.
.
.
“..ฮึก ฮึก อึก อึกก อ่ะ อืออออออ”
“..ผมชอบเสียงคุณอาร์นะครับ”
“เออ กูรู้..! มึงไม่ต้องยํ้า”
“แต่ผมจะยํ้า ยํ้า แล้วก็ยํ้า”
“ฮึกก ฮึกกก ไอ้สัดคิววววว!”
“..ผมชอบฟังเวลาคุณอาร์ด่า”
“มึง.. จะ.. พอ.. ได้รึยังวะ”
“อีกนิด.. อีกนิด.. นิ….”
“..อึกกก”
“..อืออออออออ”
“ไอ้เชี่ยคิววว…”
“...”
“...”
………..
“มึงจะลุกได้รึยัง”
“ขอผมพักตรงนี้ก่อนไม่ได้รึไงครับคุณอาร์”
“กูหนัก”
“แต่ผมยังอยากอยู่ตรงนี้ อยู่ฟังเสียงคุณอาร์หอบ ผมรู้สึกดี”
“...”
ผมยกตัวขึ้นมองหน้าคนที่นอนอยู่ใต้ตัวดวงตาคมที่แสนหวานกําลังบอกอารมณ์คุกรุ่น ผมยิ้มมุมปาก ผมรู้ว่าจริงๆคุณเขาก็ไม่ได้อยากให้ผมลุกไปไหน..
ผมโน้มหน้าลงกระซิบที่ข้างหูของคุณชายผิวขาวที่ตอนนี้แดงไปทั้งตัว
“ผมขอต่อได้ไหมครับ..”
ผมยังคงมองหน้าคุณอาร์ ไม่ได้หวังหรอกนะว่าคุณเขาจะตอบตกลงเพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องไม่ยอมก็เลยถือวิสาสะถอนของของตัวเองออกแบบรํ่าไรและแทงซํ้า
……………..
“ไอ้สัดคิว! กู..”
………………
“กู.. จะ.. วางยามึง..!”
“หยุดหอบให้ได้ก่อนไหมหมอ..”
“กูจะฟ้องนาย!”
“..เอาพ่อมาอ้างเวลานี้ ไม่สมเป็หมออาร์เลยนะครับ”
“มึงปล่อยกูได้แล้ว!”
“ก็สู้ผมให้ได้”
“ไอ้สัดคิว” หมออาร์ออกแรงเอาลําแขนลํ่าๆ ของตัวเองดันตัวผมออกต้องได้ผลแน่ๆ ถ้าผมไม่ใช่คนแรงควายของหน่วยลับแห่งประเทศ ไม่นับความคล่องตัวกลยุทธ์ในการใช้ร่างกายที่รํ่าเรียนมาแล้วครบทุกศาสตร์การต่อสู้ จะมวยไทย คาราเต้ซูโม่ เทควันโด คราฟมาก้า หวิงชุน การสู้แบบประชิดตัวคืองานหมูของผมถึงกับหมออาร์ที่มีดีกรีเป็ถึงแพทย์ทหารก็เถอะ ยังไงก็ชํานาญไปทางแพทย์ไม่ใช่ทหารจะมาสู้แรง สู้ความคล่องตัวของคนภาคสนามที่ฝึกหนักแทบตายอย่างผมได้ยังไง
เรากลิ้งไปมาสลับกันอยู่บนอยู่ล่าง ถ้านี่เป็สนามการต่อสู้กรรมการตัดสินคงเหนื่อย จะสั่งให้หยุดก็ไม่ได้ จะยกมือให้ใครชนะเพื่อจบเกมก็ไม่ได้..ถ้าเราทั้งคู่ยังไม่อยากหยุด
ผม.. คิว - คณนา นักรบเดนตายของหน่วยลับขึ้นตรงกับผู้บัญชาการกองกําลังพิเศษ ฟังดูโคตรสลับซับซ้อนจะว่าอยู่กองกําลังพิเศษก็ถูกแต่ที่ถูกกว่าก็คือเป็หน่วยลับที่อยู่ในกองกําลังพิเศษหน่วยลับที่ไม่มีใครรู้ว่ามีอยู่จริงบนโลก สถานะของชีวิตคืออนันต์อยากจะโคฟเป็ใครเวลาไหนก็ได้ ถ้ามันจําเป็ต่อภารกิจ สิทธิพิเศษมีไม่จํากัดจะเข้านอกออกในประเทศต่างประเทศยามใดขอแค่แจ้งไปค่าตอบแทนสูงเกือบเท่าผู้บริหารระดับซี 9 บัตรรูดที่ไร้เพดานวงเงินพร้อมใช้ ..ฟังดูโคตรเท่โคตรคูล โคตรฮาย แต่ความเป็เ้าของชีวิตของตัวเองคือศูนย์ ตามชื่อตําแหน่ง‘นักรบเดนตาย’ ผมพร้อมตายทุกเมื่อตายได้ทุกที่ และจงภูมิใจถ้าได้ตายในระหว่างปฏิบัติภารกิจ ชีวิตนี้เพื่อชาติทํางานให้สําเร็จ แล้วจากไป ..อย่างไร้ตัวตน ไงล่ะงานของผม ..ใจแม่งโคตรหล่อโคตรเสียสละ แต่เปล่าเลย.. ผมก็แค่คนที่ไม่มีอะไรจะเสีย ไม่มีญาติพี่น้องไม่มีพ่อแม่ ไม่มีครอบครัว ไม่มีห่วง การได้มีชีวิตที่ไม่ไร้ค่าก็เพียงพอแล้วสําหรับการได้เกิดมา ..แต่นั่นก็หลังจากที่ผมเสียปู่กับย่าไป..
