เมื่อฉินเฉามาถึงดาดฟ้า เขาพบหลิวชวนกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น สภาพของเขาดูมืดมนซึมเศร้า จิตใจว่างเปล่า ฉินเฉาเห็นหลิวชวนไม่ได้โดดตามอวี๋เชี่ยนไป มันทำให้เขารู้สึกโล่งอก
“หลิวชวน” ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเพื่อปลอบเขา ถ้าสิ่งเก่า ๆ ไม่จากไป สิ่งใหม่ก็จะไม่เข้ามา?
ให้ตายเถอะ หลังจากคิดสิ่งนี้ ทันใดนั้นเขาอยากจะตบหน้าตัวเอง
“พี่ฉิน” ในตอนนี้เองหลิวชวนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าจ้ำม่ำของเขาแอบชุ่มไปด้วยน้ำมูกน้ำตา หน้าของเขากระตุก เหมือนร้องไห้จนเสียการควบคุม
“เชี่ยนเชี่ยนเธอ เชี่ยนเชี่ยนเธอ” หลิวชวนพูดไม่จบประโยคเพราะร้องไห้ขณะที่กอดขาฉินเฉา รูปร่างที่เหมือนลูกชิ้นของเขากำลังสั่นเทา
“หักห้ามใจซะ แล้วยืดอกยอมรับโชคชะตา” ฉินเฉาคิดอยู่ชั่วขณะ แม้เขาจะจบจากคณะอักษรศาสตร์ เขาสามารถพูดได้แค่คำนี้ หลังจากหาเหตุผลคิดสะระตะดีแล้ว
หลังจากนั้นตำรวจก็มาถึง พร้อมกับรถพยาบาล ดูเหมือนคน ๆ นี้ตายไปแล้ว ไม่สามารถชุบชีวิตขึ้นมาได้อีก แม้ว่าจะใช้เม็ดยาะของเหล่าจุ้น แม้ว่าฮัวโต๋จะปรากฏตัวก็ไม่สามารถนำิญญาของอวี๋เชี่ยนกลับมาได้
ซูเฟยยืนอยู่ด้านข้าง หัวใจของเธอหนาวจนเป็น้ำแข็ง ความเย็นนี้แพร่ผ่านเืของเธอกระจายไปทั่วทั้งร่าง เธอมองไปที่ร่างกายของอวี๋เชี่ยนที่ถูกรถพยาบาลยกไป ขณะที่มือของเธอกุมมือของฉินหลิง มือของทั้งคู่เย็นเฉียบไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ
สิ่งที่ทำให้เธอใที่สุดไม่ใช่ความตายของอวี๋เชี่ยน แต่เป็สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉินเฉา เธอเห็นอย่างชัดเจนว่าฉินเฉาะโตามลงมาช่วยอวี๋เชี่ยน แต่เธอไม่รู้ว่าทำไมฉินเฉาถึงโชคดี มีลมพัดเขาเข้าไปในห้องเรียนในชั้น 7 ขณะที่อวี๋เชี่ยนไม่ได้โชคดีอย่างนั้น เธอตกลงบนพื้นไปสู่ปรโลก
ตำรวจเข้าควบคุมพื้นที่ พวกเขาแยกผู้คนออกแล้ววาดเส้นรอบ ๆ ร่างอวี๋เชี่ยน เหตุผลที่อวี๋เชี่ยนฆ่าตัวตายยังเป็ปริศนาสำหรับผู้คน
ขณะเดียวกันในพุ่มไม้ใกล้ ๆ เสียงของหญิงสาว 2 คน คุยกันด้วยท่าทางสบาย ๆ
“พี่สาว มีคนตาย! ผู้หญิงคนนี้โง่จริง ๆ ที่มาคิดฆ่าตัวตาย มีชีวิตเป็สิ่งดีทั้งอิสระ ทั้งเสรี”
“อย่าพูดเหลวไหล!” ทันใดนั้นก็มีอีกเสียงที่ท่าทางจะมีอายุมากกว่าหน่อยหยุดคำพูดของเธอ “เื่ตายเป็เื่ใหญ่”
“เื่ใหญ่อะไร มีคนตายมากมายทุกวัน” น้องสาวพูดอีกครั้ง
“พวกเราเป็ปีศาจงู ฝึกฝนทั้งกลางวันทั้งคืน เพียงแค่มีชีวิตให้นานขึ้น สักวันพวกเราก็กลายเป็เซียน มนุษย์โง่เง่า”
ในตอนนี้ งูสองตัวปรากฏตัวใต้พุ่มไม้ พวกเขาเป็คนที่เพิ่งพูดกันเมื่อครู่ หนึ่งในนั้นเป็งูขาว ส่วนอีกตัวหนึ่งเป็งูดอกไม้
“เจี่ยวเจียว เ้ายัง้าสิ่งนี้อีกเหรอ!” เสียงของผู้หญิงที่เป็ผู้ใหญ่ดังออกมา “เมื่อคืนเ้าไปฆ่าคน เพิ่งพบกับหายนะมาหยก ๆ นั่นยังเป็บทเรียนให้เ้าไม่พออีกหรือ!”
