เกิดใหม่อีกที เป็นพระชายาก็ไม่เลว

“ห๊า!!! ปะ ปวดท้องหรือ! จิ้นหนาน หนิงเออร์ พวกเจ้าไปแจ้งท่านหมอ เร็วเข้า! ชายาข้าจะคลอดแล้ว” เฟยเทียนตะโกนโหวกเหวกเสียงดังไปทั่วทั้งจวนจนเหล่าข้ารับใช้ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาในปลายยามโฉว่ (01.00 – 02.00 น.) เหล่าข้ารับใช้เมื่อรู้เช่นนั้นก็เร่งรีบจัดเตรียมสิ่งต่างๆ จนวุ่นวายไปทั้งจวน

เฟยเทียนร้อนรนจนมิรู้ว่าต้องทำสิ่งใดก่อนสิ่งใดหลัง ร่างสูงหันรีหันขวางมือไม้สั่นไปหมด

“อะ เอ่อ เอ่อ ตะ ต้องหาตำราตั้งชื่อบุตร ตำราๆ” ร่างสูงหันซ้ายทีขวาทีราวกับกำลังหาตำราชื่อมงคลที่นำมาศึกษาทุกคืน

“ตั้ง- โอ๊ยยย ตั้งสติก่อนเพคะ ตั้งสติก่อนนนน” เมื่อได้ยินเสียงเตือนจากชายา เฟยเทียนก็ได้สติขึ้นมาแม้ว่ามือหนาจะยังสั่นเทาอยู่แต่ร่างสูงก็รีบช้อนตัวของชายาขึ้นเพื่อพาไปยังห้องที่ถูกเตรียมไว้สำหรับการทำคลอด ภายในห้องนั้นมีเครื่องมือทำคลอดและโอสถถูกเตรียมไว้จนครบ

“ฮึก น้องเจ็บ…” ใบหน้างามเริ่มบิดเบี้ยว ตากลมคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ความเจ็บที่เคยประสบพบเจอมาทั้งชีวิตนำมาหลอมรวมกันแล้วยังมิเท่าความเจ็บที่นางประสบพบเจออยู่ตอนนี้

“ทนหน่อยเถิดคนดี มินานเราจะได้พบกับเจ้าตัวน้อยแล้ว” เฟยเทียนอุ้ม เจียวซินขึ้นวางบนเตียงอย่างเบามือ ท่านหมอที่รออยู่แล้วก็รีบเข้าไปตรวจอาการของพระชายาทันที

“ท่านอ๋อง เชิญเสด็จด้านนอกก่อนเถิดเพคะ” หนิงเออร์กล่าวเชิญเฟยเทียนให้ออกไปด้านนอกด้วยมิอยากให้ท่านอ๋องเห็นภาพของพระชายาที่มิน่ามอง มิว่าสตรีใดย่อมอยากให้สามีเห็นเพียงยามที่พวกนางงดงามกันทั้งนั้น

“แต่ข้า…” เฟยเทียนทำสีหน้ากังวล เขามิอยากห่างจากชายาแม้แต่น้อย ยิ่งยามที่นางเจ็บปวดเขายิ่งอยากกอดปลอบนางไว้แนบอก

“เชิญเสด็จเถิดเพคะ ท่านยืนอยู่เช่นนี้จะกีดขวางทางเสียมากกว่า” หมอหญิงท่านหนึ่งกล่าวเชิงตำหนิท่านอ๋อง แต่สิ่งที่นางพูดก็เป็นจริงอยู่เกือบแปดส่วน เพราะนอกจากเฟยเทียนจะมิมีความรู้ด้านการทำคลอดแล้ว เขายังขาดสติมิอาจทำสิ่งใดได้ในตอนนี้

“หม่อมฉันจะให้ซวนซวนออกไปรายงานท่านอ๋องทุกครึ่งเค่อเพคะ อย่าได้กังวลไปเลย” หนิงเออร์รีบกล่าวโน้มน้าวท่านอ๋องอีกครั้ง ร่างสูงจึงมิอาจขัดได้ สายตาคมมองไปยังเจียวซินที่นอนโอดครวญอยู่บนเตียงอย่างอาวรณ์ แล้วจึงรีบออกมารออยู่หน้าห้องทันที

“ท่านอ๋อง พระชายาเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ” ห่าวซวน เหล่าองค์รักษ์เงา รวมถึงขันทีจิ้นหนานต่างยืนรอคำตอบจากนายเหนือหัว