ข่าวการจากไปของท่านทั้งสองมาถึงผมภายในกรมทหารที่ผมสังกัดอยู่..เพียงหนึ่งเดือนหลังจากเข้ากรม..และเพียงสามวันหลังจากที่ท่านทั้งคู่มาดูหน้าผมเมื่อกรมเปิดให้ครอบครัวมาเยี่ยมได้ปู่เพิ่งพูดกับผมว่ามันเป็โชคชะตาที่แกคงหนีไม่พ้น ผมงงไม่มีใครหนีพ้นอยู่แล้วถ้าไม่เรียน รด. ถ้าไม่ใช้เส้น ยังไงก็ไม่รอด ผมมองหน้าปู่ความสงสัยยังอยู่บนหน้าของผม ปู่เลยบอกว่า ก็อุตส่าห์บนไว้หลายที่เส้นสายทาง์คงไม่มีน้ำหนักเท่าเงินของคนบนโลก เอาเป็ว่าไหนๆ เอ็งก็ไม่ค่อยอยากเรียนอยู่แล้วก็แวะใช้ชีวิตในกรมสักพักก็อาจจะดี คำให้กำลังใจของปู่ยังดังสะท้อนในกระดูกรูปทั่งรูปค้อนในหูของผม เหมือนกับว่าปู่เพิ่งพูดเมื่อสิบห้านาทีที่แล้วโดยที่มีย่านั่งอมยิ้มบางๆ อยู่ข้างๆ ปู่
ผมเคยคิดว่าออกจากกรมเมื่อไหร่จะหางานทำ เก็บเงินสักก้อนเปิดร้านสักอย่าง ดูแลปู่กับย่า แค่นี้ก็พอแล้วแต่พอท่านจากไปเพราะอุบัติเหตุกะทันหัน ผมแม่งเคว้ง สิ่งยึดเหนี่ยวไม่มีอีกต่อไปแผนที่พอมีในชีวิตถูกลบสลายไปในอากาศทันที ผมขอนายออกมางานศพปู่กับย่า คนในหมู่บ้านช่วยกันจัดงานที่วัดใกล้บ้านทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีตลอดสามวัน จนในวันที่ผมกลับมาถึง.. วันเผา
“ดูมันสิ ไอ้หลานอกตัญญู ปู่กับย่ามันตายทั้งคน ไม่มีน้ำตาสักหยด”
“เอ็งก็ว่าไป ลูกผู้ชายมันจะเสียน้ำตาง่ายๆ ได้ไงวะ”
“หึ เออๆ พ่อผู้ใหญ่ก็เป็คนจิตใจดี นี่ เป็ธุระให้มันทุกอย่างไม่เห็นมันจะเห็นหัวผู้ใหญ่ จะเข้ามาขอบใจสักคำก็ไม่มี มาทีก็วันเผาเอาแต่นั่งนิ่งหน้าโลง คนตายน่ะไม่รับรู้ คนเป็นี่!ที่มันต้องทนเห็นความไร้หัวใจแทน..”
“พอเถอะ พี่มิ่ง!”
“จะให้กูพอได้ยังไง!! ตอนมาอยู่นี่ก็ได้พวกเราคอยดูแล ทำแผล หาข้าวปลาให้ซมซานมาอย่างกับหมา..”
“ไอ้มิ่ง!!! พอได้แล้วโว้ย คนตายมันจะหลับไม่สนิท”
“โธ่โว้ย!!ที่ไอ้มิ่งพูดก็หวังว่าไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมันจะสำนึกบุญคุณคนบ้างไม่ใช่เอาแต่เกเรไปวันๆ จนปู่ย่ามันตรอมใจ..”
“ไอ้มิ่ง!! คนมันตายเพราะรถชนโว้ย!! พอเลย มันเมาเหล้าขาวแล้วใครก็ได้เอามันไปส่งบ้านที”
.
