ย้ายเข้าหอของสถาบัน
หลังจากคุยกับพ่อแม่เสร็จเชลบี้ก็ไปเตรียมตัวรอธีโออยู่หน้าบ้านเพื่อที่จะไปส่งธีโอกลับบ้าน
อันที่จริงจะให้ธีโออยู่เล่นที่บ้านกับเขาก็ได้อยู่หรอก แต่ไหนจะข้าวของที่บ้านกับที่ไปซื้อด้วยกันเมื่อวานอีกก็เยอะต้องใช้เวลาเก็บพอสมควรคงต้องให้ธีโอกลับบ้านอย่างเดียว อีกอย่างจะได้ลาพี่ชายด้วยนี่นา
เชลบี้แหงนหน้ามองท้องฟ้าอย่างเศร้าๆ ท้องฟ้า… ดูสดใสกว่าทุกวันนะ
แปะ แปะ แปะ
“อย่าเศร้าสิเชลบี้! ชีวิตของพวกเรามันเพิ่งกำลังจะเริ่มต้นเอง!” ธีโอเอามือตบหน้าเรียกสติเชลบี้เบาๆ
เขาออกมาได้สักแป๊บหนึ่งแล้วก็เห็นเชลบี้ทำหน้าเศร้าก็ทำเอาเขาทำตัวไม่ถูกไปเลยแฮะ ได้แต่พูดปลอบใจเท่านั้นเอง
“ฉันแค่คิดว่าฉันต้องคิดถึงบ้านมากแน่ๆ เลย เหมือนทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ อย่างที่ฉันคาดไม่ถึงเท่านั้นเองธีโอ”
“เอาน่า มันคือสิ่งที่เราจะต้องเจออยู่แล้ว” แปลกสุดๆ ไปเลยแฮะ ไม่คิดว่าเชลบี้จะให้เขาเห็นมุมนี้นะเนี่ย “ไปเถอะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”
“อืม ไปกัน”
เชลบี้เดินนำธีโอไปที่รอรถรางของโครงการอย่างเชื่องช้า ต้นไม้ตามทางกำลังเคลื่อนไหวไปตามสายลม ใบไม้ที่ร่วงหล่นก็ปลิวไปตามลมเหมือนกับต้นไม้ บรรยากาศรอบตัวเขาตอนนี้มันช่างเย็นสบายดีจัง ราวกับว่าสายลมที่พัดพาพวกนี้กำลังโอบกอดเขาไว้ ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ…..
แต่มันก็เป็ความรู้สึกที่ดีจังเลย… เหมือนมันกำลังพัดพาความเศร้าของเขาไป
“ขอบคุณ” เชลบี้กระซิบเบาๆ กับตัวเองแล้วยิ้มออกมา
ทันใดนั้นเอง เหมือนกับสายลมได้ยินเสียงขอบคุณของเชลบี้ สายลมที่พัดอยู่เอื่อยๆ ก็พัดผ่านเชลบี้อย่างอ่อนโยน อย่างน้อย… สายลมก็อยู่ข้างเขาละนะ
เดินได้สักพักก็ถึงป้ายที่รอรถรางไฟฟ้า เชลบี้ยืนรอรถรางเป็เพื่อนธีโออยู่ประมาณ 5 นาทีรถรางไฟฟ้าก็มาถึง
“กลับบ้านดีๆ ละ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมานะ พรุ่งนี้เจอกัน”
“อื้อ แล้วเจอกันพรุ่งนี้” ธีโอโบกมือลาเชลบี้พร้อมกับยิ้มกว้างออกมา
เชลบี้ยิ้มแล้วโบกมือยืนส่งธีโอจนลับสายตาถึงเดินกลับบ้านพัก
วันนี้ทั้งวันเชลบี้ใช้เวลากับพ่อแม่ตลอดทั้งวัน พวกเขากินหม้อไฟ ดูหนัง เล่นเกมด้วยกันอย่างมีความสุข แต่เวลาแห่งความสุขมันก็สั้นซะเหลือเกิน แป๊บเดียวก็เช้าวันใหม่ซะแล้ว
.
