บทที่ 4 ความฝัน
ไม่นานท่านเ้าคุณก็เดินมาถึงที่ห้องของตนเอง ระหว่างที่เดินมานั้น เขาก็คิดอยู่ตลอด คนๆนี้เป็คนเดียวกับที่เขาเห็นเมื่อวันนั้นแน่ๆ ผู้ชายหน้าสวยแต่งตัวแปลกประหลาด แต่เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับคนนั้นอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเคยเห็นที่ไหน
แอดดด
เสียงประตูไม้เปิดออก เผยให้เห็นร่างของเ้าของห้อง ที่เดินเข้ามาสำรวจทั่วห้องที่คราวนี้ก็ไม่มีใครอยู่เหมือนตอนที่ตนออกไป
“หายไปได้อย่างไร” เขาสงสัย เพราะตนเองนั้นมั่นใจแล้วแน่ๆว่าที่ห้องนอนนั้นมีผู้ชายคนนั้นอยู่แน่นอน
“ผู้ชายคนนั้นเป็ใครกัน” เขาพึมพำ แล้วเดินไปที่หน้าต่างที่ตนเองเห็น พลางคิดถึงผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนที่เขาเห็นแล้วหายไปถึงสองครั้งสองคราว
ทางด้านของจันทร์
วิ้งง
จันทร์ที่ออกมาจากกระจกอีกครั้ง คราวนี้จันทร์ ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะถึงว่าเขาจะชอบท่านเ้าคุณ แต่เขาก็ไม่อยากเจอกันตอนนี้ เพราะว่าเขากลัวว่าท่านเ้าคุณจะมองว่าเขาเป็คนประหลาด คนบ้า เขาขอยอมมองแบบนี้ไปจะดีกว่า
“เกือบไปแล้วเชียว” ตนเองหนีออกมาได้เพราะว่า เมื่อตอนที่ประตูไม้เปิดออกนั้น แหวนและกระจกก็ส่องแสงขึ้นมาพอดี ทำให้เขารอดออกมาได้อย่างหวุดหวิด
จันทร์ย้อนกลับมาบ้านก็เป็เวลาเย็นพอดี คืนนี้จันทร์ตั้งใจว่าจะไปหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไทยในสมัยนั้นสักหน่อย
คืนนั้นจันทร์ก็เข้าอินเทอร์เน็ตหาข้อมูลต่างๆอย่างที่เขาอยากรู้ อย่างเช่น คนสมัยก่อนเขาพูดกันแบบไหน การแต่งกาย จนเขาได้ความรู้เกี่ยวกับที่เื่ที่ตนค้นหาจนครบแล้ว
“อืม…แล้วข้อมูลท่านเ้าคุณพิชัยยากรจะมีไหมนะ” หลังจากที่เขาพูดจบก็ หาข้อมูลเกี่ยวกับท่านเ้าคุณทันที
“เ้าคุณพิชัยยากร…” เขาพิมพ์ค้นหาข้อมูล
“น่าแปลก ทำไมไม่มีข้อมูลเลย” ไม่ว่าเขาจะพิมพ์ค้นหาไปกี่รอบ ก็หาไม่เจอสักที ไม่ว่าจะพิมพ์ว่าท่านเ้าคุณพิชัยยากร กระทรวงต่างประเทศ แม้จะเจาะจงข้อมูลแค่ไหน แต่ก็ไม่มีข้อมูลเลย
“ฮื้ออ หายากจังเลย ไม่ไหวแล้ว” ั้แ่เขาหาข้อมูลมานั้น จนถึงตอนนี้ก็ปาไปเที่ยงคืนแล้ว ไม่แปลกที่เขาจะเพลียขนาดนี้
จันทร์ละความสนใจไปก่อนในคืนนี้ ก่อนจะปิดคอมให้เสร็จและไปนอนที่เตียง หวังว่าคืนนี้เขาจะฝันดีถึงท่านเ้าคุณ
“จันทร์จ๋า น้องน้อยของพี่ คิดถึงเหลือเกิน” เสียงแว่วที่ดังออกมาจากที่ไหนสักแห่ง
จันทร์ที่ได้ยินเสียงนั้นก็ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก่อนที่จะมองไปรอบๆ
“เสียงใครกัน เสียงคุ้นๆ” ถึงแม้ว่าตอนนี้เขายังไม่ได้สติมากที่ควร แต่เขาก็ยังมั่นใจว่าเขาคุ้นเสียงนี้มากจริงๆ
“น้องน้อยของพี่” เสียงแว่วมาอีกครั้ง
“เสียงนี้อีกแล้ว” จันทร์มองไปรอบๆก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ที่กระจก