“แค่ถูกสายฟ้าฟาดใส่ ไม่เห็นจะเป็อะไร!” เสียงงูขาวเหมือนจะสั่น ๆ แต่เธอยังคงทำเป็ปากกล้าหาญพูดว่า “ข้าไม่เชื่อในสาป์!”
“เจี่ยวเจียว เช่นนี้เ้าจะฝึกตนสำเร็จได้ยังไง!” งูดอกไม้ให้คำแนะนำกับน้องสาวของเธอแล้วพูดว่า “การฝึกฝน 500 ปีของเ้า ทำให้เ้าใกล้จะกลายเป็ผู้ฝึกตน ถ้าเ้าข้ามขั้นไม่สำเร็จ เ้าจะกลายเป็แค่ปีศาจงูตัวเล็ก ๆ อาจารย์มักพูดเสมอว่า พวกเราสองคนลงจากเขาครั้งนี้ มีโชคชะตาจะได้แต่งงาน ถ้าเ้ายังเป็ปรปักษ์กับมนุษย์เช่นนี้ ข้าคิดว่างานแต่งงานจะกลายเป็งานศพแทน”
“นั่นเป็คำพูดของอาจารย์เคราแพะพูด ข้าไม่เชื่อหรอก!” ร่างกายงูของเจี่ยวเจียวเลื้อยไปมาบนพื้นหลายครั้ง ทันใดนั้นเธอพบบางสิ่งที่น่าใแล้วพูดว่า “พี่สาวดูนั่น คนที่อยู่ดาดฟ้า โอ้โหววว ไม่อยากจะน่าเชื่อ กายาปีศาจ!”
เสียงงูที่ทรงเสน่ห์ของเจี่ยวเจียวสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก “พี่สาวถ้าเรากินแก่นปีศาจของเขา พลังของเราจะต้องเพิ่มขึ้นมากอย่างแน่นอน! เมื่อเวลามาถึงพวกเราจะไม่ใช่ปีศาจอีกต่อไป แต่เป็เซียน!”
“เหลวไหล!” งูดอกไม้ฟาดหัวงูขาวด้วยหางของเธอ
“คนนั้นเป็มนุษย์ ถ้าเรากินแก่นปีศาจของเขา บางทีเขาอาจตาย มันโหดร้าย ทั้งยังเป็การทำร้ายมนุษย์ เจี่ยวเจียวเ้าจะทำให้เกิดภัยพิบัติ!”
“ข้าไม่เชื่อ ข้าจะกินแก่นปีศาจของเขา!” งูเจี่ยวเจียวบิดตัวไปมา ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “หญิงที่ตายคนนี้ ผิวของเธอดีมากเลย ฮิฮิ พี่สาว ถ้าพี่ไม่เอาเช่นนั้นข้าจะเอาเองนะ!”
จากนั้นก็มีควันสีขาวพุ่งขึ้นมา แล้วร่างกายของงูขาวก็ขยายใหญ่ขึ้น จากนั้นกลายเป็เมือก ค่อย ๆ เปลี่ยนร่างกายเป็ผู้หญิง สาวสวยที่เปลือยกาย ถ้าฉินเฉา และ หลิวชวนเห็นเธอ พวกเขาต้องะโว่าอวี๋เชี่ยนแน่ ๆ!
