นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        ดวงอาทิตย์โผล่พ้นสันเขาโม่จ้านไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ดวงตาทั้งสองข้างจดจ้องยอดกระโจมอย่างเลื่อนลอย

        โม่จ้านสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่งเพราะตนรู้ดีว่าภายในความฝันเกิดสิ่งใดขึ้นบ้างทว่ากลับมิอยากยอมรับแม้แต่น้อยว่าตนเป็นผู้ทำเรื่องเช่นนั้นลงไป

        ฉากที่ตนกำลังทำภารกิจลับในโลกก่อนถูกผู้อื่นบุกรุกเข้ามาผู้ที่โอ้อวดตนเองว่าสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอดอย่างตนผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังมิได้สติทำได้เพียงอาศัยความแข็งแกร่งอำพรางความตื่นตระหนกภายในใจเท่านั้นกระทั่งได้ยินคำอธิบายของฉิวอินทุกสิ่งก็มิได้อยู่ภายใต้ขอบเขตที่พอจะฝืนใจทำความเข้าใจได้เสียแล้ว

        แต่หลังจากฉิวอินเอ่ยถึงเรื่องแจ้งจับเผ่ามารกับสันตะสำนักอารมณ์ของตนพลันแปรเปลี่ยนอย่างกะทันหันมิอาจควบคุมเพลิงโทสะในส่วนลึกของจิตใจได้แม้แต่น้อยกระทั่งสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็ยังอยู่นอกเหนือการควบคุมเชิงเหตุผลของโม่จ้านโดยสิ้นเชิง

        สาเหตุที่ตัวเขาโมโหคืออะไร? เพราะถูกขู่เอาชีวิตงั้นหรือ? เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นเผ่าปีศาจทว่าตัวตนของเขากลับมิได้ถูกเปิดโปงแต่อย่างใดมีเหตุจำเป็นใดจึงต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟเช่นนั้น? อีกฝ่ายเป็นเผ่าปีศาจเช่นเดียวกับตนตนที่มิได้เชี่ยวชาญวิชาเวทแม้แต่น้อยก็ควรจะหยุดแต่พอประมาณเพื่อป้องกันมิให้กลับกลายเป็นฝ่ายถูกขู่เอาชีวิตในภายหลัง...

        และถึงแม้ว่าตนจะโมโหมากเพียงใดกระนั้นตนก็มิมีทางทำเรื่องขู่เข็ญเพื่อพลังวิญญาณของเด็กน้อยอย่างแน่นอน!

        เดี๋ยวก่อนพลังวิญญาณคือสิ่งใดนะ...?

        โม่จ้านกุมศีรษะอยู่ครึ่งค่อนวันมิว่าจะนึกย้อนกลับไปอย่างไรก็นึกมิออกถึงคำอธิบายเกี่ยวกับ ‘พลังวิญญาณ’ของฉิวอิน ด้วยท่าทางขลาดกลัวของอีกฝ่ายจำต้องยอมรับโดยปริยายว่าตนรู้ความหมายของคำนี้ หรือก็คืออีกฝ่ายมั่นใจว่าตนคือเผ่าปีศาจทว่ากลับมิอาจต่อต้าน

        เมื่ออนุมานจากบริบทคล้ายกับพลังวิญญาณจะเชื่อมโยงกับพลังเวททว่ารายละเอียดคือสิ่งใดตนกลับมิรู้แม้แต่น้อย

        โม่จ้านลุกขึ้นนั่งน้ำตานองหน้ากอดเข่าพลางตัวสั่น

        ในฐานะอดีตผู้พิทักษ์สันติราษฎร์นึกมิถึงว่าตนจะกระทำการข่มขู่ทั้งบีบบังคับเด็กน้อยผู้หนึ่งอีกทั้งยังปล้นเอาสิ่งที่มิรู้ว่าคืออันใด...ต่อให้ฐานะของตนจะเปลี่ยนไปนานแล้วทว่าด้วยหลักเยาวชนที่ดีทั้งห้าของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอย่างน้อยในใจของเขาก็ยังมีบรรทัดฐานทางศีลธรรมอยู่ในใจนะ อา! อ้าก! อ้ากกก!