“จะเอาไงต่อล่ะห๊ะไอ้คิว”
“ยังไม่ได้คิดครับผู้ใหญ่”
“ก็..ตั้งใจฝึก ถ้าออกมาแล้วไม่มีที่ไป ก็กลับมา ข้าพอจะหางานให้ทำได้”
“...”ผมยกมือไหว้ผู้ใหญ่ ภาพความเลวระยำของตัวเองฉายซ้ำอยู่ในหัวเรียนก็ไม่เรียน ทําตัวเป็หัวโจกพาวัยรุ่นในหมู่บ้านไล่หาเื่แกว่งปากหาตีนไปเรื่อยเข้าออกโรงพักจนซี้กับทุกคนในนั้น ..ก็สมควรที่ลุงมิ่งจะด่า
.
“มึงไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก! ปู่ย่าก็ไม่ได้อยู่คุ้มกะลาหัวมึงแล้ว!ไปซะ! ไอ้เด็กอัปรีย์!!” เสียงลุงมิ่งค่อยๆ เบาลงตามระยะห่างที่แกโดนลากออกไปจากบริเวณเมรุเผา
..ไม่มีที่ให้ผมกลับมาอีกแล้ว
.
.
.
“คิดไรอยู่”
“ผมก็คิดของผมไปเรื่อย เป็ห่วงผมเหรอครับคุณอาร์”
“..ฝัน” ผมกระชับแขนที่พาดวาง่สะโพกของคนปากดีไว้และเอาปากขบเข้าที่หัวไหล่ขาว
คุณอาร์ หรือหมออาร์ หน่วยลับคู่หูของผมที่มีหน้าฉากคือแพทย์ทหารหล่อ คิ้วเข้มตัดกับเนื้อละเอียดขาวสะอาด ฉลาด เก่ง เป็หมอศัลยกรรมสมองได้สบายๆแต่เพราะนาย หรือนายพลพละ คนเป็พ่อ อยากให้ลูกเป็นายทหารมากกว่าหมอคุณอาร์เลยต้องจำใจยอมมาเป็แพทย์ทหาร ..เจอกันครึ่งทางซ้ำคุณอาร์ยังสุดโต่งประชดสมัครเข้าเป็หน่วยลับ ในเมื่ออยากให้เป็ทหารก็เอาหน่วยที่เสี่ยงที่สุด ซึ่งนายก็ดูจะพอใจโดยที่ไม่รู้เลยว่าลูกชายของตัวเองมีความผิดปกติบางอย่างที่ทำให้ตายได้ง่ายๆ
“ไอ้เชี่ยคิว มันเจ็บ!!” ผมแสยะยิ้มนอกจากจะออกแรงขบแน่นขึ้นแล้ว ยังสั่งมืออีกข้างที่ว่างอยู่ไล่เลื้อยไปตามสะโพกขาวเนื้อละเอียดใต้ผ้าห่ม
“ไอ้สัดคิว! พอเลยกูเหนื่อย” คุณอาร์ไม่แค่พูดยังพยายามกระเถิบถอนร่างกายแกร่งออกจากตัวผม
..อะ อาร์ร์ร์ร์
ตอนได้เข้าก็ว่าฟินแล้ว ตอนจะต้องถอนยิ่งโคตรฟิน ผมไม่ยอมง่ายๆ ถึงไม่ได้ต่อแต่ก็อยากนอนมันทั้งแบบนี้ดูบ้าง อยากให้คุณอาร์อยู่ในอ้อมกอดของผมผมอยู่ในตัวคุณอาร์ อยากดมกลิ่นเหงื่อสะอาดๆ ของคุณหมอที่โคตรน่าขบ น่ากัดกล้ามแน่นๆ ขาวๆ ที่โคตรเซ็กซี่ คิ้วหนาเข้มที่ชอบขมวดสูงเวลามีความสุขตาคู่คมที่ไม่โตมากสไตล์หนุ่มเกาหลีรับกับจมูกที่โด่งเป็สันแล้วก็ริมฝีปากสีชมพูอ่อนอวบอิ่มที่จะเผยอร้องเรียกชื่อผมทุกครั้งที่ความเสียวซ่านเอ่อล้นออกมานอกร่างไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองโดนคุณหมออาร์ตกั้แ่เมื่อไหร่แต่ถ้าจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีสถานะก็คงเมื่อราวสี่ปีที่แล้ว..
