บทที่ 5
กำเนิดอาวุธเทพ
‘วูบ…’
แสงสีทองจางๆที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถมองเห็นได้ เรืองรองขึ้นรอบๆ ฝ่ามือของเด็กหญิง
ความร้อนผะแ่แล่นผ่านนิ้วมือเย่ว์ซินขมวดคิ้วแน่น เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามไรผมและปลายจมูกรั้นใบหน้าขาวซีดของนางเริ่มแดงก่ำจากการใช้สมาธิและพลังงานขั้นสูง
นางไม่ได้ใช้พลังเพื่อ'เสก'ให้รอยร้าวบนหน้าจอหายไป(เพราะนั่นต้องใช้พลังตบะมหาศาลในการแปรสภาพวัตถุทางกายภาพ)แต่นางใช้จิตััเพื่อ 'เชื่อมต่อ' เส้นวงจรที่ขาดวิ่นภายในนางจินตนาการถึงพลังปราณสีทองที่กำลังถักทอเป็เส้นไหมเล็กๆเชื่อมสะพานกระแสไฟฟ้าที่ขาดออกจากกัน ทะลวงจุดลมปราณที่อุดตัน (ฝุ่นและสนิม)ในแผงมาเธอร์บอร์ด
เปรี๊ยะ...เปรี๊ยะ...
เสียงกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านวงจรดังเบาๆในความเงียบของห้อง
สำหรับเย่ว์ซินมันคือการต่อสู้ที่เหนื่อยยากและอันตรายยิ่งกว่าการปราบัทะเลเสียอีกเพราะร่างกายเด็กห้าขวบนี้ช่างอ่อนแอ เปราะบาง และที่สำคัญ... กำลังหิวโหย!การรีดเร้นพลังเพียงน้อยนิดในสภาพที่ท้องกิ่ว ทำให้รู้สึกเหมือนถูกสูบเืออกจากตัวหยดต่อหยด
"อึก..."
นางกัดริมฝีปากล่างจนห้อเืจิตใจสั่งการให้กระแสพลังงานไหลไปซ่อมแซมส่วนที่สำคัญที่สุด... ‘แหล่งกำเนิดพลัง’(แบตเตอรี่) และ ‘หน้าต่างสื่อสาร’ (หน้าจอัั) นางจินตนาการให้เส้นปราณแทรกซึมไปตามแผงวงจรไล่ขยะอิเล็กทรอนิกส์ออกไปจนหมด
เวลาผ่านไปเพียงห้านาทีแต่สำหรับเย่ว์ซินมันยาวนานเหมือนถูกขังในคุก์ห้าร้อยปี
ทันใดนั้น...
วูบ!
หน้าจอที่แตกร้าวสว่างวาบขึ้นมา!
โลโก้รูปผลไม้แหว่งๆปรากฏขึ้นกลางจอ แม้รอยร้าวยังคงอยู่เหมือนเดิมรอยแตกของกระจกยังคงบาดนิ้วได้หากไม่ระวัง แต่ภาพกราฟิกบนหน้าจอนั้นกลับสว่างไสวชัดเจน ไม่กะพริบ และสีสันสดใสยิ่งกว่าจอทีวีสีเครื่องใหม่เอี่ยม!
"แฮ่ก...แฮ่ก..."
เย่ว์ซินทิ้งแขนลงข้างตัวหงายหลังล้มตึงลงบนที่นอนฟูกแข็งๆ ทรวงอกเล็กๆ กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงแขนขาสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนเปลือกตาแทบจะปิดสนิท
"บ้าจริง...แค่ซ่อมของเล่นชิ้นเดียว... ทำเอาเทพธิดาอย่างข้า... เกือบสิ้นชื่อ..."
นางนอนหอบหายใจอยู่ครู่ใหญ่ปล่อยให้ลมหายใจเริ่มกลับมาเป็ปกติหยาดเหงื่อเปียกชุ่มเสื้อยืดตัวเก่าจนแนบลู่ไปกับตัว นางค่อยๆยันกายลุกขึ้นมาดูผลงานชิ้นเอก
โทรศัพท์มือถือที่เคยเป็ขยะบัดนี้หน้าจอสว่างไสว แสดงภาพหน้าจอหลักเป็รูปดอกไม้สีพื้นๆแถบสถานะแบตเตอรี่ซึ่งเมื่อครู่เสื่อมสนิท บัดนี้แสดงพลังงานเหลือ 15%
(ซึ่งเกิดจากพลังปราณที่ชาร์จเข้าไป)
นางใช้นิ้วป้อมๆแตะลงไปบนหน้าจอ เลื่อนซ้าย เลื่อนขวา...
ลื่นปรื๊ด!
ไม่มีอาการสะดุดััตอบสนองรวดเร็วดั่งใจนึก แม้สภาพภายนอกจะดูเหมือนผ่านาโลกมาสามครั้งแต่ระบบประมวลผลภายในถูกพลังเทพปรับแต่งและทะลวงวงจรจนเสถียรยิ่งกว่าเครื่องใหม่แกะกล่องสเปคเทพ!