        นี่เขาก่ออาชญากรรม...อาชญากรรม...อาชญากรรม...

        “ฮัด---ชิ้ว!”

        อาการคันจมูกเกิดขึ้นกะทันหันทำให้ฉิวอินที่นั่งคุกเข่าอยู่มุมหนึ่งของรถม้าจามออกมาเสียงดังและศีรษะโขกกับผนังปีศาจแฝงฝันที่อารมณ์ขุ่นมัวลุกขึ้นนั่งพลางดึงทึ้งเบาะรองนั่งใต้ร่างของตน ---ต้องมาเจอเผ่าปีศาจที่แข็งแกร่งกว่าตนเอง มิใช่เรื่องง่ายกว่าจะรักษาชีวิตรอดเอาไว้ได้ขณะกำลังฟื้นพลังวิญญาณยังถูกการจามขัดจังหวะ มิหนำซ้ำศีรษะยังโขกผนังจนเจ็บ

        โชคชะตาในวันนี้ของตนดูจะแย่เกินไปแล้วกระมัง? เช่นนั้นควรจะนั่งอยู่ในรถม้าอย่างว่าง่ายดีกว่า...

        .......

        จากเมืองมู่เอ่อร์มาถึงเมืองเยวียหนาขบวนรถม้าเคลื่อนตัวบนถนนการค้าที่กว้างขวางขึ้นเรื่อยๆสองข้างทางมีทั้งทุ่งนาและป่าผลไม้ มิมีเค้าลางของอันตรายแม้แต่น้อย

        พ่อบ้านป๋อเก๋อกับเหล่าผู้คุ้มกันล้วนอารมณ์ผ่อนคลายตลอดทางมีทั้งเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ เกิดเป็นความแตกต่างเมื่อเทียบกับคนทั้งสามอย่างชัดเจน--- ฉิวอินท่าทางตื่นตระหนกสติมิอยู่กับเนื้อกับตัวขดกายอยู่มุมหนึ่งของรถม้ามิโหวกเหวกโวยวาย ผู้ใดเรียกก็มิยอมออกไปทางด้านปาอินมองพี่ชายด้วยสีหน้ายากอธิบายด้วยหนึ่งประโยคคิดอยากจะถามกลับมิรู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไร ทางฝั่งของโม่จ้านกำลังสลับโหมดระหว่างรังเกียจตนเองกับหาข้ออ้างให้ตนเองสีหน้าเปลี่ยนจากสีเขียวคล้ำของผักเป็นสีแดงดอกกุหลาบจากนั้นกลายเป็นสีเหลืองมะนาวอีกที มิต่างอันใดกับสัญญาณไฟจราจร

        “เอ่อ ท่านโม่เจ๋อเอ่อร์? ท่านรู้หรือไม่ว่าคุณชายน้อยเป็นอันใดไป?”

        ป๋อเก๋อยกน้ำชาเข้ามาขณะหยุดพักรถม้าเป็นการชั่วคราวเขาเอ่ยหยั่งเชิงโม่จ้านที่ทำสีหน้าบึ้งตึง

        โม่จ้านเบนสายตาฉายแววกระอักกระอ่วนออกห่างพยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูผ่อนคลายเล็กน้อย

        “ข้าบอกเขาว่าการเป็นอัศวินแห่งราชวงศ์มิใช่เรื่องน่าสนุกหากองค์หญิงตระกูลใดถูกใจเจ้าเข้าก็จะต้องถูกดึงตัวไปแต่งงานเขาคงจะตกใจแล้วกระมัง”

        “อุ๊บ---ฮ่าๆๆๆ...” ป๋อเก๋อพ่นน้ำใส่ต้นหญ้าบนพื้นอยากหัวเราะทว่ามิกล้าส่งเสียงดัง เพียงอดกลั้นเอาไว้จนหน้ากระตุก