..ผมกลับมาจากงานศพของปู่กับย่า พาใจหนักๆ กลับเข้ากรมผมซึมลงจนเพื่อนและครูฝึกพากันกังวลว่าผมจะพาตัวเองหายไปจากโลกนี้เหมือนปู่กับย่า
..เช้าวันนึง ผมยืนอยู่ในแถวเป็ระเบียบอย่างไร้ชีวิตเหม่อมองไปด้านหน้าอย่างไร้อารมณ์ ท้องฟ้าแม่งสีขาวหม่น ร้อนอบอ้าว เหงื่อแตกซึม..เหมือนเคย
“..ทําความเคารพท่านนายพล!! ปฏิบัติ!!!” เสียงครูฝึกดังเบาๆอยู่ด้านหน้า ผมทําท่าทางเหมือนใครๆ ที่ยืนอยู่อย่างอ่อนแรง และมองท้องฟ้า..เป็นกได้คงดี
“มองอะไรอยู่”
…
“ผมถามว่ามองอะไรอยู่!”
ผมลดระดับสายตาของตัวเองลงมองคนตรงหน้า สติกลับเข้าร่างลางๆ โคตรลางออ ..ท่านนายพล
“ครับ?”
“ผมถามว่ามองอะไรอยู่!”
“..ผม มองนก” สัด! ตอนนั้นผมตอบแบบนั้นจริงๆ
“งั้นผมอนุญาตให้มองนกต่อไป ซิทอัพร้อยครั้ง ปฏิบัติ!”
ผมทําตาม.. ดี จะได้นั่งมองนก ผมซิทอัพแบบคนไร้ชีวิต..ไม่สนใจท่านนายพลที่ยืนค้ำหัวด้วยท่าทีฉุนเฉียว เอ๊า สั่งให้ทําก็ทําไง
“คือมันเพิ่งเสียปู่กับย่า ไม่เหลือใคร เลยออกจะ..” ผมได้ยินเสียงครูฝึกกระซิบคุยกับท่านนายพล
“ดูให้มันซิทอัพให้ครบ ครบเมื่อไหร่ ให้มันวิ่งต่ออีกสามสิบรอบ ทราบไหมพลทหาร!!”
“ทราบ..” ผมตอบและซิทอัพต่อไป
บ่ายแก่วันนั้นผมถึงจะจบบททดสอบของท่านนายพล เหนื่อยฉิบหายอย่าให้กูเป็นายพลบ้าง กูจะสั่ง สั่ง แล้วก็สั่ง กูทําผิดอะไรวะยืนในแถวก็ถูกระเบียบ กูจะมองนกมองหนอนบ้างไม่ได้รึไง!!อารมณ์โกรธเข้าประทับร่างผม นึกสบถด่าท่านนายพลด้วยสารพัดคําด่าที่นึกออก
ผมนอนแผ่ลงบนพื้นสนามหญ้าหน้าหอนอนอย่างหมดแรงข้าวกลางวันยังไม่ได้กิน.. ผมหลับตาลงด้วยความเหนื่อยหอบถึงจะไม่มีใครอยู่เฝ้านับว่าผมวิ่งครบรอบไหม แต่ผมก็ซื่อสัตย์พอที่จะวิ่งให้ครบแถมได้ปล่อยใจให้ลอยล่องไปกลับมวลสสารรอบตัว..
“ไปกินข้าวซะไอ้คิว” ผมลืมตามองครูฝึก ถ้าลืมภาพครูฝึกจอมโหดเอาแต่ทําเสียงเข้มๆ สั่งแล้วก็สั่ง จ่าเอกแม่งก็คือ ลุงจ่าผู้ใจดี ตาหยีผิวสีเข้มเพราะตากแดดในประเทศเขตศูนย์สูตรมานาน
“ข้าวยังมีเหรอจ่า”
“เออ นายบอกอย่าให้มึงอด”
“นาย?”
“เออ ท่านนายพลพละที่มึงยืนมึนกวนตีนมองนกตอนนายมาตรวจแถว”
“ออ”
“ไอ้เหี้ยเอ๊ย นานๆ ทีจะมีคนใหญ่คนโตผ่านมา มึงก็เสือกทําตัวเป็จุดเด่นดีเท่าไหร่ที่เป็นายคนนี้ ถ้าเป็คนอื่น กูว่ามึงโดนสั่งขังลืมแน่”
“ก็ดีนะ”
“มึงยังวิ่งไม่พอใช่ม่ะ”
“พอแล้ว เหนื่อยจะตายจ่า”
“ลุก แม่ครัวเขาเก็บข้าวไว้ให้แล้ว”
“...”
“ออ พรุ่งนี้ไปรายงานตัวที่บ้านท่านนายพลด้วย”
“??”ผมมองหน้าจ่า
“เออ นายบอกให้มึงไปเป็ทหารรับใช้ที่บ้าน ในค่ายนี่แหละ”
“ไม่ไปได้ป่ะ อยากอยู่ฝึกกับจ่ามากกว่า”
“มึงไม่มีสิทธิ์เลือกโว้ย”
“...”
