จอมขวัญสั่งหนูน้อยคอยอยู่ด้านล่าง แล้วเดินขึ้นไปหยิบกระเป๋าเดินทางตัวเองลงมาด้านล่าง หลังถูกอีกฝ่ายสบประมาทแถมเกือบถูกเขาปล้ำ!
“คุณจะไปไหนคะ” โอลิเวียถามเมื่อเห็นอาการร้อนรนใจอีกฝ่าย
“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ช่วยไปส่งนอกเหมืองได้ไหมคะ” จอมขวัญบอก
“คงไม่ได้ค่ะ ใครจะเข้าออกเหมืองต้องให้นายหัวอนุญาตก่อน ยิ่ง่นี้มีคนร้ายเข้ามาป่วนการดูแลเข้มงวด ป้าว่าคุณเอาของไปเก็บเถอะค่ะ สงสารคุณหนูด้วย” โอลิเวียมองหนูน้อยที่ว่า
จอมขวัญเองก็สงสาร เธอเป็ต้นเหตุที่ทำให้หลานต้องมาระหกระเหลำบากตามหาพ่อเช่นนี้ แต่เธอตั้งใจแล้วว่าจะไม่ทำผิดเหมือนครั้งนี้อีก
“งั้นฉันฝากดูแลแกสักพักนะคะ ฉันจะออกไปเรียกรถ พวกเราจะไปจากที่นี่”
“ได้ค่ะ แต่ว่า...” โอลิเวียทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เห็นท่าทีเอาจริงเอาจังเช่นนั้นเธอก็ห้ามไม่ออก
“น้าไปแปบเดียวเดี๋ยวก็มาแล้ว ถึงเมืองไทยจะพาไปเที่ยวสวนสัตว์นะ” จอมขวัญย่อตัวลงจูบหน้าผากหนูน้อยขอกำลังใจ
“เย่ สวนสัตว์” หนูน้อยที่ไม่รู้เื่อะไรร้องดีใจวิ่งไปรอบ ๆ หญิงสาวเปิดประตูบ้านเดินไปตามทางที่เคยเข้ามา
ออสตินได้รับรายงานจากโอลิเวียรีบเข้าไปบอกเ้านายที่กำลังคุมงานเครื่องจักรหลังซ่อมเสร็จ
“เ้านายครับ คุณจอมขวัญพาหลานเธอเดินไปออกจากเหมืองครับ”
“แม่ตัวยุ่ง ฉันจะจับขึงพืดบนเตียงสามคืนสามวัน” เสียงดุดันดังพร้อมั์ตาคมประกายโกรธ หมวกนิรภัยสีขาวถูกถอดส่งให้ลูกน้องแล้วเดินตึงตังออกไปขึ้นรถกระบะขับออกไปด้วยความเร็ว
“มึงคิดยังไงกับเื่นี้วะ” ไรเกอร์ถามมองฝุ่นกลบตามเส้นทางที่รถขับไป
“มีสิทธิ์ว่ะ”
“เออ กูก็ว่างั้น”
“งั้นอะไรของพวกมึง ไปทำงาน” ลีโอนาร์ทเดินมาไล่ แล้วกลับเข้าไปตรวจงานอีกรอบ สามลูกน้องแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง…
ร่างบางมองถนนยาวสุดลูกหูลูกตา ยกหลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก เส้นทางยาวไกลไร้วี่แววจะถึงปลายทาง อากาศที่ร้อนอวบอ้าวเป็ทุนเดิมทำให้เธอเหนื่อยหอบ พอเดินต่ออีกไม่กี่ก้าวเสียงรถดังจากด้านหลัง ความหวังเริ่มส่องแสง รอยยิ้มหวานประดับบนริมฝีปากหันกลับโบกมือเรียกให้อีกฝ่ายจอด แต่พอเห็นว่าใครใบหน้านวลสะบัดเชิดก้าวเท้าต่อ
มาร์ติโน่กระตุกยิ้มชอบนักท่าทางหยิ่งผยอง จนเขานึกอยากปราบเธอให้จมเตียง ก้าวลงจากรถจับแขนอีกฝ่ายให้หันกลับ
“ขึ้นรถ”
“ไม่ค่ะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว คุณมันหื่นกาม บ้าตัณหา ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณคิดจะทำอะไรก็ได้”
จอมขวัญก่นด่าอย่างเหลืออด คาดหวังว่าเขาจะสำนึกผิดและให้เกียรติเธอบ้างแต่วาจาที่หลุดออกมาทำเธอหน้าแดงก่ำ
“แต่คุณก็ชอบ แฟร์ ๆ คุณเสนอผมสนอง ยินดีเป็ที่รองรับอารมณ์ คุณคนแรกเลยนะที่ผมเสนอให้แบบนี้”
ตราบใดที่เธอยังเหยียบอยู่บนอาณาจักรลอมบาร์ดี เธอไม่มีทางไปไหนได้ หากเขาไม่เปิดกรงทองให้ออกไป!
“น่าปลื้มใจจังเลยค่ะ แต่ไม่ค่ะ เก็บความหวังดีของคุณไว้ใช้กับผู้หญิงคนอื่นเถอะ” หญิงสาวแกะมือใหญ่จากการเกาะกุมแล้วเดินหน้าต่อ
“ถ้าคุณไปตอนนี้ ไม่กลัวว่าผมเป็พ่อจริง ๆ ของหลานคุณเหรอ ถึงตอนนั้นผมอาจเรียกร้องสิทธิ์ความเป็พ่อและพาเธอมาอยู่ที่นี่ก็ได้ และคุณจะไม่ได้เห็นหน้าเด็กคนนั้นตลอดกาล” มาร์ติโน่ขู่ จุดอ่อนหนึ่งเดียวของเธอตอนนี้คือหลานสาว เขาไม่รีรอจะใช้มันเป็ข้ออ้าง
“ตอนแรกฉันเชื่อว่าคุณเป็พ่อของข้าวต้มมัด แต่พอคุณพยายามจะ...” จอมขวัญหันกลับบอกน้ำเสียงจริงจัง
“อีกเดี๋ยวก็สมยอมเอง”
“ฉันคิดว่าแกไม่น่ามีพ่อแบบคุณแน่!”