“เปลือยกายไม่ดีเลยนะ” งูขาวนางนั้นขยับมือชี้ไปที่คราบงูของเธอ ทันใดนั้นคราบงูของเธอก็เปลี่ยนเป็เดรสสีขาวสวมทับบนร่างกายที่งดงามของเธอ
“พี่สาวรอข้าก่อนนะ ฮิฮิ!” งูดอกไม้ตะลึงกับการกระทำของผู้เป็น้อง แล้วงูขาวเจี่ยวเจียวก็กลายเป็แสงสีขาวหายไปจากสายตาเธอ
“เหลวไหล! เหลวไหลจริง ๆ!” งูดอกไม้สั่นเทาด้วยความโกรธ “ไม่ ข้าไม่สามารถทนดูเจี่ยวเจียวทำร้ายมนุษย์ได้ อย่างไรก็ตาม ข้าต้องหาใครสักคนเพื่อเปลี่ยนร่าง”
ขณะที่เธอกำลังไม่แน่ใจนั้น ที่หอพักใกล้ ๆ ทันใดนั้นก็มีรูปเปลือยของสาวน้อยตกลงมา นี่เป็รูปที่น่าประทับใจของไอดอลที่ไม่ค่อยได้รับความนิยมถอนตัวออกจากวงการ “สาวน้อย” คือคนที่เป็ที่นิยมในใจของเหล่าโอตาคุ
“เฮ้ ผู้หญิงคนนี้ใช้ได้เลยนี่”
จากนั้นควันหลากสีก็พุ่งออกมา ร่างของงูดอกไม้ก็ขยายใหญ่ขึ้น ใหญ่เหมือนกับถังธรรมดาใบหนึ่ง จากนั้น ร่างของสาวสวยก็ลุกขึ้นจากพื้นหญ้า เธอชี้นิ้วของเธอไปที่คราบงูของเธอ จากนั้นคราบของเธอกลายเป็เดรสสีสันสดใสสวมบนร่าง
เมื่องูดอกไม้เปลี่ยนร่างเสร็จ เ้าของรูปที่เป็นักศึกษาชายสวมแว่นขอบดำกับรูปร่างอ้วน วิ่งออกมาจากหอพัก
“รูปของฉันอยู่ไหน?”
ที่สนามหญ้า งูดอกไม้ที่แปลงร่างเป็มนุษย์แล้ว ยืนอยู่ข้างหน้าชายสวมแว่น
ชายสวมแว่นอ้าปากกว้าง ปากของเขาพึมพำ แค่สองคำ
“กะ กง กง”
“ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณชายหวาดกลัว” งูดอกไม้ตอบไปด้วยคำพูดเป็ปกติธรรมชาติ
“เกิดอะไรขึ้นคะ ฮัวเหนียงหวังว่าคุณชายจะลืมมัน ฮัวเหนียงไม่อยากใช้เวทมนตร์ทำร้ายใคร ดังนั้นคุณชายอย่ากลัวเลยนะ”
“ผมคุณนี่” ชายสวมแว่นใ แต่ในใจของเขาคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมเธอถึงใช้ภาษาจีนโบราณในการพูดคุย
“คุณชาย ข้ามีบางสิ่งต้องทำพวกเราแยกย้ายกันเถอะ” ปีศาจงูตนนี้ชื่อฮัวเหนียง จากนั้นกลายเป็แสงหลากสี แล้วหายลับไปจากสายตาของชายสวมแว่น
“..” ชายสวมแว่นหวาดกลัวทรุดลงไปกับพื้น ดวงตาเหม่อลอยแล้วพูดพึมพำว่า
“มันต้องเป็เพราะฉันช่วยตัวเองมากไปแน่ ๆ ถึงได้เพ้อขนาดนี้ อามิตตาพุธ อามิตตาพุธ ท่าทางการช่วยตัวเองมากไป จะเป็การทำร้ายสุขภาพฉันจะต้องควบคุมตัวเอง”
ขณะเดียวกันทางด้านของฉินเฉา ที่กำลังช่วยหลิวฉวนลงมาจากดาดฟ้าตึกเรียนบริหาร หลิวชวนอยู่ในอาการสับสนตลอดเวลา ไม่สามารถเดินด้วยตัวเองได้ เขาต้องรับการช่วยเหลือจากฉินเฉา
“พี่ฉิน” หลิวชวนพึมพำแล้วพูดว่า “พ่อแม่ของเชี่ยนเชี่ยนอายุ 60 ปี พวกเขาแก่แล้ว ยิ่งกว่านั้นแม่ของเธอสุขภาพไม่ดี ถ้าพวกเขารู้ว่าลูกสาวของพวกเขาตายแล้ว จะเกิดอะไรขึ้น”
ฉินเฉาตบบ่าหลิวชวนตลอดเวลา กระตุ้นเขาให้เข้มแข็ง
ทันใดนั้นเองบริเวณสนามก็บังเกิดความโกลาหล พวกเขาเห็นผู้หญิงใส่ชุดสีสันสดใส เดินมาช้า ๆ มาหาพวกเขา นักศึกษาที่อยู่ใกล้ ๆ เมื่อเห็นเธอต่างก็นิ่งค้างด้วยความตกตะลึง ราวกับพื้นที่นี้ได้ถูกแช่แข็ง
“กงกง?”
“บรึ๋ยยยย ฉันไม่ได้ฝันใช่มั้ย กงกงมาที่โรงเรียนกวงหยวนของเรา?”