“ท่านหมอกำลังดูอยู่ พวกเจ้าส่งคนไปแจ้งเสด็จพ่อกับเสด็จแม่เร็วเข้า อ่อ…อย่าลืมไปแจ้งซีห่าวด้วยเล่า” เฟยเทียนเอ่ยสั่งการทั้งที่ภายในอกร้อนรุ่ม เพราะเสียงของเจียวซินยังกรีดร้องครวญครางไม่หยุด

ผ่านไปกว่าชั่วยาม เฟยเทียนมิอาจนิ่งนอนใจได้เลยแม้แต่น้อยเพราะจนถึงตอนนี้เจ้าตัวน้อยก็ยังไม่คลอดออกมา ซีห่าวเองก็มิต่างกันตั้งแต่เกิดมาเขายังมิเคยได้ยินน้องสาวกรีดร้องจนจะเป็นจะตายเช่นนี้มาก่อน ร่างสูงทั้งสองลุกเดินไปเดินมาคนหนึ่งไปซ้ายคนหนึ่งไปขวาสลับไปมาจนองค์ฮ่องเต้และฮองเฮาที่นั่งอยู่ต้องเอ่ยห้าม

“ซีห่าว เฟยเทียน พวกเจ้าหยุดเดินไปเดินมาเสียที!” ฮ่องเต้เฟยหลงยกมือขึ้นนวดขมับตนเอง มิใช่ว่าเขามิห่วงลูกสะใภ้และหลานแต่ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี ทั้งหมอ ทั้งเครื่องมือ และโอสถ ฉะนั้นแล้วลูกสะใภ้และหลานตัวน้อยของพระองค์จะต้องปลอดภัย

“เจ้าอย่ากังวลจนเกินไป หมอหญิงที่ท่านหมอเจ้าแนะนำมาคงเก่งกาจไม่แพ้กัน” ฮองเฮาที่เคยผ่านการคลอดบุตรมาถึงสามครั้งสามคราย่อมเข้าใจดีว่าภายในห้องทำคลอดตอนนี้คงกำลังวุ่นวายไม่น้อย

“กระหม่อมรับรองได้ว่าหมอหญิงเหล่านั้นล้วนแต่เชี่ยวชาญ ขอท่านอ๋องเย็นพระทัยลงก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวจินเยว่เอ่ยยืนยันอย่างหนักแน่น เฟยเทียนและ ซีห่าวจึงเบาใจลงได้บ้างแต่ก็ยังยืนรอฟังข่าวที่หน้าประตู เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงหนึ่งเค่อ เสียงกรีดร้องของเจียวซินดังลอดออกมาพร้อมกับเสียงร้องไห้ของทารก

กรี๊ดดดดดดดดด~ อุแว้! อุแว้!

“คลอดแล้วเพคะ! คลอดแล้ว!” ซวนซวนที่รับหน้าที่รายงานเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นในห้องคลอดรีบเปิดประตูมาแจ้งข่าวกับนายเหนือหัวที่รออยู่ด้านนอกแล้วรีบหันหลังกลับเข้าห้องไปทันที ทุกคนที่ได้ยินดังนั้นก็เบาใจลงได้แต่ทว่าทุกคนต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงของหมอหญิงบอกให้เจียวซินออกแรงเบ่งอีกครั้ง

มิใช่ว่าคลอดแล้วหรือ หรือว่าจะมีมากกว่าหนึ่ง!?!

อุแว้! อุแว้!

“คลอดอีกคนแล้วเพคะ เป็นท่านชายทั้งสองเลยเพคะ” เฟยเทียนนิ่งอึ้งไป ชั่วครู่ก็หัวเราะร่าออกมา มิคิดว่าในท้องของชายาจะมีถึงสองชีวิต แขกเหรื่อที่มารอฟังข่าวก็พลอยยินดีไปด้วย โดยเฉพาะองค์ฮ่องเต้ที่บัดนี้ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะ

“แล้วซินซินของข้าเล่า เป็นอย่างไรบ้างของข้าเข้าไปดูนางหน่อยเถิด”

“เชิญเพคะ” เฟยเทียนรีบเดินตามซวนซวนเข้าไปในห้องทำคลอด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วจนเฟยเทียนนึกห่วงชายาของตนมากขึ้น

