ตอนที่เจ็ด ตำนานรักฝังใจชายโฉด
"เซี่ยนฮวาคำนับท่านอ๋อง" เด็กสาวในวัยสิบห้าปีเศษค้อมกายอย่างสง่าด้วยเกียรติของคุณหนูตระกูลใหญ่โตนางได้รับคำสั่งให้เข้าวังเพื่อเตรียมการเฉลิมฉลองต้อนรับอาคันตุกะท่านอ๋องยิ้มยินดีและให้การต้อนรับนางอย่างดีไม่ให้เหล่าเสนาเล็กใหญ่กระทำตัวหยามเหยียดเด็กสาวผู้นี้ได้และทรงกำชับให้หาทุกสิ่งที่นาง้าเพื่อให้งานฉลองต้อนรับออกมาดีที่สุด
"ข้าพาสุ่ยหลิน อวี้เหมย จ่านอี้ มาตามคำสั่งท่านด้วยเ้าค่ะ" เซี่ยนฮวากวักมือเรียกหลิงให้นำเด็กทั้งสามคนเข้ามา
เด็กน้อยทั้งประหม่าและขลาดกลัวแต่ก็กลั้นใจก้มลงคาราวะผู้สูงศักดิ์ที่เป็เ้าของจวนที่ให้ตนได้ซุกหัวนอนและมีชีวิตที่ดีขึ้น
"ใครเป็คนคัดเลือกเด็กเหล่านี้" ท่านอ๋องกล่าวเสียงนุ่มด้วยถูกใจเด็กน้อยเหล่านี้ยิ่งเ้าคนที่ตัวเล็กจ้อยนั้นดูไม่ธรรมดาเลย
"หลิงเป็คนเลือกมาเ้าค่ะ" เซี่ยนฮวาตอบไปตามจริงชายผู้นี้เหนือกว่านางและตาเฒ่าชุนหยางกว่างเขาจะต้องเห็นอะไรในตัวเด็กเหล่านี้แน่เพราะขนาดนางสูญเสียวรยุทธ์ยังััได้
"เป็สาวใช้ที่ตาถึงนักข้าจะให้รางวัลเ้า" กล่าวจบใบหน้าหล่อร้ายพยักเพยิดหน้าให้แก่ขันทีที่ค้อมกายอยู่ด้านข้างให้นำรางวัลไปส่งให้แก่สาวใช้
"เป็..เป็พระกรุณาต่อข้าเหลือเกินเ้าค่ะ" หลิงเหลือบมองเซี่ยนฮวาก็ได้รับการพยักหน้าอนุญาตให้รับของรางวัลนั้นสาวใช้จึงได้แต่ก้มหัวโขกพื้นด้วยสำนึกพระคุณยิ่งก่อนจะยื่นมือรับของจากขันทีด้วยมือที่สั่นเทา
"คนรายงานข้าเกี่ยวกับพวกเ้าว่าเป็เด็กที่เชื่อฟังและขยันขันแข็งข้าจึงอยากจะเห็นพวกเ้าด้วยตาตนเองเสียหน่อยเวลานี้ข้าคิดบางสิ่งขึ้นมาได้และต้องดีต่อพวกเ้าแน่" ท่านอ๋องกล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำและเสมองเซี่ยนฮวาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เป็ระยะ นางรับเลี้ยงเด็กที่มีแววเก่งฉกาจถึงเพียงนี้จะปล่อยไว้ไม่ได้
"จ่านอี้ เ้ามีหน่วยก้านแข็งแรงข้าจะรับไว้เป็บุตรบุญธรรมให้เ้าเรียนเขียนอ่านและฝึกปรือวรยุทธ์ที่เ้าสนใจแต่เ้าจะต้องช่วยสะสางงานที่ข้าได้มอบหมายให้ในอนาคตเ้าจะทำได้หรือไม่" สิ้นเสียงสายตาทุกคู่มองห้าวซวนเป็ตาเดียวด้วยตกตะลึงไม่คิดว่าจะมีวาสนาถึงเพียงนี้หากแต่ในใจของเซี่ยนฮวาและขันทีนั้นรู้ดีว่าท่านอ๋องจะต้องมีแผนการไกลคิดไว้ล่วงหน้ายิ่งยกให้เด็กชายเป็บุตรบุญธรรมแสดงว่าจ่านอี้ต้องมีดีกว่าที่นางรู้สึกได้
"เ้าอนุญาตเขาหรือไม่เล่าเซี่ยนฮวาเด็กคนหนึ่งกำพร้าและไร้บ้านจะมีชีวิตที่ดีขึ้นเป็บุตรของข้าเชียวนะ" ท่านอ๋องกุมมือเซี่ยนฮวาเด็กสาวตวัดกลับมามองชายผู้กุมชีวิตของคนทั้งแคว้นทันควัน
ท่านอ๋องแสดงกิริยาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกันคิดจะเล่นละครอันใดหรือ?
