THE LUCKY MAN

ในการเล่นเปียโนครั้งนี้ เขาได้เลือกทำนองลำดับที่ 16 จาก 30 อันดับออกมาบรรเลง
“????????????.......” อาตบรรเลงท่วงทำนองออกมา มันเป็นทำนองที่ไม่ช้าเกินไปและก็ไม่เร็วเกินไป ท่วงทำนองของบทเพลงถูกบรรเลงออกไปอย่างไพเราะ และราวกับว่ามีเวทมนต์บางอย่างที่ทำให้คนฟังสามารถเคลิ้มได้ง่ายๆ เพียงแค่ท่อนแรกของท่วงทำนอง มันก็มากพอที่จะสะกดความสนใจทั้งหมดในโรงละครแห่งนี้ได้แล้ว
“.............” อาตยังคงบรรเลงบทเพลงซ้ำไปซ้ำมากว่า 3 รอบ จนกระทั่งเขาวางมือที่โน๊ตตัวสุดท้าย ท่วงทำนองที่ไพเราะนี้ก็ได้จบลงโดยสมบูรณ์
แป๊ะแป๊ะแป๊ะแป๊ะแป๊ะ เมื่อสุพรรษาได้สติ เธอก็เริ่มตบมือออกมาเป็นคนแรก ใบหน้าของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มดีใจ
แป๊ะแป๊ะแป๊ะแป๊ะ เมื่อนักดนตรีและศาสตราจารย์ได้ยินเสียงตบมือที่ดังมาจากอธิการบดี พวกเขาก็พลันได้สติขึ้นมา พร้อมกันตบมือออกมา
“ เป็นไงครับ พอได้ไหม” อาตพูดออกมาอย่างเฉยชา
“ มันมหัศจรรย์มาก ถ้าไม่นับอีกเพลงนึงที่เธอเล่นที่ร้านกาแฟ ฉันกล้าพูดได้เลยว่ายังไม่เคยฟังเพลงไหนที่ดีเท่านี้มาก่อน” สุพรรษากล่าวชมเชยออกมาอย่างจริงใจ พร้อมกับพูดบางอย่างเพื่อเป็นการตอกย้ำถึงความสามารถของอีกฝ่าย
“ ตอนนี้คงไม่มีใครแย้งเรื่องที่ฉันหานักเปียโนมาแทนคนเก่าแล้วใช่ไหม ”
“.............” เหล่านักดนตรีต่างก้มหน้าไม่กล้าพูดออกมา ก่อนหน้านี้พวกเขาได้พูดจาดูหมิ่นชายหนุ่มที่อยู่บนเวทีไว้ตั้งมากมาย ว่าเด็กเส้นบ้างล่ะ ยัดเงินบ้างล่ะ และอื่นๆอีกมาก แต่ในขณะนี้พวกเขารู้สึกราวกับถูกลากไปตบที่สี่แยกไฟแดงเลยก็ว่าได้
“ ตอนนี้คงไม่มีใครว่าผมไร้ความสามารถได้อีกต่อไปแล้วสินะ! พวกคุณไม่ต้องกังวลไป ผมไม่มีความสนใจในวงออร์เคสตรา ผมจะเล่นเปียโนเดียวเพียงท่านั้น ดังนั้นแล้วพวกคุณจะได้เล่นเพลงกับเพื่อนคุณต่อ” อาตพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แต่นั่นราวกับเป็นการตอกย้ำอีกฝ่ายอย่างแรง
ในตอนนี้เหล่านักดนตรีต่างรู้สึกเสียใจ พวกเขาได้เสียโอกาสที่จะได้เล่นดนตรีกับนักเปียโนชั้นยอดไปเสียแล้ว
อาตเดินผ่านฝูงชนไปหาสุพรรษา โดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างที่ได้จ้องมองเขาเลย
“ เธอทำได้ดีมาก ” สุพรรษาพูดออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ
“แค่เล็กน้อยครับ ไม่มีอะไรมากมาย” อาตพูดออกมาราวกับว่าเรื่องที่เขาทำเป็นเรื่องที่ปกติอยู่แล้ว และนั่นทำให้คนที่ได้ยินถึงกับแข็งค้างกันเลยทีเดียว
‘เล็กน้อย?? ไม่มีอะไรมาก?? เอ็งกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง!’ เหล่าคนที่ได้ยินต่างสบถออกมาเป็นเสียงเดียวกัน
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” อาตพูดพร้อมกับหยิบกระดาษออกมาจดเบอร์โทรศัพท์ของเขา แล้วยื่นให้อีกฝ่าย
"นี่คืิิอ??"