"หึๆๆ"เย่ว์ซินหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้าย แต่แฝงความภาคภูมิใจ"ถึงหน้าตาจะอัปลักษณ์ไปหน่อย แต่จิติญญาภายในแข็งแกร่งดั่งหินผา!สมกับเป็สมบัติวิเศษของข้า!"
นางถือโทรศัพท์ไว้ในมือรู้สึกถึงความร้อนจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ นี่จะเป็อาวุธชิ้นใหม่ของนาง... 'กล่องปีศาจสี่เหลี่ยม'ประจำตัว ที่จะใช้กอบโกยเครื่องบรรณาการจากมนุษย์โลก!
แอ๊ด…
เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับกลิ่นหอมหวนที่
เย้ายวนใจยิ่งกว่ากลิ่นดอกบัว์ล้านดอกรวมกัน!
กู้หยูวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องใบหน้ามอมแมมเปื้อนยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ในมือทั้งสองข้างหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่หลายใบ ควันร้อนฉุยและกลิ่นของซีอิ๊วกระเทียมเจียว และไขมันสัตว์ที่ถูกย่างจนเกรียม ลอยฟุ้งทะลักออกมาจากถุงเ่าั้
"กลับมาแล้ว!เสี่ยวเป่า! พี่ซื้อซาลาเปาไส้หมูสับใบใหญ่พิเศษมาด้วย! แล้วก็มีไก่ย่างครึ่งตัว!แล้วก็นมถั่วเหลืองอุ่นๆ!"
เย่ว์ซินโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนเตียงทันทีความสนใจและพลังงานทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่ถุงในมือพี่ชาย
"เนื้อ!หมู! ไก่!"
นางร้องลั่นะโลงจากเตียงด้วยเรี่ยวแรงที่มาจากไหนไม่รู้ วิ่งถลาเข้าไปกอดขาพี่ชายแน่น"เอามาให้ข้า! ของเซ่นไหว้ของข้า!"
กู้หยูหัวเราะร่าวางถุงลงบนโต๊ะญี่ปุ่นแล้วเริ่มหยิบกล่องโฟมและถุงกระดาษออกมาวางเรียงรายราวกับกำลังจัดโต๊ะจีน
ซาลาเปาลูกขาวอวบอ้วนควันฉุยไส้หมูสับชุ่มฉ่ำทะลักออกมาตามรอยปริ... ไก่ย่างสีเหลืองทองหนังกรอบเกรียมส่งกลิ่นหอมเครื่องเทศพริกไทยดำ...
น้ำลายของเย่ว์ซินสอเต็มปากนางแทบจะกระโจนเข้าใส่และใช้มือตะปบไก่ย่าง ถ้ากู้หยูไม่เบรกไว้ก่อน
"เดี๋ยวก่อนเสี่ยวเป่า!ล้างมือก่อนสิ มือดำปี๋เลย ไปล้างมือที่อ่างล้างจานก่อน"
เย่ว์ซินทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจแต่เมื่อเห็นไก่ย่างตรงหน้า นางก็ยอมวิ่งดุ๊กดิ๊กไปเปิดน้ำล้างมือลวกๆแล้ววิ่งกลับมานั่งประจำที่ เตรียมพร้อมสำหรับการเขมือบระดับพายุทอร์นาโด
"กินเลย!"กู้หยูส่งซาลาเปาให้นางลูกหนึ่ง
เย่ว์ซินงับซาลาเปาคำโตรสชาติเค็มๆ หวานๆ ของไส้หมูสับที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซุป ผสมกับความนุ่มฟูของแป้งนึ่งร้อนๆแผ่ซ่านไปทั่วกระพุ้งแก้ม ความสุขล้นปรี่จนน้ำตาแทบไหล
"อร่อย...อร่อยมาก..." นางเคี้ยวตุ้ยๆ แก้มป่องเหมือนกระรอกอมเมล็ดทานตะวัน"นี่มัน... อาหารทิพย์ชัดๆ..."
นางไม่เคยคิดเลยว่าอาหารพื้นๆ ของมนุษย์โลก จะมีรสชาติล้ำเลิศถึงเพียงนี้เมื่อยามที่กระเพาะหิวโหยสุดขีด
กู้หยูนั่งแทะปีกไก่ย่างอย่างมีความสุขเขามองดูน้องสาวกินด้วยแววตาอ่อนโยนนานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เห็นเสี่ยวเป่ากินอิ่มนอนหลับแบบนี้ระหว่างที่เขากำลังเคี้ยวเนื้อไก่ สายตาก็บังเอิญเหลือบไปเห็น 'วัตถุส่องแสง' ที่วางอยู่บนเตียง
"เอ๊ะ?" กู้หยูชะงักชี้ไปที่โทรศัพท์จอแตก "สะ... เสี่ยวเป่า...นั่นโทรศัพท์เครื่องที่พี่เก็บมาจากกองขยะไม่ใช่เหรอ? ทำไมหน้าจอมันติดล่ะ!"