พลันความคิดความรู้สึกมากมายไหลผ่านร่างเด็กสาวผู้งดงามครู่หนึ่งนางจึงตัดสินใจกล่าวถ้อยคำออกมาโดยที่นางไม่ได้คิดถี่ถ้วนว่ามันจะเป็พันธณาการรัดนางไว้กับท่านอ๋องผู้สามานย์ไปตลอดกาล
"ตัวข้าแม้จะยังอายุสิบห้าปีแต่เมื่อมีพวกเขาข้าก็รักเฉกเช่นบุตรในสายเืหากท่านอ๋องจะรับเพียงจ่านอี้ข้าคงจะไม่เต็มใจเท่าใดนัก"
"เช่นนั้นหากข้ารับเด็กทั้งหมดเป็บุตรเขาก็ย่อมขาดแม่เป็แน่เ้าก็จงแต่งกับข้าเสียเด็กเหล่านี้จะได้มีแม่และเ้าก็จะไม่พลัดพรากจากลูกของเ้า" ห้าวซวนนึกขันอยู่ในใจในความเดียงสาของเซี่ยนฮวาแม้นางจะเป็กุหลาบสีร้อนแรงมีหนามพิษแต่กุหลาบก็คือกุหลาบสวยงามและบริสุทธิ์
ดวงหน้าใสร้อนผ่าวเมื่อได้ยินคำจากท่านอ๋องไม่คิดว่าชายผู้นี้จะเอ่ยออกมาได้ลื่นไหลราวกับพูดคุยเื่ดินฟ้าอากาศ เด็กสาวไม่สามารถหาคำตอบจากดวงตาดุจพญาเหยี่ยวนั้นได้นางเป็เช่นนกน้อยในอุ้งมือเหยี่ยวคงจะต้องยินยอมเพื่อให้มีชีวิตรอดและเด็กเหล่านี้ก็จะไม่ตกเป็เครื่องมือของท่านอ๋องด้วย
"ทะ..ท่านอ๋องกล่าวมาเช่นนี้ข้าไม่มีสิ่งใดติดขัดแล้วเ้าค่ะ" เซี่ยนฮวาทำใจกล้าเอ่ยตอบไปหากแต่เวลานี้นางแสร้งมองเด็กสามคนเบื้องหน้าแทน
"ดี!หลังจบงานต้อนรับอาคันตุกะพิธีอภิเษกข้าและเ้าจะจัดต่อจากนั้นในอีกสองเดือน" ท่านอ๋องหยัดกายลุกขึ้นเมื่อเสร็จธุระเขาก็จะต้องไปเฝ้ารัชทายาทเพื่อสะสางงานที่คั่งค้าง
"เหตุใดจึงเร็วนักเ้าคะ" เซี่ยนฮวาผวาตัวลุกขึ้นตามไม่คิดว่างานแต่งนั้นจะถูกกำหนดวันเร็วขนาดนี้
"อีกสองเดือนเ้าก็มีอายุสิบหกปีเต็มและยังเป็่ขึ้นปีใหม่ฤกษ์ยามเหมาะสมยิ่งนัก" ห้าวซวนตอบมีเสียงหัวเราะอยู่หน่อย ๆ
"พวกเ้าเป็บุตรข้าต้องดูแลมารดาให้ดีและตั้งใจศึกษาทุกสิ่งให้เป็ผู้รอบรู้มิให้ใครเอาเปรียบได้เข้าใจหรือไม่เ้าด้วยเ้าตัวเล็ก" ท่านอ๋องหย่อนกายลงนั่งดึงแก้มยุ้ยของอวี้เหมยเด็กน้อยยิ้มแป้นพยักหน้า
"ข้าััได้ว่าเส้นเสียงของบุตรสาวคนเล็กมีปัญหาให้หมอดีที่สุดจากทุกสารทิศมารักษาผู้ใดมีความสามารถข้าจะชุบเลี้ยงให้ดีทั้งตระกูล" สั่งความกับขันทีแล้วก็เดินออกไป
สุ่ยหลินที่กลั้นความดีใจไว้ไม่ให้ออกนอกหน้าเมื่อประตูถูกปิดลงเด็กน้อยก็กอดกันร้องไห้เป็ความดีใจที่พวกเขาจะมีขึ้นในรอบหลายปีั้แ่จำความได้
เซี่ยนฮวามองดูแล้วเกิดความปีติในใจแต่ก็หนักหน่วงด้วยในเวลาเดียวกันนางรู้สึกว่าตนได้ทำพลาดไปแต่ไม่สามารถหาคำตอบได้ว่านางพลาดสิ่งใด