“เบอร์โทรศัพท์ของผมไง! ถ้าผมไม่ให้ แล้วคุณจะติดต่อผมได้ยังไงล่ะ”
“แล้วเธอกำลังจะไปไหน” สุพรรษาพูดออกมาหลังจากที่ได้รับกระดาษมาแล้ว
“ผมว่าจะเดินชมมหาลัยซักหน่อย”
“ แล้วเธอจะไม่ไปเรียนงั้นหรอ ”สุพรรษาถามออกมา
“ก็ผมไม่มีความจำเป็นต้องต้องเข้าแล้วนี่” อาตพูดพร้อมกับเดินออกจากโรงละครไป ปล่อยให้อีกหลายๆคนได้แต่เจ้ามองแผ่นหลังเขา
“ เป็นเด็กที่แปลกจริงๆ” สุพรรษาพูดออกมาอย่างแผ่วเบา
---บริเวณคณะแพทย์
ในตอนนี้ อาตได้นั่งที่สวนหย่อมอย่างอึดอัดใจ ส่วนสาเหตุนั้นก็เพราะว่า มันได้มีลูกแมวตัวเล็กนอนอยู่บนหัวเขา โดยก่อนหน้านี้เขาได้ให้นมมันกินแล้วก็เดินจากไปอย่างไม่ได้สนใจ แต่ปรากฏว่าเจ้าแมวตัวนี้กลับเดินตามเขามาติดๆ และในที่สุดมันก็จบลงด้วยการมานอนหมอบบนหัวเขาอย่างนี้ไงล่ะ
ในตอนแรกนั้น เขาก็จะหยิบมันออกอยู่หรอก แต่ปรากฏว่าเจ้าแมวตัวนี้นั้นแข็งแรงกว่าที่เขาคิดไว้มาก เมื่อเขาพยายามจะหยิบมันออก มันก็รีบเกี่ยวผมของเขาเอาไว้ แล้วร้องออกมาอย่างน่าสงสาร และนั่นทำให้นักศึกษาหลายคนเข้าใจผิดว่าเขาได้รังแกสัตว์ไป กว่าจะอธิบายกันรู้เรื่องก็ปาไปหลายสิบนาที หลังจากนั้นเขาจึงปล่อยมันไว้อย่างนี้
‘รู้สึกอายยังไงไม่รู้แฮะ แถมคนก็เริ่มมองมาที่เรามากขึ้นเรื่อยๆ’ อาตพูดออกมาในใจอย่างอายๆ
“นี่เจ้าเหมียว เมื่อไหร่แกจะลงมาจากหัวฉันสักที”
“เหมี๊ยว เหมี๊ยว เหมี๊ยว”
“โคตรงี่เง่าเลยเรา” อาตพูดออกมาอย่างปลงๆ แต่ในขณะนั้นเองก็มีหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา
“ขอโทษนะคะ นี่เป็นแมวของคุณหรือเปล่าคะ”
“เปล่าครับ มันแค่มาเกาะหัวผมเล่นเฉยๆ”
“ งั้นฉันขออุ้มมันหน่อยนะคะ”
“ตามสบายเลยครับ” พออาตพูดจบ หญิงสาวก็ยกแมวออกจากหัวเขาในทันที
“ไงเจ้าเหมียว มาเล่นด้วยกันเถอะ”
“เหมี๊ยว เหมี๊ยว ” พอเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงกำลังมาเล่นกับมัน เจ้าแมวตัวน้อยก็กระโดดใส่หน้าอกเจ้าหล่อนโดยพลัน
“เจ้าแมวบัดซบ!” เมื่อเห็นฉากตรงหน้า อาตก็ถึงกับสบถออกมา แต่สักพักเขาก็คิดได้ว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่เขาจะได้หหนีไปจากเจ้าแมวตัวน้อยนี้
“เหมี๊ยว เหมี๊ยว ” เมื่อเห็นว่าอาตกำลังจะเดินจากไป เจ้าแมวตัวน้อยก็ร้องเรียกเขาในทันที ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาสาว ดังนั้นอาตเลยต้องรอมันอย่างช่วยไม่ได้
30 นาทีให้หลัง
กลุ่มนักศึกษาสาวก็เดินจากไป ส่วนเจ้าแมวตัวน้อยก็กระโดดขึ้นมาบนหัวเขาอีกครั้ง
“แกนี่มันกะล่อน ต่างจากหน้าตาเอ๋อๆลิบลับเลยนะ”
“เหมี๊ยว” เหมือนว่าเจ้าแมวตัวน้อยจะรู้สิ่งที่เขาพูด มันเอาอุ้งเท้าของมัน ตีเข้าที่หัวของเขา 2-3ที
“แกนี่มันจริงๆเลยนะ”
“อ้าวอาต! มาทำอะไรอยู่ตรงนี้?” เสียงฟ้าดังขึ้นมาจากข้างหลังของอาต
“มาเดินเล่นน่ะ แล้วนี่ฟ้าเลิกกิจกรรมแล้วหรอ? ” อาตถามออกไป
“อือ เลิกแล้ว ว่าแต่แมวตัวนั้นมาได้ยังไงเหรอ?” ฟ้าชี้ไปที่แมวบนหัวของอาต “แมวหลงน่ะ มันตามเรามาสักพักนึงแล้ว”
“ดูไปดูมาก็น่ารักเหมือนกันนะ ทำไมนายไม่ลองเลี้ยงมันดูล่ะ”
“ ถ้าฟ้าว่างั้น เดี๋ยวเราลองเลี้ยงดูก็ได้ เจ้าเหมียวต่อไปนี้แกชื่อว่า‘เอ๋อ’ละกัน ”
“ เหมี๊ยวววววววว ”พอได้ยิน เจ้าเอ๋อก็ตบไปที่หัวของอาตเบาๆหนึ่งที