“เสียงนี้…จะใช่เสียงท่านเ้าคุณไหมนะ” จันทร์ว่า ถึงแม้ว่าเขาจะจำเสียงท่านเ้าคุณไม่ได้เท่าไหร่ แต่เขาก็คุ้นเสียงนี้ เสียงที่ดูอบอุ่น รู้สึกปลอดภัย
จันทร์ที่นั่งรอเสียงนั้นอีกครั้ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ไม่ได้ยินเสียงนั้นอีก จันทร์ที่แม้อยากจะรู้ต่อ แต่ทว่าความง่วงที่ถาโถมมาตอนนี้ ทำให้จันทร์ไม่สามารถทนรอได้อีก จันทร์หลับไปอีกครั้ง
หลังจากที่จันทร์หลับไป ตรงข้างเตียงของจันทร์ก็ปรากฏร่างของท่านเ้าคุณที่จันทร์เพ้อถึงทุกวัน ท่านเ้าคุณนั่งลงบนเตียงที่ข้างจันทร์ ท่านเ้าคุณยื่นมือไปปัดผมที่ปรกหน้าของจันทร์ ก่อนที่จะมองหน้าจันทร์อย่างหลงใหล
“น้องน้อยของพี่ พี่คิดถึงเหลือเกิน” ท่านเ้าคุณว่าพลางยิ้มให้กับจันทร์ที่แม้จะไม่ได้ฟังอยู่ก็ตาม
จันทร์ที่รู้สึกตัวอีกครั้งจากเสียงที่คุ้นเคยเหมือนเดิม
“เห้ยย” จันทร์ที่สะดุ้งใกับคนตรงหน้า อุทานออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว ก่อนที่จะถอยออกห่างมานิดนึง
ท่านเ้าคุณที่มองอยู่ทุกอิริยาบถ กลับยิ้มออกมากับภาพคนตรงหน้าที่ดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก
“ทะ…ท่านเ้าคุณ !” จันทร์ที่ตอนนี้กลับนิ่งอึ้งอยู่บนที่นอนของตัวเอง
จันทร์รู้สึกตัวขึ้นเมื่อคนตรงหน้ายื่นหน้าเข้ามาใกล้เขาก่อนที่จะจุมพิตที่หน้าผากของเขา ก่อนที่จะเขาจะเลื่อนลงมาเรื่อยๆจนถึงที่ปากของเขาก่อนที่จะ...
กริ้งงง
จันทร์สะดุ้งตื่นขึ้นมา ก่อนที่จะมองไปรอบๆ ไม่มีท่านเ้าคุณ ไม่มีใครทั้งนั้น ก่อนที่จะมองไปยังนาฬิกาปลุกที่ตอนนี้บอกเวลา 12.00
“อ่า นี่เราฝันไปเหรอเนี่ย ฮื่อ” จันทร์ที่ตอนนี้ที่เขินกับความฝันของตนเอง
นอนกลิ้งตัวไปมาอย่างไม่กลัวว่าจะตกเตียงเลยสักนิด
หลังจากที่จันทร์นอนเขินอยู่บนเตียงของตัวเองมาสักพัก เมื่อหายเขินก็อาบน้ำแต่งตัว เพราะตนเองตั้งใจว่าจะไปหาน้องชายตัวดีของเขาสักหน่อย เมื่อแต่งตัวเสร็จก็โทรหาน้องชายตัวดีทั้งที
ตื้ดด
*“*ฮัลโหลพี่จันทร์” เสียงปลายสายตอบรับ
“ตะวัน วันนี้พี่ไปหาได้ไหม”
“ทำไมอ่า”
“พี่จะไปหอแกบ้างไม่ได้เหรอ” จันทร์ตอบกลับด้วยเสียงงอนๆ เพื่อแกล้งอีกฝ่าย
“โห พี่จันทร์ แค่อยากรู้อ่ะ” ปลายสายตอบกลับมาด้วยเสียงอ่อยๆ
“พี่จะไปขอยืมอะไรหน่อยหน่ะ ได้ไหม” จันทร์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
“ถ้ายืมของที่ผมไม่ค่อยได้ใช้ก็ได้แหล่ะ” ซึ่งเวลาเขาใช้ทีไร น้องเขาก็ใจอ่อนทุกที
“อืม อีก 20 นาทีนะ” จันทร์พูดก่อนที่จะว่างสายไป
หลังจากที่จันทร์วางสายแล้ว จันทร์ก็ออกไปหาน้องชายตัวเองทันที จนกระทั่ง 20 นาทีผ่านไปก็มาถึงหอของน้องชายตนเอง
เมื่อจันทร์มาถึงที่หอน้องชายก่อนที่จะมองเวลา ตอนนี้15.00แล้ว จันทร์ก็เดินหาห้องไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าห้องของน้องสักที ก่อนที่จะเคาะประตูเบาๆ
ก๊อกๆ
“คร้าบบ” เสียงตอนรับของคนในห้องดังขึ้นมา ก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออกมา
“ขอเข้าไปนะ” จันทร์ว่าก่อนที่จะเดินตามน้องชายไป
จันทร์เดินเข้ามาข้างในก่อนที่สายตาจะสะดุดไปที่ไวโอลินตัวเก่า ปกติน้องเขาไม่ค่อยชอบเล่นดนตรี น่าแปลกที่กลับมีเครื่องดนตรีเนี่ยนะ จันทร์เลือกที่จะไม่ถาม เพราะว่าตอนนี้ตนอยากได้ของที่มาขอยืมก่อนเท่านั้น
“พี่จะขอยืมอะไรอ่ะ” ตะวันว่า หลังจากที่เดินเข้ามาได้สักพัก ก่อนที่จะนั่งกันที่โซฟา
“พี่ขอยืมหนังสือประวัติของบุคคลกระทรวงการต่างประเทศหน่อยสิ” จันทร์ถามออกไป เพราะตนเองพอจะรู้ว่า น้องชายตนเองอยากเข้ากระทรวงการต่างประเทศ น่าจะมีหนังสือ เพราะเขาก็เคยได้ยินตะวันพูดให้ฟังอยู่
“อ่อ ได้สิ เดี๋ยวผมเอามาให้” ตะวันลุกขึ้นไปหาตามชั้นหนังสือ
“พี่จะเอาไปทำไมหรอ ปกติพี่ไม่สนเื่นี้นี่” ตะวันส่งหนังสือให้ก่อนที่จะถามขึ้นมา
“พี่เพิ่งมาสนใจหน่ะ” จันทร์เลี่ยงตอบออกไป เพราะความจริงแล้วเขาอยากรู้ข้อมูลของท่านเ้าคุณต่างหาก
“ผมจะไปทำงานต่อที่ห้อง พี่อ่านตรงนี้ก็ได้นะ” ตะวันว่าก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องของตนเอง
หลังจากที่ตะวันเดินไป จันทร์ก็เริ่มเปิดหารายชื่อและข้อมูลทันที จันทร์หาไปหน้าแล้วหน้าเล่า จนเวลาล่วงเลยมาสามชั่วโมง จนตอนนี้เวลา 18.00 แล้ว ตะวันที่ทำงานก็แวะออกมาดูพี่ชายของตนเองบ้าง ไม่นานก็กลับเข้าไป จันทร์ที่ตั้งใจอ่านจนหมดเล่ม ไม่มีแม้แต่รายชื่อของคนที่จันทร์หาอยู่
“ไม่มีอีกแล้ว…” จันทร์ผิดหวัง เมื่อไม่มีประวัติของคนที่้า
หลังจากที่จันทร์อ่านจนจบ จันทร์ก็นำหนังสือไปคืน ก่อนที่จะลาน้องกลับบ้านเพราะเย็นมากแล้ว ไม่อยากรบกวนน้องไปมากกว่านี้
จนกระทั่งกลับมาถึงบ้าน จันทร์ก็อาบน้ำแต่งตัวเป็ชุดนอนก่อนที่จะมานอนบนเตียงก่อนที่จะหยิบนิยายมาอ่านเพลินๆ ตอนที่จันทร์จะหลับนั้น แหวนและกระจกก็ส่องแสงออก
“มาแล้ว!” จันทร์ที่รีบะโลงมาจากเตียง ก่อนที่จะนำมือไปทาบที่กระจกทันที
วิ้งง
จันทร์ที่มาโผล่ที่ห้องนอนอีกครั้ง ก่อนที่จะมองไปรอบๆ ก่อนที่สายตาจะสะดุดที่ร่างของใครสักคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้น จันทร์เดินเข้าไปใกล้เพื่อที่จะดูหน้าตาของคนที่นอนอยู่ จันทร์ยิ้มออกมาเมื่อคนที่นอนอยู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน ท่านเ้าคุณของเขานั่นเอง จันทร์เดินเข้าไปใกล้ก่อนที่จะนั่งลงบนพื้นข้างๆเตียงของท่านเ้าคุณ ก่อนที่จะนั่งมองหน้าของท่านเ้าคุณ จันทร์พิจารณาหน้าตาของท่านเ้าคุณอีกครั้ง จมูกโด่งคมเป็สัน ปากหนาที่เมื่อยิ้มแล้วน่าจะดูอบอุ่นไม่น้อย จันทร์ยื่นมือจะไปแตะที่ปากของท่านเ้าคุณอย่างลืมตัว ก่อนที่จันทร์จะสะดุ้งเมื่อมือของคนที่นอนอยู่นั้นจับแขนของเขา! ….
---------------------------------------------------------------------------------------------------
งื้อ ตอนที่ 4 จบไปแล้ววว เง้อ เค้าตัดค้างอีกแล้วว ฮ่าๆ ขอบคุณนะคะ มีกำลังใจแต่งมากๆเลยยยย รักทุกคนนนน
ไอนิลย์.
TBC.
689