การตบแต่งกับท่านอ๋องเกินความคาดคิดของนาง ก็จริงอยู่หากนางแต่งเป็อนุมันคงดีกว่าการเป็นางบำเรอแน่ ๆ นางมีความคิดจะสอนหนังสือให้แก่เด็กน้อยแต่สิ่งที่ท่านอ๋องจะให้บุตรบุญธรรมสามคนย่อมสมแก่ฐานะ ช่วยผ่อนแรงของนางไปได้มาก
นางคงจะเสียทีชายคนนั้นแล้วท่านอ๋องคงอ่านใจนางได้จึงยื่นมือเข้ามาทำเหมือนให้ความเมตตาแสดงละครตบตาแเีเหลือเชื่อ
เอาเถอะยังไงนางก็ต้องใช้อำนาจของชายคนนั้นอยู่แล้ว
"พวกเ้าเดินทางไกลกันมาไปพักผ่อนเถิดแล้วก็ได้รับความเมตตาจากท่านอ๋องจงเชื่อฟังและทำตนให้เป็ประโยชน์ต่อแผ่นดินเข้าใจหรือไม่"
"เ้าค่ะ/ขอรับ" เสียงรับคำฉะฉานของเด็กทั้งสามแล้วรีบช่วยหลิงเก็บของ
ในตำหนักรับรองใหญ่โตกว่าเรือนอรุณอยู่หลายเท่าทว่าบรรยากาศและสวนด้านนอกช่างให้ความรู้สึกเซื่องซึมมากนักแตกต่างจากจวนเบิกฟ้าอย่างมาก
มิน่าเล่าท่านอ๋องจึงไม่ใคร่อยู่วังหลวงและรอวันที่จะได้วางมือไปอยู่หัวเมืองเหนือ
คนเช่นท่านจะวางมือไปได้ง่ายหรือ?
เซี่ยนฮวาเดินสำรวจภายในตำหนักแม้นางจะเป็คุณหนูวิ่งเล่นในจวนที่ใหญ่กว่าบ้านของคนอื่นแต่ในตำหนักนี้มีงานศิลปะอยู่มากล้วนมีลวดลายวิจิตรแปลกตา
สองขาเรียวเดินเล่นเรื่อยเปื่อยจนถึงห้องโถงหนึ่งเมื่อผลักประตูเข้าไปภาพคู่รักใต้ต้นโบตั๋นที่นางใช้ขนนกยูงประดับถูกแขวนไว้โดดเด่นอยู่ท่ามกลางความโล่งว่างห้องนี้ไม่มีเครื่องเรือนมีเพียงงานศิลปะของนางชิ้นเดียวเท่านั้น
"พอถูกนำมาไว้ในที่แบบนี้ก็เป็ดั่งสถานที่พลอดรักของดอกโบตั๋นกับนกกระสา"
"เ้ารู้จักตำนานรักนั่นด้วยหรือ" เสียงของคนที่นางคิดว่าคงจะกลับไปตำหนักตนแล้วดังขึ้นเซี่ยนฮวายอบกายคำนับ
"ข้าไม่แน่ใจเ้าค่ะเพียงแต่รู้สึกเช่นนั้นไม่รู้ว่าเป็ตำนานรักมาก่อน"
"หากเ้ารู้เ้าคงไม่ใช้ขนของนกยูงเป็แน่" ห้าวซวนก้าวเดินไปใกล้รูปภาพนั้นดวงตาเกิดความหลงใหลอย่างที่สุดไม่ว่ากี่ครั้งที่ได้มาห้องนี้เขาจะเหมือนเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง
"เื่ราวเป็อย่างไรหรือเ้าคะ" เด็กสาวเอ่ยถามด้วยเกิดความคิดว่านางจะทำภาพที่คล้ายกันแต่จะใช้ขนนกกระสาบ้าง
"สตรีผู้หนึ่งนอกจากดวงหน้าและสรีระงดงามแล้วดวงตาของนางประดุจลูกสมันน้อยแพรวพราวดำขลับชวนลุ่มหลง จักรพรรดิได้เรียกนางเข้ารับใช้ถวายตัวเป็พระสนมในเวลานั้น..นางมีชายคนรักอยู่แล้วเขาเป็นักเขียนภาพที่ไม่มีฐานะอื่นใดแม้จะถูกพรากจากกันไปนางและเขาก็ยังคงมั่นในรักของกันและกัน" ห้าวซวนแตะปีกขนนกนั้นแล้วเล่าความต่อไป