        ที่แท้คุณชายน้อยจอมทลายกฎเกณฑ์ก็มีจุดอ่อนเช่นกันนึกมิถึงว่าจะกลัวการแต่งงาน

        โม่จ้านที่พยายามทำตัวสุขุมยกถ้วยน้ำชาขึ้นยังคงสงวนท่าทางเช่นผู้มีคุณธรรมเอาไว้

        ข้าจะทำสิ่งใดได้ข้าเองก็สิ้นหวังมิน้อยเช่นกันหรือจะให้ข้าบอกว่าข้าปล้นคุณชายน้อยของเจ้าเพราะความมุทะลุในชั่ววูบ? เช่นนั้นตนคงจะกลายเป็นอาชญากรถูกประกาศจับเข้าจริงๆแล้ว

        เมื่อเห็นท่านอัศวินมิเอ่ยสิ่งใดป๋อเก๋อก็มิอยากรนหาเรื่องอึดอัดใจให้ตนเองจึงกลับไปยังกลุ่มผู้คุ้มกันเมื่อเห็นคุณชายน้อยที่แววตาเหม่อลอยในรถม้าพ่อบ้านเฒ่าพลันเกิดความคิดอยากจะหยอกล้อสักหน่อย

        “คุณชายน้อยฉิวอินขอรับ”

        “ห๊ะ! ป๋อเก๋อเจ้าเจ้าเจ้าเหตุใดเจ้ามายืนอยู่ด้านหลังข้า?”

        ฉิวอินที่กำลังเหม่อลอยสั่นสะท้านเห็นได้ชัดว่าถูกทำให้ตกใจจนสะดุ้งโหยง

        “ข้ากำลังคำนวณค่าใช้จ่ายในการเดินทางครั้งนี้ขอรับจำต้องรายงานเรื่องค่าจ้างของท่านโม่เจ๋อเอ่อร์ด้วย”ป๋อเก๋อถือสมุดบัญชีด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง

        “อย่าได้ทำเช่นนั้นเป็นอันขาด! ข้าจะใช้เงินส่วนตัวของข้าชดเชยเอง!”ฉิวอินได้ยินเช่นนั้นพลันตื่นตระหนกและเริ่มกระทืบเท้าด้วยความร้อนรน

        “เพราะเหตุใดหรือขอรับ?” ป๋อเก๋อมองคุณชายน้อยที่เกาหูเกาแก้มด้วยแววตาเจือรอยยิ้ม

        “...ต้อง...ต้องถูกดุแน่!” ฉิวอินทั้งร้อนใจระคนโมโหมิใช่เรื่องง่ายกว่าจะหาข้ออ้างที่เหมาะสมมาหนึ่งข้ออ้าง

        “ถ้าท่านแม่ได้ยินว่าข้าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายระหว่างเดินทางจะต้องหักเงินค่าครองชีพของข้าแน่!”

        “ถ้าเช่นนั้นครั้งหน้านายน้อยอย่าได้ทำเช่นนี้อีกนะขอรับหากอยากดูอัศวินแห่งราชวงศ์ ราชอาณาจักรอันปู้เอ่อร์ของพวกเราก็มีเช่นกันรอกระทั่งถึงวันพระราชสมภพขององค์มหาราช สามารถบอกให้ข้าพาท่านไปดูได้ขอรับ”

        พ่อบ้านเฒ่าพยักหน้าพลางเผยรอยยิ้มรักใคร่เอ็นดูเห็นทีมิใช่ว่าคุณชายน้อยจะมิรู้ความไปเสียทั้งหมดยังรู้ว่าการทำเช่นนี้เป็นการใช้เงินฟุ่มเฟือย

        “...ตกลง”