.
.
“เชลบี้เร็วๆ สิลูก! เดี๋ยวจะสายเอานะ” เซเลน่าะโเรียกเชลบี้จากด้านล่างเพราะตอนนี้ถ้าเขาช้ากว่านี้น่าจะไปถึงสถาบันช้าแน่ๆ เพราะวันนี้เป็วันย้ายเข้าหอของสถาบันวันแรก “เฮ้ออ…”
“เอาน่าคุณ ลูกคงตื่นเต้น หึหึ” ชาร์ลีพูดอย่างขำๆ เขาขนสัมภาระของเชลบี้ขึ้นรถเสร็จแล้วเลยเข้ามาดูลูกสักหน่อย แต่เ้าตัวกลับยังไม่ลงมา
“คุณก็ให้ท้ายเขาตลอด”
“มาแล้วๆๆ” เชลบี้รีบวิ่งลงมาหลังจากที่ได้ยินเสียงแม่เรียกเขาสักแป๊บหนึ่ง จะสายอีกแล้วหรอเนี่ย ทุกรอบเลยเรา
“ไปได้แล้ว” เซเลน่ามองเชลบี้ตาขวาง แล้วกอดอกเดินนำพ่อลูกไปขึ้นรถ
“แฮะ แฮะ” ยิ้มแห้งเลยเรา แม่โมโหแล้ววว
ขึ้นรถครบทุกคนแล้วชาร์ลีก็รีบตรงไปที่สถาบันอย่างรวดเร็ว
.
.
.
- หอฤดูใบไม้ผลิ -
รถของบ้านเชลบี้ขับเข้ามาจอดบริเวณหน้าตึกทางเข้า หุ่นยนต์ขนของก็ออกมายกของให้ทันทีที่เชลบี้ลงจากรถ
“จำไว้นะลูก มีอะไรก็ติดต่อมานะ อย่าไปหาเื่ใครเขาล่ะ” ชาร์ลีเอ่ยกำชับเชลบี้จากภายในรถ “เข้าไปข้างในเถอะลูก”
“ครับ ผมรักพ่อรักแม่นะ ไปนะครับ” กล่าวลาจบเชลบี้ก็เดินหันหลังเข้าไปข้างในทันทีเพราะไม่อยากให้พ่อกับแม่เห็นว่าเขากำลังร้องไห้
ทางฝั่งภายในรถก็ไม่ต่างกัน เซเลน่าที่ตอนนี้น้ำตานองหน้ามองแผ่นหลังของเชลบี้ที่กำลังเดินเข้าไปในตึกอย่างเศร้าๆ
ต่างกับชาร์ลีไม่ได้ร้องไห้ เขาแค่มองลูกของเขาจากด้านหลังอย่างเงียบๆ เท่านั้น ลูกเขา… โตขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันนะ
ทั้งสองมองเชลบี้จนลับตาแล้วก็ขับรถออกไป
.
.
.