“เป็นอย่างไรบ้าง คนดีของพี่” เฟยเทียนจับมือของชายาขึ้นมาจุมพิต ท่าทางอิดรวยของชายาทำให้เฟยเทียนถึงกับจุกอก นางยอมเสียสละมากมายเพื่อเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา ทั้งที่เขามิอาจช่วยแบ่งเบาจากนางได้แม้แต่น้อย

“มิเป็นไรเพคะ แต่น้องอยากเห็นเจ้าตัวน้อยทั้งสอง”

“รอสักครู่เถิด ท่านหมอคงกำลังเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้พวกเขาอยู่…ขอบใจเจ้าที่มอบสิ่งมีค่าให้พี่ถึงสองคน ต่อจากนี้พี่จะดูแลเจ้าและบุตรทั้งสองมิให้ต้องลำบากแม้แต่น้อย” เฟยเทียนขยับกายขึ้นไปจุมพิตหน้าผากมน ไม่นานหมอหญิงก็อุ้มท่านชายน้อยทั้งสองมาให้เฟยเทียนได้ลองอุ้ม ร่างสูงทำท่าทำทางเงอะงะแต่ไม่นานก็อุ้มบุตรคนโตขึ้นแนบอกได้

“คนที่ท่านอ๋องอุ้มเป็นคนพี่ ส่วนคนนี้เป็นคนน้องเพคะ”

“แอ๊!” คนน้องที่ถูกหมอหญิงอุ้มไว้เริ่มร้องประท้วงราวกับอยากให้ผู้เป็นบิดานั้นโอบอุ้มเขาดูบ้าง

“นำเขามาเถิด ข้าคิดว่าข้าอุ้มทั้งสองคนได้” หมอหญิงช่วยจัดท่าทางให้เฟยเทียนได้อุ้มบุตรทั้งสองคนสมใจอยาก

“นี่อย่างไร เจ้าตัวน้อยของเรา” เฟยเทียนเอียงตัวยื่นบุตรทั้งสองคนให้เจียวซินได้เห็นหน้าอย่างชัดเจน

“ฮึก น้องอุ้มท้องพวกเขาเหตุใดพวกเขาจึงมิมีส่วนใดคล้ายน้องเลยเล่า ฮื่อออ” เจียวซินเบะปากร้องงอแงออกมาดังเด็กน้อย ทั้งดวงตา จมูก ปาก ล้วนเหมือนเฟยเทียนราวกับเป็นพิมพ์เดียวกัน

มันน่าน้อยใจนัก คลอดออกมาถึงสองแต่กลับเหมือนเทียนเกอเสียหมด!

“มิเป็นไรๆ คราหน้าพี่จะทำออกมาให้เหมือนเจ้าดีหรือไม่” เฟยเทียนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ภูมิอกภูมิใจหนักหนาที่บุตรทั้งสองหน้าตาเหมือนเขาอย่างกับแกะ

“เทียนเกอตั้งชื่อพวกเขาไว้แล้วหรือยังเพคะ”

“อืม บุตรคนโตให้ชื่อว่าเฉินหย่งเล่อ ส่วนอีกคนให้ชื่อว่าเฉินซินอี๋ ทั้งสองชื่อล้วนสื่อถึงความสุขสงบ”

“น้องชอบ หยงเล่อกับซินอี๋เองก็ชอบชื่อนี้ใช่หรือไม่” เจียวซินยืนมือไปเขี่ยจมูกน้อยๆ ของบุตรจนเด็กน้อย

ทั้งสองร้องอ้อแอ้ออกมา สองสามีภรรยาหยอกล้อบุตรชายตัวน้อยได้ไม่นานเสียงเรียกจากด้านนอกประตูก็ดังขึ้นไม่หยุด

“ท่านอ๋อง! น้องสาวกระหม่อมเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”

“เฟยเทียนเจ้านำหลานออกมาให้ข้าอุ้มเร็วเข้า มิเช่นนั้นข้าจะเข้าไปอุ้มพวกเขาเอง” ทั้งฮ่องเต้เฟยหลงและซีห่าวต่างมายืนรอหน้าประตู เฟยเทียนเข้าไปนานแล้วแต่กลับไม่นำหลานๆ ตัวน้อยมาให้พวกเขาอุ้มเสียทีเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน

“คิกๆ เทียนเกอพาเจ้าตัวน้อยทั้งสองไปพบเสด็จพ่อ เสด็จแม่และคนอื่นๆ เถิดเพคะ น้องขอนอนพักสักครู่”

“อืม เช่นนั้นเจ้าก็นอนพักเถิดประเดี๋ยวพี่จะเข้ามาอยู่กับเจ้า หนิงเออร์ ซีซีฝากเจ้าอยู่กับซินซินแทนข้าที”

“เพคะท่านอ๋อง”

เฟยเทียนก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของชายาแล้วจึงอุ้มบุตรทั้งสองออกไปโดยมีซวนซวนช่วยเปิดประตูให้ ทันทีที่เฟยเทียนก้าวออกจากห้องทุกคนต่างลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเองแล้วกรูเข้าหาเฟยเทียนทันที

“โอ้! เหตุใดจึงน่าเกลียดน่าชังเหลือเกิน ดูทีขดตัวดิ้นไปมาเช่นนี้บิดาเจ้าอุ้มไม่สบายใช่หรือไม่ มาๆ ปู่อุ้มเจ้าเองดีกว่า~” องค์ฮ่องเต้แห่งแคว้นเฉินที่องค์อาจและแข็งแกร่ง บัดนี้กำลังบีบเสียงเล็กเสียงน้อยพูดคุยกับหลานชายทั้งสอง มือหนาของฮ่องเต้เฟยหลงสอดเข้าไปอุ้มหลานชายคนโตขึ้นมา เฟยเทียนจึงส่งคนน้องให้กับฮองเฮาหลี่ที่ยืนชะเง้อรออยู่แล้ว

“เฉินซินอี๋ เป็นคนน้องพ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่” ฮองเฮาหลี่โอบอุ้มเอาหลานชายเข้าอกอย่างชำนาญ ปากบางยกยิ้มขึ้นมา มองอย่างไรก็เหมือนเฟยเทียน

“แล้วคนโตเล่า มีนามว่าอันใด” ฮ่องเต้เฟยหลงเอ่ยถามบุตรชายทั้งที่ตาคม ยังติดอยู่ที่ใบหน้าของหลานตัวน้อย

“เฉินหย่งเล่อพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้เฟยหลงพยักหน้าพอใจกับชื่อของหลานชายทั้งสอง

“อืม! ความหมายดีๆ” ฮ่องเต้เฟยหลงอุ้มหย่งเล่ออยู่นานก็ขอผลัดมาอุ้มซินอี๋แล้วส่งหย่งเล่อให้ฮองเฮาหลี่อุ้มแทน เด็กน้อยทั้งสองก็รู้ความมิร้องไห้งอแงเสียงดังเพียงจ้องคนนั้นทีคนนี้ที

“ฝ่าบาท กระหม่อมอยากอุ้มบ้างพ่ะย่ะค่ะ” ซีห่าวชะเง้อรออยู่นานแต่ องค์ฮ่องเต้และฮองเฮาก็มิมีท่าทีจะปล่อยหลานชายให้ผู้ใดอุ้ม

“เจ้าอุ้มเป็นงั้นหรือ หึๆ” ฮ่องเต้เฟยหลงปรายตามองรองแม่ทัพซีห่าวพลางหัวเราะกับท่าทีชะเง้อคอรอของเขา

“กระหม่อมฝึกมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ มิทำให้ท่านชายตกเป็นแน่” ซีห่าวเอ่ยยืนยันหนักแน่น ฮ่องเต้เฟยหลงจึงได้ส่งซินอี๋ให้ซีห่าวอุ้มบ้าง ตาคมของซีห่าวพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของหลานชายตนเองแต่มองอย่างไรก็มิมีส่วนใดที่เหมือนน้องสาวเขาแม้แต่น้อย ถอดแบบมาจากท่านอ๋องไปเสียทุกส่วน

องค์รัชทายาทที่เห็นว่าซีห่าวได้อุ้มหลานก่อนตนก็มรู้สึกมิยินยอมจึงใด้ขอให้ฮองเฮาหลี่ช่วยสอนอุ้มทำให้เหตุการณ์ดูวุ่นวายและน่าขบขันจนทุกคนหัวเราะร่าออกมา ส่วนหลานๆ ตัวน้อยนอกจากจะมิงอแงแล้วยังอ้าปากหาวแล้วหลับไปเสียอย่างนั้น