"อื้อ"เย่ว์ซินตอบทั้งที่ซาลาเปาเต็มปาก สองมือยังคงแกะเนื้อไก่เข้าปากไม่หยุด"ข้าลองตบๆ มันสองสามที มันก็ติดขึ้นมา สงสัยมันแค่แกล้งตายหรือไม่ก็เส้นประสาทมันยึด"
กู้หยูอ้าปากค้างวางปีกไก่ลงแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูใกล้ๆ
"ติดจริงด้วย!แถม... โอ้โห! ทัชสกรีนลื่นมาก! เลื่อนปื๊ดๆ เลย! เป็ไปได้ยังไงเนี่ยตอนพี่เจอหน้าจอมันมืดสนิท ชาร์จไฟก็ไม่เข้า แบตบวมอีกต่างหาก..."
เขามองน้องสาวที่กำลังดูดนิ้วเปื้อนน้ำมันไก่สลับกับโทรศัพท์ในมือด้วยความทึ่งสุดขีด
"เสี่ยวเป่า...น้องทำได้ยังไง? มือน้องเป็มือวิเศษหรือไงเนี่ย?"
"บอกแล้วไงว่าข้าตบมัน"เย่ว์ซินโกหกหน้าตาย"พอโดนฝ่ามืออรหันต์ของข้าเข้าไป จุดลมปราณที่อุดตันมันก็เลยทะลวงโล่งหายขาดเป็ปลิดทิ้ง"
กู้หยูหัวเราะแห้งๆ"จินตนาการสูงจริงนะเรา... สงสัยพี่คงจำผิดว่ามันพังสนิทหรือไม่ก็น้องเป็ตัวนำโชคจริงๆ นั่นแหละ จับอะไรก็กลายเป็เงินเป็ทองไปหมด"
เขาไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรมากไปกว่านั้นความดีใจที่มีโทรศัพท์เพิ่มอีกเครื่องกลบความสงสัยจนหมดสิ้น
"ดีเลย!งั้นเครื่องนี้ยกให้น้องนะ เอาไว้ดูการ์ตูนเวลารอพี่ไปทำงาน... แต่จอแตกหน่อยนะระวังเศษกระจกบาดนิ้วด้วยล่ะ" กู้หยูวางโทรศัพท์คืนให้บนโต๊ะ
"ข้าไม่ดูการ์ตูนเด็กพวกนั้นหรอก"เย่ว์ซินกลืนเนื้อไก่ลงคอ คว้าโทรศัพท์จอแตกมาถือไว้ แววตาเป็ประกายวาวโรจน์ทะเยอทะยานนางจัดการปัดหน้าจอ เลื่อนนิ้วป้อมๆเข้าไปที่แอปพลิเคชันสตรีมมิ่งที่คล้ายกับของพี่ชาย
นางจิ้มลงไปที่เมนู'สมัครสมาชิก'อย่างคล่องแคล่ว (ส่วนหนึ่งเป็เพราะนางเรียนรู้วิธีการใช้งานคร่าวๆมาจากการมองกู้หยู และอีกส่วนคือสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดในโลกใหม่)
"น้องจะทำอะไรน่ะ?" กู้หยูถามอย่างแปลกใจ
"ข้าจะใช้มันเป็อาวุธคู่กาย"
"หือ?" กู้หยูงง"อาวุธ? เอาไปปาหัวหมาเหรอ?"
"ไม่ใช่!"เย่ว์ซินแยกเขี้ยว "ข้าจะใช้มันทำมาหากิน!ในเมื่อเ้ากระจกวิเศษนี่มันดึงดูดเครื่องบรรณาการได้ ข้าก็จะใช้เครื่องนี้แหละสร้างลัทธิของข้า! กอบโกยเงินทองมาให้หมด! คราวหน้าข้าจะไม่กินแค่ไก่ย่างครึ่งตัวแต่ข้าจะกินเป็ดปักกิ่งทั้งตัว! พร้อมซุปหูฉลาม!"
ในขณะที่พูดนิ้วของนางก็พิมพ์ชื่อช่องใหม่ของตัวเองลงไปอย่างมั่นใจ
[ยินดีต้อนรับ:เทพธิดาน้อยร้อยศพ]
กู้หยูมองน้องสาวตัวน้อยที่กำลังประกาศปณิธานอันยิ่งใหญ่พร้อมกับชูโทรศัพท์จอแตกในมือ(และคราบซอสเปื้อนเต็มแก้ม) เขาได้แต่ยิ้มและส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูคิดว่าเป็เพียงคำคุยโวของเด็กช่างจินตนาการ
หารู้ไม่ว่า...'เทพธิดาน้อยร้อยศพ'ผู้นี้เอาจริง!
และด้วยโทรศัพท์จอแตกเครื่องนี้นางกำลังจะสร้างตำนานบทใหม่ที่จะะเืเลื่อนลั่นไปทั่ววงการสตรีมมิ่ง...ในฐานะเน็ตไอดอลวัยห้าขวบที่ใครก็หยุดความปากแจ๋วของนางไม่ได้!
3K