“งั้นให้คุณมีผัวแบบผมเป็ไง ดีไหม”
คำพูดยียวนกวนประสาททำคนฟังลมออกหู มองอีกฝ่ายสายตาดุ
“ไม่ดีค่ะ”
มาร์ติโน่กระตุกยิ้ม นิสัยเอาแต่ใจไม่ยอมคนแบบนี้เขาชอบนัก
“เอาเลยทูนหัว กว่าคุณจะเดินออกไปถึงหน้าเหมืองคงมีผัวเป็สิบแถมพวกมันไม่ยอมให้คุณออกไปแน่ถ้าไม่มีคำสั่งผม เลือกให้ดีนะทูนหัว”
อยู่ก็เสี่ยง ไปยิ่งเสี่ยง เท้าที่ก้าวชะงัก กลัวก็กลัว อารมณ์โกรธยังอยู่
“ก็ได้ แลกกับการที่คุณเรียกหมอมาตรวจดีเอ็นเอเดี๋ยวนี้ ฉันจะอยู่ที่นี่”
“กลับไปคุยกันที่บ้าน ถ้าคุณไม่อยากให้ผิวสวย ๆ ไหม้ ดูน่าเกลียดก็ขึ้นรถซะ” เสียงเรียบสั่งสายตายังคงจับจ้องร่างบางนิ่ง แม้ภายนอกเฉยเมยแต่ในใจกำลังลิงโลดกับเกมแมวไล่ตะปบหนู
“ชิ!” จอมขวัญเลือกอะไรไม่ได้จำยอมขึ้นรถกลับบ้าน ความรู้สึกราวกับเธอก้าวเท้าเขาลุมพรางที่เขาเป็คนขุดยังรบกวนจิตใจตลอดเส้นทาง
ดวงตากลมโตมองชายข้างกายด้วยความสงสัยพยายามค้นหาเขา แต่พบเพียงความว่างเปล่าที่เธอไม่สามารถรู้ได้ว่ามาร์ติโน่กำลังคิดอะไรอยู่
สิบนาทีต่อมา รถกระบะคันเดินแล่นมาจอดด้านหน้าบ้านพักพร้อมร่างนายหัวและแขกสาวลงมา ติดที่หน้าเ้าหล่อนบึ้งตึง
โอลีเวียระบายยิ้มให้ทั้งสอง
“ดูแลเธอ อย่าให้ออกไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนอีก”
“ค่ะ นายหัว”
“ฉันยังไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครสักหน่อย” จอมขวัญเถียงกลับ
“ผมไง ต้องทิ้งงานมาหาคุณ”
คำพูดของเขาทำเธอใจเต้นแรงหวั่นไหวกับคำพูดนั้น หากไม่นับเื่ที่ผ่านมาเขาเป็คนดีคนหนึ่งทีเดียว เธอยืนมองเขานิ่งไม่ตอบกลับ ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ก่อนจะได้สติตอนเขาขึ้นรถพร้อมออกตัวไปจากที่นี่
“คุณจะไปไหน เรามีเื่ต้องคุยกันนะคะ
“ไว้เย็นนี้ค่อยคุย อย่าออกไปอีกไม่งั้นจบไม่สวยแน่ ยาหยี” คำขู่ทิ้งท้ายก่อนขับรถออกไปไม่เหลียวหลัง
หากไม่ติดวาจายียวนแกมสั่งทำให้สียงหัวใจลดหายไปหมด แทนที่ด้วยความโมโห ขอถอนคำพูดที่ว่าเขาเป็คนดีนั้นทิ้ง ไม่ว่ายังไงมาร์ติโน่สำหรับเธอคือผู้ชายหื่น และบ้ากาม
“อย่าถือสานายหัวเลยนะคะ แกไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน” โอลิเวียบอกพร้อมรอยยิ้มเปื้อนหน้า
“ไม่เป็กับคนอื่นแต่มาเป็กับฉันหรือคะ” จอมขวัญถามพยายามปรับอารมณ์ให้นิ่งสุดใจ
“ใช่ค่ะ”
เธอมองแล้วพูนลมหายใจหนัก ๆ ระงับอารมณ์โกรธถามหาหลาน “ข้าวต้มมัดไปไหนแล้วคะ”
“ห้องนั่งเล่นค่ะ กินอิ่มก็นอนเลยค่ะ แกเลี้ยงง่ายดีนะคะ”
จอมขวัญเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทิ้งดายลงข้างหลานลูบศีรษะเล็กอย่างเบามือ สายตาอาทรมองดวงหน้าขาวก่อนก้มจูบหน้าผากเล็กแล้วล้มตัวลงนอนเคียงข้าง โอลิเวียเดินหลบไปปล่อยให้ทั้งคู่ได้อยู่กันตามลำพัง
เพราะอยากทำตามคำขอ และอยากให้หลานมีพ่อ ถึงยังอยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปเธอต้องเจออะไรบ้างยังไม่รู้เลย แต่จะไม่ยอมถูกกระทำเด็ดขาด
963