“นั่นกงกง! บางทีโรงเรียนของเราจะให้กงกงมาเป็วิทยากร! ว้าว ดาราเอวีที่เกษียณแล้ว”
“พี่สาวกงกง เมียจ๋ารีบดูสิ นั่นพี่สาวกงกง!”
“ดูลุงแกสิ! กงกงแล้วยังไง ฉันสวยกว่าเธอตั้งเยอะ!”
ฮัวเหนียงไม่รู้ตัวว่า ใบหน้าของคนที่ตนเองยืมมาได้สร้างความปั่นป่วนวุ่นวายให้กับกลุ่มคน แต่เมื่อเธอเห็นว่าผู้คนเข้ามารายล้อมเธอเป็จำนวนมากแล้วก็ตามชี้มือมาที่เธอ ๆ ก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ถูกต้อง
“เอ่อ ขอโทษนะครับ คุณใช่กงกงหรือเปล่า?” นักศึกษาชายเตี้ยพุ่งออกไปด้วยความตื่นเต้น โดยมีเสียงโห่ร้องจากฝูงคน ยืนอยู่หน้าฮัวเหนียง
“ต้องขอโทษด้วย ฉันชื่อฮัวเหนียง ไม่ใช่กงกง” ฮัวเหนียงส่ายหัวของเธอ เธอเป็อัจฉริยะ ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจว่าใบหน้าที่เธอยืมมาเป็ใบหน้าของเซเลบชื่อดัง เธอรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย ทำไมเซเลบถึงไม่ชอบใส่เสื้อผ้า?
“กงกง กงกง!” ทันใดนั้นนักศึกษารอบ ๆ ก็เริ่มร้องะโออกมา ทำให้เกิดคลื่นเสียงกระจายไปทั่ว
“กงกง ช่วยเซ็นต์นี่ให้หน่อย!”
“กงกงพวกเราอยากถ่ายรูปกับคุณ!”
“กงกงคุณ้าผู้ชายมั้ย?”
นักศึกษาเริ่มสร้างความโกลาหล ทำให้ฮัวเหนียงกลัว เมื่อเห็นนักศึกษาเริ่มบ้าคลั่ง เธอต้องใช้มาตรการที่เธอเพิ่งใช้ไป เธอรีบหลับตาลงชูนิ้วชี้ กับ นิ้วกลางข้างขวาขึ้นไปบนอากาศ จากนั้นก็เริ่มวาดแสงหลากสีในอากาศ
“หยุด!”
ทันใดนั้น แสงสว่างก็ลอยไปอยู่เหนือศีรษะของนักศึกษาแต่ละคน ฉับพลันนักศึกษาทุกคนหยุดนิ่ง ไม่สามารถทำได้แม้แต่กะพริบตา แต่คาถานี้ไม่ได้หยุดความคิดของพวกเขา พวกเขากลายเป็ตื่นกลัว นี่คืออะไร แฮร์รี่ พอตเตอร์? ซี๊ดดดดด เหมือนกงกงจริง ๆ หรือจะเป็แม่มด?
“ต้องขอโทษจริง ๆ ที่ฮัวเหนียงใช้คาถากับคุณ แต่ฮัวเหนียงไม่ได้ทำร้ายคุณ แค่้าให้คุณลืมเื่นี้”
จากนั้นฮัวเหนียงขยับนิ้ววาดวงกลมใกล้ ๆ ร่างนักศึกษา ทันใดนั้นก็เกิดลมหลากสีพัดขึ้น ทำให้นักศึกษารู้สึกมึนงงขึ้นอย่างฉับพลัน แม้พวกเขายังคงยอมรับว่าหน้าของฮัวเหนียงคล้ายกับกงกง แต่ตอนนี้พวกเขาไม่ได้คิดว่าทั้งสองเป็คน ๆ เดียวกันอีก
“เอ๋ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?” ความทรงจำของเหล่านักศึกษาถูกล้างโดยคาถา เมื่อพวกเขารู้สึกตัวต่างก็สับสนว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่
“เฮ้ ดูนั่น ผู้หญิงคนนั้นเหมือนกงกงมากเลย”
“ไม่เลว แต่หน้าอกเธอสิไม่ใหญ่เท่ากับกงกง”
“อืม แต่ชุดของผู้หญิงคนนี้แปลกจริง ๆ มันดูโบราณ”
“นายจะไปรู้อะไร! ตอนนี้แฟชั่นกำลังฮิตชุดแบบสาวโบราณ!”
“ขอโทษ ขอโทษ ฉันมันไม่รู้เอง.”
เมื่อเห็นเหล่านักศึกษาแยกย้ายกันออกไป ฮัวเหนียงก็ถอนหายใจ มนุษย์ช่างน่ากลัวจริง ๆ
จบตอน#
730