เดินเข้ามาข้างในได้สักแป๊บหนึ่งเชลบี้ก็หยุดอยู่งตรงมุมมุมหนึ่งรีบเช็ดน้ำตา เขาจะให้คนอื่นเห็นไม่ได้
เชลบี้สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปทางประตูไม้โบราณบานใหญ่แล้วผลักเข้าไป ภายในโถงของหอพักเต็มไปด้วยนักศึกษาเกือบสามร้อยคนที่ตอนนี้กำลังจับกลุ่มกันอยู่
คนเยอะขนาดนี้เลยหรอ… แล้วธีโออยู่ไหนละเนี่ย
ยังไม่ทันได้ส่งข้อความ ด้านหลังของเชลบี้ก็โดนแรงจากด้านหลังโถมใส่จนเกือบล้ม และใช่ แรงโถมนั่นมาจากธีโอ
“จ๊ะเอ๋! มาเร็วจังเชลบี้ ดีจังที่เปิดมาก็เจอนายเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาตัวนาย” เชลบี้ยังไม่ทันเปิดปากพูดก็โดนธีโอพูดจ้อใส่ไม่หยุด
“ก็ดีที่ไม่ต้องหาเหมือนกัน ไปหามุมนั่งกันเถอะ” พูดจบเชลบี้ก็ลากธีโอไปตรงมุมว่างที่เขาเล็งไว้เมื่อตอนเข้ามา
พอได้ที่นั่งปุ๊ป ธีโอก็เริ่มพูดไม่หยุดทันที เชลบี้ถึงกับต้องกุมขมับ
“นายหยุดก่อนธีโอ สังเกตรอบเราก่อน”
เชลบี้พูดจบธีโอก็หยุดพูดแล้วสังเกตรอบๆ ตัวเองอย่างช้าๆ มีคนบางกลุ่มกำลังจับตามองมาที่พวกเขาสองคนอย่างโกรธๆ
“ทำไมพวกนั้นถึงมองเราแปลกๆ”
“น่าจะเื่ตอนรายงานตัวละมั้ง เพราะตอนนั้นมีคนรู้ว่าเป็เราสองคนพอสมควร” คนพวกนี้… น่าจะเป็พวกเดียวกับไอ้หมอนั่นแน่ๆ ถึงได้มองพวกเขาด้วยสายตาโกรธแค้นแบบนั้น
“งั้นหรอ… หึ ฉันไม่กลัวหรอก” ธีโอกอดอกเชิดหน้ามองไปที่คนกลุ่มนั้นอย่างท้าทาย
“อย่าก่อเื่ ดูนั่น มีอาจารย์มาแล้ว” เชลบี้รีบห้ามปรามธีโอเพราะเขาไม่อยากมีเื่ั้แ่เปิดเทอม พร้อมกับมองไปทางประตูโบราณอีกบานที่อยู่อีกด้านหนึ่งเห็นอาจารย์ผู้หญิงเดินออกมา
“สวัสดีนักศึกษาทุกคน ฉันมิสคามิล อาจารย์ผู้ดูแลหอฤดูใบไม้ผลิ” สิ้นเสียงแนะนำตัวของมิสคามิล ราวกับเสียงนั้นมีพลังก้องไปทั่วห้องโถง ทำเอานักศึกษาบางคนถึงกับเข่าอ่อน
“ฉันไม่ชอบคนแหกกฎ กฎมีเพียง 3 ข้อเท่านั้น 1.ห้ามมีการใช้พลังหรือทะเลาะวิวาทกันในหอพักเด็ดขาด 2. ห้ามพาคนนอกหรือคนจากหออื่นมาที่หอพัก 3.ห้ามทำลายข้าวของหรือทรัพย์สินของนักศึกษาคนอื่นและของหอพัก กฎก็มีเพียงแค่นี้ ขอให้ทำตามกฎอย่างเคร่งครัด หากฝ่าฝืนมีโทษสถานเดียวคือไล่ออก เข้าใจไหม!”
“เข้าใจครับ/ค่ะ”
เสียงตอบรับจากนักศึกษาทุกคนทำให้เธอพยักหน้าเบาๆ ย่างพอใจ
“ที่สถาบันแห่งนี้จะมีหอพักทั้งหมด 5 หอ แบ่งเป็ 4 ทิศและระดับพลัง ทิศเหนือหอฤดูหนาวระดับ A ทิศใต้หอฤดูร้อนระดับ B ทิศตะวันออกหอฤดูใบไม้ผลิระดับ C ทิศตะวันตกหอฤดูใบไม้ร่วงระดับ D และระดับต่ำกว่านั้น สุดท้ายกึ่งกลางของทั้ง 4 ทิศหอฤดูฝนระดับ S”
มิสคามิลอธิบายรายละเอียดของแต่ละหอพักด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเื่ที่สำคัญที่สุดของการเรียนที่นี่
“เื่ที่สำคัญที่สุดของการเรียนที่นี่ก็คืออีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะมีการทดสอบความสามารถของพวกเธอ การทดสอบนี้จะเป็การวัดว่าพวกเธอจะได้ไปต่อกับที่นี่ไหม ดังนั้นตั้งใจให้เต็มที่ นักศึกษาที่เห็นเยอะๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็หายกันเกือบครึ่ง คลาสเรียนจะมะรืนนี้ คืนนี้หุ่นยนต์พ่อบ้านประจำหอจะนำยูนิฟอร์มของที่นี่ไปส่งให้แต่ละคนพร้อมกับหนังสือเรียน”
“เอาละ จับคู่กันแล้วมารับเบอร์ห้องจากฉันแล้วขึ้นไปพักซะ”
แค่อึดใจเดียวทุกคนก็พากันกรูเข้าไปรับเบอร์ห้องจากมิวคามิลกันอย่างอลหม่าน รวมทั้งเชลบี้และธีโอก็เช่นกัน ใช้เวลาเกือบชั่วโมงถึงจะได้เบอร์ห้องมา
“ห้อง C 3-5 ชั้นสามห้องที่ห้า ไปกันเถอะธีโอ”
“อื้อ!”