“ ดูเหมือนว่ามันจะชอบนะ” ฟ้าพูดออกมาแบบยิ้มๆ
“ ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น ฟ้าเราไปหาอะไรกินกันเถอะ ” อาตพูดพร้อมกับเดินจับมือฟ้า
“อือ”
---ณ โรงอาหารของมหาลัย
“ทำไมถึงกินน้อยจัง” อาตพูดออกมา เมื่อเห็นฟ้ากินข้าวได้ไม่ถึงครึ่งจาน
“ ไม่เอา กลัวอ้วน ”ฟ้าพูดออกมาอย่างอายๆ
“ ถึงอ้วนก็รัก ”
“จ้าาาา! พ่อคนปากหวาน”
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจู๋จี๋กันอยู่นั้น ก็ได้มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขา
“ อ้าวฟ้า! ถ้าหิวข้าวทำไมไม่บอกล่ะ พี่จะได้ไปกินข้าวเป็นเพื่อน ” เสียงของผู้ชายที่ชื่อว่าเจมส์ดังออกมาจากในกลุ่ม โดยชายหนุ่มคนนี้นั้นมีหน้าตาที่หล่อเหลา แถมยังเป็นลูกครึ่งอีกด้วย
“ สวัสดีค่ะรุ่นพี่! ” ฟ้ากล่าวคำทักทายไปแต่ไม่ตอบคำถามของชายหนุ่ม เพราะเธอรู้สึกรังเกียจชายคนนี้เป็นอย่างมาก โดยเจมส์นั้นได้มาจีบเธอตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในคณะแล้ว แม้เธอจะบอกว่าตัวเธอมีแฟนอยู่แล้วก็ตาม
“ ถ้าไม่รังเกียจ พี่ขอกินข้าวด้วยนะครับ” เจมส์เอ่ยออกมาอย่างหน้าด้าน
“ ขอโทษด้วยนะ พอดีฟ้าไม่สะดวกกินข้าวกับคุณนะครับ ” อาตที่ทนเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ไหว ก็รีบพูดขึ้นมา
“นายเป็นใคร? ” เจมส์พูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
“ แฟนของผู้หญิงคนนี้ไงละ” อาตจ้องไปที่ตาของเจมส์
“แฟน?? จริงเหรอฟ้า”
“จริงค่ะรุ่นพี่” ฟ้าตอบออกไปอย่างไม่ลังเล
“ แกนะ เลิกกับเธอซะ คนอย่างเธอไม่เหมาะกับคนอย่างแก ” เจมส์พูดออกมาอย่างหยิ่งยโส และนั่นทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของอาตขาดลงในทันที
“ ฉันอุตส่าห์อดทนฟังแกมาตั้งนานแล้ว เมื่อไหร่แกจะเลิกปากมอมซักที แล้วไอ้นิสัยชอบแย่งแฟนชาวบ้านเนี่ยมีมาตั้งแต่เกิดแล้วใช่ไหม หรือว่ามีตั้งแต่รุ่นพ่อแล้วละ” อาตลุกออกมาจากโต๊ะแล้วนำเจ้าเอ๋อไปไว้ที่ฟ้า
“ มึงอย่าอยู่เลย ” เมื่อถูกอีกฝ่ายด่า เจมส์ก็รู้สึกเดือดดาลขึ้นมาในทันที พร้อมกลับปล่อยหมัดออกไปเพื่อจะสั่งสอนอีกฝ่าย
“อาต……..!” เสียงฟ้าร้องออกมาอย่างตกใจ
หมัดของเจมส์ได้กระแทกเข้าที่หน้าอาตอย่างจังๆ แต่มันก็ไม่ทำให้อาตรู้สึกเจ็บอะไร นี่เป็นผลของการยกระดับร่างกายทั้ง 3 ครั้งของเขา และหลังจากที่โดนหมัดเข้าไป อาตก็ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา เขาปล่อยหมัดออกไปที่ตำแหน่งลิ้นปี่ของอีกฝ่าย หมัดเข้าลิ้นปี่อย่างจัง และถึงแม้อาตจะลดพลังลงแล้วแต่ความรุนแรงของมันนั้นก็ได้ทำให้ร่างกายของเจมส์ลอยตัวขึ้น
“อ๊วก! โอ๊ก!” เสียงอีกฝ่ายอ้วกออกมาในขณะที่ร่างกายนอนจมกองพื้น ท่ามกลางความตกใจของเพื่อนๆที่มากับเจมส์
“นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ!” เสียงของอาจารย์ดังขึ้นมาพร้อมกับเข้าควบคุมตัวอาต
“ฮ่าๆ แกเสร็จแน่!”เจมส์พูดออกมาอย่างเย้ยหยัน ในสภาพที่ดูไม่ได้
“เดี๋ยวเราก็รู้กัน” อาตพูดออกมาอย่างเย็นชา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ลิ้นปี่

นิยายแนะนำ

THE LUCKY MAN

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ลิ้นปี่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้