“เหตุใดเสด็จพ่อ เสด็จแม่ใจร้ายนัก เหตุใดมิปลุกลูกกับหนิงหลงเล่า”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ ใจร้ายนักทำกับพี่อาหลงเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ฮึ!” สองพี่น้องนั่งกอดอกหน้ามุ้ย ด้วยเหตุว่าเช้าวันนี้ทั้งสองตื่นมาก็มีนางกำนัลมาแจ้งทันทีว่าให้รีบมาที่จวนอ๋องเพราะหลานของพวกเขาคลอดแล้ว ทั้งสองต่างดีใจจนเนื้อเต้น แต่ทว่าพอมาถึงที่จวนอ๋องกลับพบว่าแท้จริงแล้วพี่เจียวซินได้คลอดหลานให้ พวกเขาตั้งแต่กลางดึก ทั้งเฟยเฟิ่งและหนิงเออร์จึงได้มีท่าทีกระเง้ากระงอดอยู่เช่นนี้ โดยเฉพาะองค์ชายน้อยหนิงหลงที่หมายจะเห็นหน้าน้องน้อยของตนเป็น คนแรก

“ประเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะได้เจออยู่แล้ว จะโกรธเคืองด้วยเหตุใด” ฮ่องเต้ เฟยหลงยิ้มขำให้กับท่าทีของบุตรทั้งสอง รอก่อเถิด หากรู้ว่าได้หลานแฝดคงจะ ดีใจจนลืมเรื่องที่โกรธเคืองไปเสียสิ้น!

“เมื่อใดพี่เจียวซินจะป้อมนมเสียทีหล่ะเนี่ย” เฟยเฟิ่งและหนิงหลงชะเง้อคอมองที่บานประตูครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ยังมิมีผู้ใดออกมาเปิดประตูให้พวกเขาเข้าไปเสียที ปากเล็กเอ่ยบ่นได้ไม่นานหนิงเออร์ก็เปิดประตูออกให้คนสูงศักดิ์ทั้งหลาย ให้เข้าไป ซี่งก็เป็นหนิงหลงที่รีบวิ่งเข้าไปก่อนคนแรก แต่องค์ชายตัวน้อยก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามีน้องของเขาอยู่ถึงสองคน คนหนึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเจียวซิน ส่วนอีกคนก็ถูกพี่สามอุ้มเอาไว้

“โอ้โห!! นี่…นี่น้องของพี่อาหลงทั้งสองคนเลยหยือ” ขาสั้นๆ ของหนิงหลงรีบปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วยื่นหน้าไปดูน้องน้อยทั้งสองคนของตนทันที ท่าทีน่ารัก น่าเอ็นดูขององค์ชายหนิงหลงทำให้เจียวซินอดที่จะยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กไม่ได้

“นี่เป็นแฝดเลยหรือ ชายหรือหญิง ข้าถามทุกคนแล้วแต่มิมีผู้ใดตอบข้าเลย สักคน” เฟยเฟิ่งเข้าไปยืนข้างเตียงชะเง้อคอดูหน้าหลานๆ แต่ก็มิวายเอ่ยบ่นออกมา

“เป็นชายทั้งคู่ ทั้งยังหน้าเหมือนพี่ราวกับแกะเจ้าเห็นหรือไม่” เฟยเทียนคุยโวโอ้อวดกับน้องสาวและน้องชายตนเองอย่างภาคภูมิใจ จนองค์ชายหนิงหลงหันมองพี่ชายที หันมองน้องน้อยที คิ้วเล็กขมวดกันแน่น

“พี่สามโป้ปด เห็นอยู่ชัดเจนว่าน้องของพี่อาหลงย่อมเหมือนพี่อาหลงคนนี้ พี่สามตัวใหญ่อย่างกับยักษ์จะเหมือนน้องน้อยได้อย่างไรเล่า”

“ฮ่าๆ จริงดังอาหลงว่า” องค์รัชทายาทที่พึ่งตามเข้ามาทันได้ยินคำพูดหัวเราะร่าชอบอกชอบใจ เขาหมั่นไส้เจ้าน้องชายคนนี้นักพูดโอ้อวดไม่หยุดว่าว่าตนมีบุตรชายฝาแฝดทั้งยังหน้าเหมือนตนเองอย่างกับแกะจนเสด็จพ่อเองยังนึกรำคาญ