“อีกอย่างนะ ถ้าเป็นายคนนี้ มึงเชื่อกู อนาคตมึงสดใสแน่”
..โคตรสดใส
ผมโดนกวนตีนั้แ่วันแรกที่มาถึงไอ้งานบ้านงานออกแรงโดยคุณนายท่านนายพล ผมโอเคหมด คุณนายก็ดูใจดี ไม่จู้จี้จุกจิกส่วนท่านนายพลที่ผมยังไม่เจอ ก็คงไม่เท่าไหร่ อย่างมากก็สั่งลงโทษตามอารมณ์แต่ไอ้คุณชายอาร์นี่สิที่รับมือยาก ผมเจอคุณเขาตอนเช้า ไอ้คุณชายกําลังจะออกจากบ้านไปเรียนดูได้จากเครื่องแบบเชิ้ตขาวสะอาดตาที่ถูกสอดไว้ในกางเกงสแล็กสีดําขลับมีกระเป๋าถือใบเขื่องอยู่ที่มือและไอแพดที่ถือแยกต่างหาก ไม่กลัวร่วงรึไงวะหรือแค่อยากถืออวด ส่วนผมก็เครื่องแบบประจํากาย เสื้อยืดคอกลมสีเขียวขี้ม้ากางเกงลายพราง พร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าหนึ่งใบ
“คนใหม่?”
“อืม” ผมตอบด้วยเสียงในลําคอทําหน้ากวนประสาทใส่ไอ้คนที่ทําหน้ากวนตีนใส่ก่อน
“พี่เขาชื่อคิว เรียกพี่คิวสิอาร์”
“เป็ญาติกันั้แ่เมื่อไหร่” ผมอยากจะบีบปากสีชมพูที่กําลังเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ผมเดินเข้าไปใกล้หน้าไอ้คนตัวเตี้ยกว่านิดหน่อย และก้มหน้ากระซิบที่หูบาง
“ก็ไม่ได้อยากมีมึงเป็ญาติเหมือนกันป่ะ” ผมถอยหน้ามามองไอ้คนสําอางค์ปากแม่งก็ยังเคี้ยวหมากตุ้ยๆ
“หึ” มันไม่เถียงต่อ แล้วก็เดินออกจากบ้านไป
“อย่าไปถืออาร์เขานะ เขาเป็คนแบบนี้แหละ แต่จริงๆ ไม่มีอะไรหรอก” คุณนายยิ้มมีเมตตาใส่ผม ผมก็เลยปั้นหน้ายิ้มตอบ เอาวะ อย่างน้อยก็มีคนดีๆอยู่บ้าง คงไม่มีอะไรแย่ไปมากกว่านี้แล้ว
“มึงเลือกเอา มึงจะอยู่เป็พลทหารรับใช้กูไปอย่างนี้ พอถึงเวลามึงก็ออกไปมีชีวิตของตัวเองข้างนอกนู้น หรือว่ามึงจะ.. เป็ทหารเต็มตัว อุทิศทั้งชีวิตที่เหลือให้กับชาติให้กับพี่น้องร่วมประเทศ”
“...”
“กูกล้ารับรองกับมึงเลย ว่าถ้ามึงอึดมากพอ มึงไปได้ไกลแน่นอน”
นายถามผมในคืนวันนึงที่สนามหญ้าหน้าบ้านหลังมื้ออาหารเย็นนายยืนเป่าควันบุหรี่จางลอยไปบนอากาศ ส่วนผมก็ยืนกุมเป้าของตัวเองนิ่ง ตั้งใจฟังในหัวก็คิดตาม ไม่มีอะไรจะเสีย ชีวิตนี้ที่ไม่เหลือใครแล้ว.. ผมตอบตกลงนายนายยิ้มและตบบ่าผมอย่างลงน้ำหนัก“กูว่าแล้วว่ามึงใจเด็ด” นายหัวเราะชอบใจในขณะที่ผมรู้สึกหนาวสันหลังแปลกๆ
“ไหวไหม! ผมถามว่าไหวไหม!! ตอบ!!!!”
“ไหวครับ / ไหวครับ!”
“ผมไม่ได้ยิน!!!!”
“ไหวครับ!! / ไหวครับ!!! / ไหวครับ!!!”
“ดี กอดคอลุกนั่งสามสิบยก!! ปฎิบัติ!!!”
