๋ออ ไม่ร้องน่ะ มีพี่รัชทั้งคนไม่ร้องน่ะเด็กดี"
รัชวินปลอบน้องชมพูพลางมองผู้ชายตัวโตด้วยสายตาไม่พอดีใจสักเท่าไร
"พี่นาย... ฮืออ ไม่รักชมพูแล้วหรอกค่ะ"ชมพูถามนายด้วยดวงตาที่เศร้า
รัชวินได้กระซิบข้างหูน้องชมพู อยู่ๆ น้องชมพูได้เงียบลงทันทีและได้ยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจ
" เก็บเป็ความลับของเราสามคนน่ะ" รัชวินบอกน้องชมพู
เธอบอกอะไรกับน้องชมพู อยู่ๆ ก็เงียบ ดีเหมือนกัน หนวกหูร้องอยู่ได้เอ๋แต่เห็นบอกว่า ความลับของเราสามคนหรอก ช่างเถอะไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อยนายคิดในใจ
"นี้ นาย" อยู่ๆ รัชวินก็เดินมายืนข้างๆเตียงนอนของนาย
นายไม่ได้ตอบ แต่หันหน้าเงยมองรัชวินเต็มตา
"อ๋อ... เล่น พ่อ.. แม่.. ลูกกัน"
314
