บทที่ 5
ถอนพิษ(1)
หยวนิเหม่ยกลับมาที่โรงเตี๊ยมใน่ต้นยามโฉ่ว* หยวนเจียเย่ถึงกับร่ำไห้วิ่งเข้ามากอดผู้เป็พี่สาว และเพราะเหตุการณ์นี้ เหอหลันฮวาผู้เป็มารดาจึงให้ทุกคนพักที่โรงเตี๊ยมต่ออีก 1 วันก่อนเดินทางไปยังตัวเมืองคัง
หยวนิเหม่ยมองจวนตระกูลเหอด้วยแววตาเปล่งประกาย ที่แท้ตระกูลมารดาของนางนั้นยิ่งใหญ่กว่าของบิดาเสียอีก แต่เพราะเมืองคังอยู่ห่างไลจากเมืองหยวนอีกทั้งมารดายังเป็บุตรีของอนุทำให้ผู้เป็ย่าไม่ค่อยเอ็นดูนางเท่าที่ควร
เหอซูเย่มองหลานชายหญิงตรงหน้า มือหนาสั่นสะท้านหากแต่กลับวางท่านิ่งเฉยดูแล้วท่านคงยังโกรธเคืองมารดาของนางอยู่มิน้อยทีเดียวเหอหลันฮวามองผู้เป็บิดาด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา จะกี่ปีบิดาก็ยังมิให้อภัยนาง
“เ้าก็พาลูกไปพักที่เดิมก็แล้วกัน”
กล่าวจบร่างสูงใหญ่ก็ลุกเดินจากไป หยวนิเหม่ยเดินตามมารดาไปด้วยแววตาสงสาร ชีวิตเหอหลันฮวาช่างน่าสงสารนัก เกิดเป็บุตรสาวอนุอีกทั้งยังเป็หม้ายสามีตาย ชีวิตเหลือเพียงบิดากับมีเื่ให้บาดหมางกันเช่นนี้อีก
“เจียเย่!!”
เสียงเล็กสดใสดังมาจากด้านหลัง หยวนิเหม่ยขมวดคิ้วมองเด็กสาววัยเดียวกับน้องชายของตน ที่เดินมากับบุรุษรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าเจ็ดส่วนคล้ายคลึงมารดา เขาคงเป็เหอจิ้งถง ผู้มีศักดิ์เป็ลุงของหยวนิเหม่ย
“พี่ใหญ่”
เหอหลันฮวาเอ่ยเสียงสั่น รอยยิ้มอบอุ่นของบุรุษตรงหน้าที่ส่งมาเพียงมองก็ััได้ถึงความห่วงใยจากใจจริง
“สบายดีใช่หรือไม่”
เหอหลันฮวาไม่ได้เอ่ยตอบเพียงพยักหน้าเบา หยวนิเหม่ยมองสองพี่น้องสนทนากันด้วยความรักใคร่ ยามเมื่อหันมายังน้องชายของตนกับพบเพียงความว่างเปล่า
“คุณชายห้าไปเล่นกับคุณหนูรองจิ้งซูเ้าค่ะ”
หยวนิเหม่ยไม่อยากอยู่ขวางการรำลึกความหลังวัยเยาว์ของมารดาจึงหลบเลี่ยงออกมา โดยให้เหตุผลว่าจะมาตามหาน้องชาย
หลังเรือนพักมารดาเป็สวนบุปผาหลากชนิด ความงดงามเบื้องหน้าบ่งบอกว่าได้รับการดูแลอย่างดี ดูเหมือนแท้จริงแล้วท่านตาของนางคงรักมารดาของนางมิน้อยทีเดียว หางตาหวานเห็นร่างสูงใหญ่คุ้นตาที่ศาลากลางสวน ริมฝีปากบางยิ้มกว้างก่อนเดินไปหาผู้เป็ตา
“ท่านตา ข้าขอนั่งด้วยคนได้หรือไม่”
เหอซูเย่มองหลานสาวตัวน้อยในอดีตที่ยามนี้เติบโตจนผิดตา จนเขาไม่สามารถอุ้มนางหรือให้นางนั่งบนตักเช่นในอดีตได้อีกแล้ว หยวนิเหม่ยมองแววตาเศร้าของผู้เป็ตาแล้วยิ้มบางก่อนนั่งลงตรงข้ามผู้เป็ตา ยกการินชาให้อย่างเอาใจ
“ก่อนหน้านี้ข้าป่วยหนัก ท่านหมอบอกว่าศีรษะของข้ากระทบกระเทือนทำให้ความจำขาดหาย ขณะที่ข้าจำอะไรหรือใครไม่ได้สักคนกลับฝันถึงบุรุษผู้หนึ่ง”
เหอซูเย่มิได้กล่าวสิ่งใดเพียงรับชาร้อนจากหลานสาวแล้วยกขึ้นจิบ พร้อมกับฟังเื่ราวจากนางต่อ