หลังจากวันนั้น ผมก็ต้องเข้ารับการฝึกหนัก หนักจนผมท้อแต่ไม่เคยคิดถอย ฟินสัดๆ ไอ้การทรมานร่างกายแบบนี้ยอมรับจากใจว่าตอนฝึกอยากจะเข้าไปกระชากคอครูฝึกที่ไม่ใช่ใครอื่น ก็จ่าเอกคนดี แต่แม่งไม่ปรานีเท่ากับตอนฝึกทหารเกณฑ์ใช่! อ่านถูกแล้ว เพราะตอนเป็ครูฝึกกองกําลังพิเศษ ลุงแกจะเหี้ยมเป็สิบเท่าทุกคนที่เข้ามาฝึกจะต้องแกร่ง อดทนเพื่อให้ผ่านบททดสอบสุดท้ายในการคัดเลือกเข้ากองกําลังพิเศษที่นายคาดหวังให้ผมได้สังกัดวิธีการคัดเลือกเป็ความลับ ผลของการคัดเลือกก็ลับเช่นกัน และในท้ายที่สุดผมก็ผ่านการคัดตัว.. ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าไอ้ที่โดนฝึกมามันจะต้องเอาไปใช้ตอนไหนแต่สําหรับผม แค่ได้บู๊ล้างผลาญ ยิงลูกะุอัดใส่คนร้าย ..แม่งก็โครตสนุกแล้วแต่นั่นก็หลังจากเวลาผ่านไปเป็ปีๆ ที่นายผลักดันผมให้ผมฝึกๆ เรียนๆ แทบปางตายไหนจะมีคุณนายที่ทั้งใช้ ทั้งสอนสกิลในการดูแลบ้าน ทําอาหาร ทําครัว ทําสวนทั้งที่ตัวผมแทบจะแตกสลายหลังกลับจากการฝึกต่อเนื่องหลายวัน แต่ผมก็มีความสุขมากแถมยังรู้สึกได้ว่าท่านทั้งคู่เอ็นดูและเมตตาผมอย่างมากต่างจากเด็กเวรที่ทําหน้ากวนบาทาเบอร์สิบจุดห้าของผมอย่างคุณชายอาร์ว่าที่คุณหมอที่โคตรเ็าประจำบ้าน ที่เอาแต่ตั้งป้อมมองตาขวางพูดจามะนาวไม่มีนํ้า สัมมาคารวะไม่ต้องพูดถึงผมรู้หลังจากอยู่ในบ้านนายราวครึ่งปีว่าคุณอาร์เรียนเป็หมอทหารเรียนแบบกล้ำกลืนฝืนเรียน เพราะจริงๆ นายอยากให้เป็ทหารไม่ใช่หมอส่วนคุณอาร์อยากเป็หมอไม่ใช่ทหาร สองพ่อลูกเลยไม่ค่อยจะลงรอยดีที่มีคุณนายคอยเป็กาวผสาน แต่เมื่อนายมีผมเข้ามาร่วมบ้านผมนี่แหละเลยกลายเป็ลูกรักคนใหม่ของนายเป็ผู้สืบทอดเจตจํานงแห่งไฟหยั่งกับเป็ว่าที่โฮคาเงะรุ่นต่อไปของหมู่บ้านโคโนฮะ..สมน้ำหน้าไอ้คุณอาร์มัน ..ออกจากหมู่บ้านไปซะอุจิวะ ซาสึเกะ!!
“ฝากดูบ้านด้วยนะไอ้คิว”
“ครับนาย”
“อยู่กันดีๆ นะ ฝากดูแลอาร์ด้วยนะคิว”
“ครับคุณนาย”
เช้านี้นายกับคุณนายต้องไปงานต่างจังหวัด ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผมจะต้องอยู่แค่กับไอ้คุณชายอาร์เพียงสองคนสนุกล่ะสิ ผมทำงานบ้านทุกอย่างเรียบร้อยและไปหาจ่าเอก แล้วก็เจอเพื่อนๆพลทหารหาญที่ไม่กลับบ้านในวันหยุด พวกเรานัดกันไปก๊งกันร้านเจ๊จุ๊บ ไม่เมาไม่เลิกจะยาดอง เหล้าขาว เหล้านอก จัดให้หนัก
..สมใจ ผมเมาเละ แต่ก็ยังดูแลตัวเองได้ ผมเดินสะโหลสะเหลกลับไปที่บ้านของนายไฟในบ้านเปิดอยู่ ..คงเป็ไอ้คุณอาร์ผมเดินเข้าไปในตัวบ้านหลังผ่านสนามหญ้าขนาดย่อมที่ผมเพิ่งเล็มเมื่อเช้า
..ไอ้คุณชายนอนฟุบหน้าคว่ำอยู่ที่พื้น!!
ผมช็อก!! แทบจะสร่างเมาในทันที ผมรีบเข้าไปจับหน้าคุณชายให้หงายขึ้นแม่งจะตายไหม “คุณอาร์! คุณอาร์!!” ผมพยายามทั้งเขย่าตัว ตบหน้าฉิบหายแล้วกู!! แม่งเอ๊ยเรียนหมอแต่เสือกมาตายง่ายๆแถมตายในเวลาที่นายกับคุณนายไม่อยู่ กูเต็มๆ! ได้โดนขังไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแน่!!