        ฉิวอินก้มหน้าลงอย่างมิเต็มใจความโหดเหี้ยมและความแข็งแกร่งของอัศวินผู้นั้นได้สร้างรอยดำในใจของคุณชายน้อยเข้าเสียแล้ว---เจ้าคนที่สามารถต่อต้านผู้ร่ายเวทในฝันร้ายได้อย่างสิ้นเชิงแม้จะอยู่ในเผ่าปีศาจก็ต้องมิใช่ปีศาจธรรมดาทั่วไป นอกจากนั้นปีศาจแฝงฝันตัวผู้ที่ดูดกลืนพลังวิญญาณของสตรีโดยเฉพาะนึกมิถึงว่าจะถูกบุรุษบีบบังคับเพื่อดูดพลังวิญญาณ นับเป็นความอัปยศอย่างถึงที่สุดขณะมองสายตาเป็นห่วงและท่าทางคล้ายต้องการจะเอ่ยบางสิ่งแต่ชะงักเอาไว้ของน้องสาวตนก็นึกอยากจะขุดหลุมแล้วแทรกแผ่นดินหนีเสียเหลือเกิน

        วันที่ไร้เรื่องวุ่นวายใดๆผ่านไปอย่างรวดเร็วโม่จ้านได้รับเงินค่าตอบแทนและแยกทางกับขบวนผู้คุ้มกันของตระกูลไอเส่อเอ่อร์

        “ต้องขอบคุณท่านเป็นอย่างยิ่งที่คุ้มกันมาตลอดการเดินทาง”

        ป๋อเก๋อยื่นมือออกมาบอกลาโม่จ้านราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก

        “ทำงานรับเงิน เป็นการค้าธรรมดาทั่วไป”

        โม่จ้านคลี่ยิ้มพลางจับมือกับป๋อเก๋อจากนั้นส่งสายตาให้พ่อบ้านเฒ่า

        “จะว่าไปแล้ว ข้าต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายกล่าวขอบคุณ”

        ป๋อเก๋อมองแววตาเย้ยหยันของอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ

        “สินค้าในขบวนของท่านถูกปล้นไปจนหมดมิคาดว่าจะยังมีเงินจ่ายค่าตอบแทนข้า ช่างรักษาคำพูดเสียจริง”

        โม่จ้านจดจ้องดวงตาทั้งสองข้างของป๋อเก๋อทำเอาแผ่นหลังของป๋อเก๋อมีเหงื่อเย็นผุดออกมาก่อนเบนสายตาออกห่างอย่างยากลำบาก

        “…อะแฮ่ม จำต้องขออภัยอย่างยิ่งที่โกหกท่านที่ทำเช่นนั้นก็เพราะคำนึงถึงความปลอดภัยได้โปรดรับคำขอโทษจากใจจริงของผู้น้อยด้วยเถิดขอรับ”

        ป๋อเก๋อที่ลำบากใจอย่างมากค้อมเอวเก้าสิบองศาโม่จ้านโบกมือสื่อว่ามิถือสาอันใด ก่อนหันหลังสาวเท้าจากไป

        หลังคิดใคร่ครวญมาตลอดทั้งบ่ายโม่จ้านสามารถวางยาชาตัวเองได้สำเร็จอย่างราบรื่น—รูปลักษณ์จำแลงของปีศาจแฝงฝันที่ถูกบีบบังคับขู่เข็ญมิใช่คุณชายน้อยเสียหน่อยดังนั้นตนมิได้ก่ออาชญากรรม ส่วนเรื่อง ‘ปล้น’พลังวิญญาณ…นั่นก็เป็นเพราะปีศาจแฝงฝันใช้แผนการกับตนก่อน ตนจึงได้ตอบโต้กลับ อีกทั้งมิใช่ว่าพลังวิญญาณมิอาจฟื้นฟูเขาเองก็มิได้ประโยชน์อันใดเช่นกัน เพียงข่มขวัญอีกฝ่ายเท่านั้นผลสรุปคือแทบจะเสมอกัน

        ข้ามิผิดผู้ที่ผิดคือปีศาจแฝงฝันนั่น ดวงตาทั้งสองข้างของโม่จ้านมองท้องฟ้าพลางเอ่ยพึมพำ