พวกเขาสองคนเดินไปที่ลิฟต์ส่งตัวภายในหอเพื่อขึ้นห้องเอาของไปเก็บพร้อมกับหุ่นยนต์ขนสันภาระของพวกเขา
แค่แป๊บเดียวก็ถึงชั้นของพวกเขาแล้ว โถงทางเดินโทนสีเขียวทองหรูหราสะอาดตา ทางเดินปูด้วยพรมตลอดทาง นี่มัน… หรูชะมัดเลย! เดินหาอยู่แป๊บเดียวก็เจอห้องของเขาสองคน
ประตูเข้าห้องใช้เป็ระบบสแกนไอดีจากอินเทลวอช ปลอดภัยสุดๆ
ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีเดียวกันกับโถงทางเดิน ประดับด้วยต้นไม้และรูปภาพนิดหน่อยก็ดูสวยสะอาดตาดีเหมือนกัน
“ฮ๊าาาา เตียงนุ่มดีจังงง” ธีโอกระโจนใส่เตียงนอนแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างสบายใจ
“เฮ้ออ…” เชลบี้ถอนหายใจแล้วเดินไปที่เตียงอีกมุมหนึ่งที่ว่างอยู่
ห้องกว้างชะมัดเลย มีเตียงสองหลังอยู่ในห้องแล้วยังมีพื้นที่เหลือเลย ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องแต่งตัวก็แยกกันเป็สัดส่วนดีแฮะ โต๊ะเขียนหนังสือก็คนละตัว แถมยังมีระเบียงอีก
“ฉันเอาเสื้อผ้าไปเก็บก่อนนะ” เขาหันไปบอกธีโอที่ตอนนี้กำลังจะเคลิ้มหลับทั้งๆ ที่ของก็ยังกองอยู่ที่พื้น
เก็บของเสร็จก็เดินออกมาตรงระเบียงเพื่อสูดอากาศ
“กว้างจังเลยนะ” เขากวาดสายตามองไปรอบเห็นแต่ละตึกอยู่รางๆ สายลมเย็นๆ พัดมาเอื่อยๆ เป็ระลอกๆ ทำเอารู้สึกเหงาๆจังแฮะ
มะรืนแล้วสินะ… การทดสอบความสามารถหรอ หนึ่งเดือนนี้เราต้องแข็งแกร่งขึ้น! ฉันจะไม่ยอมออกจากสถาบันนี้แน่ คอยดูเถอะ!
ติดตามตอนต่อไป……
(วันแรกของการเรียน)
************
หายไปนานเลย แฮะๆ ขอโทษนะคะทุกคน ปานไม่ว่างเท่า่แรกๆ เท่าไหร่ แต่จะพยายามมาต่อให้เร็วที่สุดค่ะ ตอนหน้าเริ่มเรียนตอนแรกแล้วค่ะ อย่าเพิ่งหายกันไปไหนเลยน้าาาาาา เม้นสติกเกอร์หรืออะไรก็ได้นะคะ เราอยากรู้ว่าเป็ไงกันบ้าง
ฝากเอ็นดูน้องเชลบี้กันเยอะๆ นะคะ
692