ผมก้มหน้าลงเพื่อฟังเสียงหัวใจ และรับััลมหายใจของคนสลบ..ยังหายใจอยู่ ทําซีพีอาร์อาจจะทัน แต่ที่มันแหม่งๆ คือกลิ่นละมุดที่ฉุนสะดุดจมูกโธ่เอ๊ย แม่งแค่เมาจนสลบ เผลอๆ จะจัดหนักยิ่งกว่าผมอีก หึพอพ่อแม่ไม่อยู่ล่ะปล่อยตัวเลยนะหมอ
ผมประคองปีกของไอ้คนตัวหนาขึ้น ถ้าปล่อยให้นอนนี่ก็คงโคตรแล้งนํ้าใจผมพาไอ้คุณอาร์ขึ้นบันไดอย่างยากลําบากเพราะทางไม่ได้กว้างขวางพอให้คนสองคนที่ไหล่กว้างตามสัดส่วนความสูงร้อยเจ็ดสิบกว่าเดินขึ้นได้พร้อมกันพอถึงชานพักบันได ผมเลยจัดการเอาไอ้คุณอาร์ขึ้นพาดบ่า พอถึงเตียงนอนคุณเขาผมก็ทิ้งแม่งโครมลงบนเตียงนุ่ม
“..อือออออ” แม่งครางทั้งที่ยังหลับตาสนิทแถมทําท่ารําคาญเสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ เอามือป่ายหน้าป่ายคอ ..คงร้อน เฮ้อผมมันก็คนจิตใจดี เลยเดินเข้าห้องนํ้า หาผ้าขนหนูมาชุบนํ้าเอาไปเช็ดตัวให้แม่งไอ้เรามันก็เมาความกรึ่มย้วยกลับเข้าร่างทันทีที่รู้ว่าไอ้คนตัวขาวมันแค่เมาไม่ได้ตาย
..ผมนั่งคร่อมบนร่างไร้สติและปลดกระดุมเสื้อของคุณอาร์ออกคุณเขาให้ความร่วมมือดี ลุกขึ้นนั่งให้ผมถอดออกง่ายๆถึงจะทิ้งนํ้าหนักทั้งตัวทั้งหัวใหญ่ๆ กองไว้ที่บ่าของผมก็เถอะ..กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นเหล้าหอมฉิบ ..น่าดมผมถือโอกาสดมเข้าที่คอเปลือยของไอ้คุณอาร์ ผมเห็นไรขนอ่อนๆ ที่พากันตั้งชี้เด่คุณเขาขนลุก.. โคตรน่าแกล้ง กวนตีนกูดีนัก ผมขบเข้าที่บ่าของคุณอาร์ ..รสชาติดีหลังจากที่ถอดเสื้อเสร็จ ผมก็ประคองใบหน้าหนักขึ้นมองระยะประชิดคิดด้วยสติอันเลือนลางว่าจะจับวางลงบนหมอน แต่เคยได้ยินใช่ไหม เวลาเมาทุกอย่างแม่งจะสโลว์เป็สล็อต ยังไม่ทันที่จะทําอย่างที่คิด ..คุณอาร์มันลืมตา!เปลือกตาค่อยๆ กะพริบเปิด ตาแม่งโคตรหวานเยิ้ม เนื้อหน้าแม่งโคตรนิ่มปากก็ชวน..จูบ ผมกดนํ้าหนักริมฝีปากของตัวเองบนปากของคุณอาร์ทันทีสติสุดท้ายขาดออก ไม่ไหว ไม่ทน! แล้วแทนที่ไอ้ร่างอ่อนมันจะต่อต้าน เปล่า!คุณอาร์จูบกลับ!!!เราจูบดูดดื่มกันอย่างกับแม่เหล็กขั้วบวกขั้วลบที่มีแต่แรงดึงเข้าหากันความร้อนแรงน่าจะเท่าไฟไหม้ป่าในทุ่งหญ้าแห้งหน้าหนาวแล้วลองถ้าไฟมันติดขึ้นมาแล้ว อย่าหวังว่ามันจะดับได้ง่ายๆ และยิ่งถ้าโดนลมพัดโหม ต่อให้เกณฑ์รถดับเพลิงมาทั้งจังหวัดก็เอาไม่อยู่ผมกับคุณอาร์กอดรัดกันนัว คุณอาร์ช่วยผมถอดเสื้อที่ขวางกั้นอารมณ์แม้แต่กางเกงยีนส์ที่โคตรแน่นก็ถูกปลดปลิวออกจากร่างของทั้งผมทั้งคุณอาร์อย่างไวอย่างกับว่าถ้าช้าไปเสี้ยววิจะตกรถไฟเหาะขบวนก่อนสวนสนุกปิด ในหัวไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น..แค่ปล่อยให้สัญชาตญาณมันทํางานไป
………….