"วันหนึ่งจักรพรรดิมีพระประสงค์ให้หาช่างเขียนฝีมือดีมาเขียนรูปของพระสนมคนโปรดชายช่างเขียนกับพระสนมจึงได้พบหน้ากันอีกครั้งความคิดถึงเกินหักห้ามใจทำให้ทั้งสองชิดใกล้และมีคนพบเห็นนำความไปทูล ทำให้ชายคนรักต้องโทษรอพิพากษาอยู่ในคุกหลวง ส่วนนางเองร่ำไห้พรรณาขออิสระคืนแก่ชายคนรักการกระทำนั้นสร้างความโกรธเคืองให้แก่จักรพรรดิยิ่งนัก
พระองค์ทรงใช้ปิ่นปักผมทำลายดวงตาที่แสนงดงามและเป็ที่หลงไหลของตนจนนางตาบอดทั้งสองข้าง" ห้าวซวนหันกลับมาหาเด็กสาวที่ยืนหน้าซีดเซียวกับเื่ราวที่ตนกำลังเล่า
"พระสนมไม่อาจจะทนให้องค์จักรพรรดิสั่งปะาคนรักจึงติดสินบนทหารนายหนึ่งให้นำนางและช่างเขียนหนี..หนทางดูเหมือนจะสำเร็จทว่านายทหารนั้นรับสินบนแล้วใจยังคดไปกล่าวทูลความทำให้ถูกจับได้
ทั้งสองถูกสังหารในคืนนั้นคนเฝ้าคุกคนหนึ่งเมามายบอกว่าตนเห็นนกกระสานำขนของตนติดเข้ากับรูปของพระสนมที่ช่างเขียนคนนั้นเขียนทิ้งเอาไว้กระทั่งตัวตายสตรีนางนั้นเมื่อเืไหลลงสู่พื้นดินก็เกิดเป็ต้นโบตั๋นที่ออกดอกสีแดงสดสะพรั่ง
มีชาวบ้านเคยพบเห็นชายหญิงคู่หนึ่งมาพบกันใต้ต้นโบตั๋นนั้นทุก ๆ คืนจันทร์เต็มดวงและเขาก็กลายเป็นกกระสาบินไปในเวลาใกล้รุ่งสางส่วนสตรีนั้นหายกลับเข้าไปในต้นโบตั๋นนานวันจึงมีคนสร้างศาลไว้เป็อนุสรณ์รัก"
"มีที่แห่งนั้นอยู่จริงหรือเ้าคะ" เซี่ยนฮวารู้สึกผิดอย่างมากมายนางได้ฟังเื่ราวและน้ำเสียงที่ห้าวซวนเล่ายิ่งเื่ราวน่าหดหู่น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งเ็ปมากขึ้น ๆ
"ข้าเคยเห็นแต่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็สถานที่จริงหรือไม่" ห้าวซวนกลับมามีน้ำเสียงเช่นปกติเื่นี้เขาเคยฟังมันหลายต่อหลายครั้งจากมารดาและเมื่อโตขึ้นจึงออกเดินทางไปตามหาแต่กว่าจะพบมารดาก็จากไปเสียก่อน
"ข้าอยากจะทำให้ภาพนี้ถูกต้อง" เซี่ยนฮวาจับประคองแขนแข็งแรงของชายร่างใหญ่
"เ้าไม่ต้องทำเช่นนั้นเพื่อข้าหรอกเซี่ยนฮวาภาพนี้คู่ควรที่จะเป็เช่นนี้เื่ราวรักที่ไม่สมหวังจะได้สมหวังอย่างไรเล่า..เ้าควรจะพักผ่อนเพื่อเตรียมงานในวันพรุ่งนี้และควรเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานของเรา" ในตาดุดันวิบวับขึ้นมาดื้อ ๆ จนเด็กสาวที่กำลังใจสั่นไหวต้องเรียกสติตนกลับคืนมาก่อนจะถอยเท้าออกห่างชายตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
นางไม่เคยเห็นหรือรู้จักด้านที่แท้จริงของชายคนนี้เลย ! ไม่เลยจริง ๆ !
: แก้คำผิดแล้วค่ะ ถ้าพบคำผิดบอกไรท์ได้นะคะ ไรท์อาจพลาดไปหรือไม่สงสัยตัวสะกดที่อาจจะผิดค่ะ
4K