“คิก พี่สามอย่าถือสาหนิงหลงเลย เด็กก็เพียงพูดไปตามสิ่งที่เห็นเท่านั้น ฮ่าๆ” เฟยเฟิ่งหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง ทำให้หลายคนที่อยู่ในห้องกลั้นขำแทบไม่ไหว

ด้านเฟยเทียนที่ถูกหัวเราะเยาะก็หน้ามุ่ยลง

“เช่นนั้นเจ้าก็มิต้องอุ้มบุตรของพี่”

“โถ่!! ได้อย่างไรกัน ข้ามิหัวเราะแล้วขอข้าอุ้มหน่อยเถิด” เฟยเฟิ่งทำตาปริบๆ เอ่ยขอร้องพี่ชาย จนเฟยเทียนใจอ่อนยื่นหย่งเล่อให้เฟยเฟิ่งอุ้ม

“กระหม่อมช่วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมฝึกอุ้มมาแล้ว” ซีห่าวรีบเสนอตัวเข้ามาช่วยประคองให้เฟยเฟิ่งอุ้มหย่งเล่อได้อย่างคล่องแคล่ว ร่างสูงของซีห่าวช่วยโอบประคองจากด้านหลังของเฟยเฟิ่งแม้จะไม่ได้แนบชิดกันมากนักแต่ก็ทำให้ฮ่องเต้เฟยหลงถึงกับคิ้วกระตุก

“อะแฮ่ม!” ฮ่องเต้เฟยหลงกระแอมขึ้น แต่ทว่าเฟยเฟิ่งและซีห่าวกลับไม่สนใจแม้แต่น้อยทั้งยังพูดคุยหยอกล้อกันดั่งว่าอยู่กันเพียงสองคน

“น่าชังเสียจริง เหตุใดจึงไม่เรียกน้องมาตอนที่คลอดเล่า น้องอยากอุ้มหลานเป็นคนแรกบ้าง” เฟยเฟิ่งเอ่ยกับซีห่าวที่มิยอมบอกนางตั้งแต่ตอนที่หลานนางกำลังจะคลอด

“เอาไว้เป็นบุตรของเราพี่จะให้เจ้าอุ้มเขาเป็นคนแรกดีหรือไม่”

“ดีเจ้าค่ะ”

“อะแฮ่ม! อะแฮ่ม! ยังมิทันแต่งก็เอ่ยถึงเรื่องบุตรเสียแล้ว พวกเจ้านี่อย่างไร” เฟยเฟิ่งและซีห่าวเมื่อรู้ตัวว่าตกเป็นที่สนใจก็รีบถอยห่างออกจากกันทันที ใบหน้างามของเฟยเฟิ่งขึ้นสีแดงระเรื่อจนเฟยฉียิ้มขำ

“ดี พวกเจ้าก็มีบุตรให้มากๆ ถึงคราที่ข้าเหนื่อยล้าจะได้มีคนสืบต่อหน้าที่ องค์รัชทายาท” เฟยฉีเอ่ยขึ้นพลางหันไปมองหน้าคนรักอย่างจ้าวจินเยว่ สองสายตาสอดประสานกัน เพียงแค่รอยยิ้มบนมุมปากบางก็ทำให้เฟยฉีใจชื้นขึ้นมาอย่างน้อยคนรักก็มิได้ปฏิเสธเขาเช่นเคย รออีกเพียงไม่นานรอให้ทุกอย่าง ลงตัว รอให้มีผู้ที่เหมาะสมและอยากรับตำแหน่งองค์รัชทายาทนี้ไว้

หากวันนั้นมาถึงในเร็ววันคงจะดีไม่น้อย!

“พี่ใหญ่อย่าได้กังวล หากพี่ใหญ่เหนื่อยพี่อาหลงคนนี้จะช่วยเอง จะสอนน้องน้อยให้มาช่วยงานพี่ใหญ่ด้วยกัน” องค์ชายน้อยทำสีหน้ามุ่งมั่นจนเกินวัย

“หึๆ ต่อจากนี้พี่คงต้องพึ่งเจ้าแล้วหนิงหลงน้องรักของพี่” เห็นทีตำแหน่ง องค์รัชทายาทคงมิพ้นเฉินหนิงหลงผู้นี้แล้วกระมัง

Knock knock! งื้ออออ เจ้าตัวน้อยมีถึงสองคน น่ารัก~