..ผมตื่นขึ้นมาพบตัวเองอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่ามีแค่ผ้าขนหนูผืนบางวางพาดอยู่กลางลําตัวปวดร้าวฉิบ! พอมองไปรอบๆ ห้อง ก็โคตรไม่คุ้นตาจนสะดุดเข้ากับแผ่นหลังของร่างขาวเนื้อนวลที่นอนเป็เงาย้อนแสงสว่างจากหน้าต่าง..ใครวะ? ฤทธิ์นํ้าหมักทําผมปวดหัวตึ๊บ อยากจะคิดให้ออกแต่ก็ี้เีคิด ผมมองไปบนเพดานขาว แล้วหลับตาลง.. เมื่อคืนโคตรรู้สึกดี..โล่งสบาย ผมลืมตาและหันมองร่างที่นอนหายใจสมํ่าเสมออยู่ข้างตัว..ทําไมแม่งได้อยู่ในผ้าห่มวะ! ผมเลยชันตัวขึ้นมองหน้าด้านข้างของไอ้คนขี้เซาฉิบหายยยยยย คุณอาร์!! ผมรีบถดตัวถอยหนีจนเกือบหล่นจากเตียง
“..มึง” เสียงเบาๆ ดังมาจากคุณอาร์หัวใจผมเต้นแรงโครมคราม ลุ้นจนเหงื่อแตก อะไรวะ! แม่งจะพูดอะไรต่อวะจะเอาเื่กูรึเปล่า ตายแน่กู!!
“..มึงต้องไม่บอกพ่อกู”
“...”บอกให้โง่หรอครับ! ผมพยักหน้ารับคํา ถึงคุณอาร์จะไม่หันมามอง
“..กูหิวข้าวแล้ว”
“ผะ.. ผมจะไปทํามาให้”
“..แล้วก็ทําความสะอาดเตียงกูด้วย”
“ครับ” ผมขยับลุกลงจากเตียง ยืนมันทั้งเปลือยๆ นี่แหละส่วนคุณอาร์ก็พยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง ..ดูแล้วคงโคตรทรมานกูทําอะไรลงไปมั่งวะเนี่ย!!
“..คุณอาร์ ..เจ็บมากไหม..ครับ” สุภาพขึ้นมาเลยกู
“เจ็บเหี้ยๆ” คุณอาร์หันมามองผมด้วยหางตาร่างขาวหนาที่บิดเอี้ยวตัวมาสี่สิบห้าองศา.. กล้ามท้องเป็ลอนกับไรขนอ่อน..ผมใจเต้นแรง.. ฤทธิ์แอลกอฮอล์แม่งยังไม่หมดแน่ๆ ผมพยายามสะบัดหัวเรียกสติ
“..มึงจะยืนโป๊อีกนานป่ะ”
“ห่ะ.. ครับ ออ เอ่อ..” สติผม!!!
“หึ” คุณอาร์แสยะยิ้มเหยียดใส่ผม “ไม่เคย?”
“!!!”
“อ่อนว่ะ” โอ้โหแม่งโคตรหยาม!!!!ผมปีนกลับขึ้นเตียงทันที อยากจะยอมรับว่า เออ ไม่เคย! ชีวิตหัวโจกของผมมีแค่เื่กร่างกวนตีนทะเลาะชกต่อยหาเื่อริต่างหมู่บ้านส่วนเื่สาว.. ก็เกือบๆ จะได้ขึ้นครูหลายที แต่จังหวะแม่งยังไม่ได้ ตังก็ไม่มีที่ฟรีๆ มาให้ท่าก็ไม่อยาก แต่กับไอ้คนตรงหน้าแม่ง.. คุณอาร์หันตัวมามองผมสายตาโคตรเชิญชวน ผมว่าผมไม่ได้เข้าใจผิด คิดดีไม่ได้แล้วนาทีนี้
“มึงจะทําอะไร”
“จะบอกคุณอาร์ว่าผม.. ไม่อ่อน” คุณอาร์หรี่ตามองผมยิ้มมุมปาก
“งั้น.. แข็ง?” เท่านั้นแหละ เราก็พุ่งเข้าหากันคงเป็เพราะฮอร์โมนวัยหนุ่มฉกรรจ์ ไม่ก็เพราะรสชาติที่ชวนเมามาย หลังจากวันนั้นผมกับคุณอาร์ก็สร้างโอกาสให้ตัวเองทุกครั้งที่นายกับคุณนายไม่อยู่บ้านไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างเรามันคืออะไร เพราะไม่เคยสนว่ามันต้องเป็อะไรผมกับคุณอาร์ไม่เคยคุยกันเื่นั้น รู้แค่..กู้าเมื่อไหร่ มึงก็ต้องมา..
นี่แหละตัวจริงของหมออาร์ที่โคตรเพอร์เฟค..
..โคตรยั่วยวนกวนอารมณ์
.
.
.
45
![[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683864654_60222986.webp)