“ในวันนั้นข้าเล่าถึงบุรุษผู้นั้นให้มารดาฟัง ว่าเขาเป็คนร่างสูงใหญ่เส้นผมแม้มีสีขาวแซมแต่ท่าทางสง่าผ่าเผย ที่สำคัญเขาสวมชุดเกราะแดง”
หยวนิเหม่ยมองมือหนาที่กำถ้วยชาจนขึ้นเส้นเืโปดปูนแล้วยิ้มหวาน ดวงตากลมใสเปล่งประกายราวดวงดาวยามรัตติกาล
“ทันทีที่ข้าเล่าจบท่านแม่ก็แจ้งแก่ข้าว่า คนผู้นั้นคือท่านตา เดิมทีข้าไม่ค่อยเชื่อนัก เพราะคนในเรือนบอกว่าท่านแม่ไม่ได้กลับบ้านเดิมนานมากแล้ว เช่นนั้นท่านแม่อาจจดจำผิด วันนี้เมื่อได้พบท่านตาข้าจึงแจ้งแก่ใจว่าที่แท้เป็ท่านจริงๆ”
เหอซูเย่มองรอยยิ้มหลานสาวแล้วพลันนิ่งค้าง รอยยิ้มเช่นนี้เหมือนยิ่งนัก เหมือนฮวาเอ๋อร์ยามเยาว์ยิ่ง
“ที่แท้ในใจท่านแม่ ท่านตาคือผู้ที่สง่างามและรักยิ่ง”
คำกล่าวของหลานสาวตรงหน้าทำให้ดวงตาคมแกร่งร้อนผ่าว เหอซูเย่กะพริบตาถี่อีกทั้งรินชาดื่มอีกหลายจอก
หยวนิเหม่ยยิ้มกว้างกว่าเดิมอีกทั้งรินชาเอาใจผู้เป็ตาอีกหลายจอกเช่นกัน จวบจนตะวันคล้อยบ่ายสองตาหลานจึงแยกจากกัน
“วาจาของเ้าช่างดียิ่ง”
น้ำเสียงเข้มคุ้นเคยนี้ทำให้หยวนิเหม่ยตัวแข็งค้าง เื่วันก่อนยังชัดเจนในความทรงจำทั้งภาพและัั เดิมทีคิดว่าชีวิตนี้คงไม่ต้องพบเจอกันอีกแต่ผ่านไปเพียงวันเดียวกลับได้พบเจอ
ช่างบังเอิญยิ่ง
“ดูเหมือนเราสองคนจะบังเอิญพบกันบ่อยยิ่งนัก ท่านว่าหรือไม่”
หยวนิเหม่ยเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ หลังจากเื่วันนั้นเมื่อทบทวนเื่ราวแล้วจึงสังเกตเห็นความผิดปกติในบางสิ่ง นั่นก็คือความบังเอิญระหว่างนางกับบุรุษสวมหน้ากากเงินผู้นี้
“คงเป็ชะตาฟ้า”
“ข้าไม่เชื่อเื่โชคชะตา หรือหากจะเป็โชคชะตาจริงข้าก็จะเปลี่ยนมันด้วยมือของข้าเอง”
“เ้ากำลังท้าชะตา”
ดวงตาคมจดจ้องดวงตาหวานผ่านหน้ากากเงิน แววตาจริงจังนิ่งสงบของนางช่างไม่เหมือนเด็กสาววัยสิบสามปี
“บอกจุดประสงค์ของท่านมา”
“ข้าได้รับพิษ”
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เขาถูกพิษแล้วเกี่ยวอันใดกับนางกัน
“เพราะช่วยเ้าวันก่อน เป็พิษแช่แข็ง”
แววตาหวานฉายแววไม่เชื่อถือหากแต่ก็ไม่ได้เอ่ยวาจาโต้แย้งออกมา
“จุดประสงค์ของท่านคือ”
“ไปที่ร้านโอสถเซียนพรุ่งนี้”
กล่าวจบคนก็หายไป หยวนิเหม่ยถอนหายใจยาวยามนี้เริ่มไม่แน่ใจว่าคนผู้นี้เป็ผีหรือคนกันแน่
.........................................................................................................................................................................................
เนื้อเื่จะดำเนินช้าหน่อยนะคะ
แต่เื่นี้พระเอกมาเร็วมาก....
ต้องรีบมาเก็บแต้มเอาไว้ก่อน เดี๋ยวถ้าพระรองออกมาจะโดนเทเช่นครั้งที่แล้วอีก
อีกอย่างตอนนี้ต้องเร่งตั้งป้อม อีกไม่นานอาจโดนโจมตีอย่างหนัก ครั้งที่แล้ว หอก ดาบ ธนู ยันปืน(ข้ามภพมา???)
เฮียบอกว่าตั้งรับไม่ทันกันเลยทีเดียว เื่นี้เลยต้องเร่งตั้งป้อมั้แ่ต้นเื่ 555
246
