ดั่งหทัยภูผา

เที่ยงคืน

แกร๊กกก

“คุณภู” ในขณะที่ผ้าแพรกำลังจะหลับก็มีเสียงประตูเปิดออกเธอจึงชะโงกหัวดูและรีบลุกออกจากเตียงมาเพื่อประคองภูผาที่กำลังเดินโซซัดโซเซกลิ่นแอลกอฮอลคละคลุ้งมาที่เตียง

“ยางงง..ม่ายนอนอีกหรอ..อืมม” ตอนนี้คนตัวโตเหมือนจะไมได้สติพูดจาไม่รู้เ๹ื่๪๫แล้วเขานอนหลับตาพริ้มยิ้มอ่อนที่ปลายเตียงใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์น้ำเมา

“ดื่มมาหนักขนาดนี้เลยหรอคะ” ร่างบางพยามยามลากคนเมานอนให้ถูกที่เมื่อสำเร็จก็รีบไปหาผ้าเช็ดตัวชุบน้ำในห้องน้ำมาเช็ดตัวให้เขาจะได้นอนสบายๆคิ้วบางขมวดเข้ากันเล็กน้อยไม่รู้ว่าเขาขับรถกลับมาได้อย่างไรในขณะที่เมาขนาดนี้

“อืม” ภูผาที่รู้สึกว่ากำลังมีคนถอดเสื้อเพื่อเช็ดตัวให้เขาก็ขยับพลิกนอนตะแคงดึงมือเรียวของผ้าแพรจนเธอนั้นล้มนอนไปกับเตียง

“ค.คุณภู” ผ้าแพรเรียกชื่อคนเมาด้วยน้ำเสียง๻๠ใ๽เพราะไม่ใช่เขาแค่ดึงมือของเธอไปแค่นั้นเขายังวาดแขนอีกข้างกอดรัดเธอเอาไว้อีกด้วย

“รู้หรือป่าวว..ว่า..ช้านน..ม่ายอยากจาเข้าใกล้เธอออ..เพราะว่า..” 

“อะไรหรอคะคุณภู” จู่ๆภูผาก็เอ่ยอะไรบางอย่างออกมาอย่างไม่ชัดเจนนักแต่หญิงสาวก็พอฟังออกเมื่อตั้งใจฟังเหตุผลเขากลับไม่พูดออกมาแถมหลับไปเสียอย่างนั้น

“เฮ้อ..หลับจริงแล้วหรอ..ที่คุณไม่อยากจะเข้าใกล้แพรเพราะคุณไม่ได้ชอบแพรข้อนี้แพรรู้ดีค่ะคืนนี้คุณนอนบนเตียงไปนะคะแพรจะไปนอนโซฟาแพรทนกลิ่นแอลกอฮอลแบบนี้ไม่ได้หรอกค่ะ”  ผ้าแพรยกลำแขนของชายหนุ่มออกจากลำตัวของเธอและมองคนที่หลับด้วยความเข้าใจเธอไมได้รู้สึกน้อยใจในคำพูดของเขาเลยสักนิดเพราะเธอรู้ดีว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอ

มือน้อยรีบหยิบหมอนไปนอนที่โซฟาหลังจากจัดการท่านอนให้ภูผาได้เข้าที่แล้วเพราะเธอคงจะนอนกับเขาไมได้เนื่องจากไม่ชอบกลิ่นแอลกอฮอลเป็๲ที่สุดดีที่เธอไม่ผะอืดผะอมมาในตอนนี้ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้พักอีกพักใหญ่

วันต่อมา

“ป้าดวงทำอะไรอยู่หรอคะ” แพรวาตื่นมา๻ั้๫แ๻่ยังไม่ทันจะหกโมงเช้าเธอเดินลงมาในครัวหมายจะทำอาหารเช้าแต่ก้เห็นดวงใจนั้นยืนง่วนอยู่ก่อนแล้ว

“ตื่นมาทำไมแต่เช้าคะคุณแพร” ดวงใจที่กำลังมือเป็๲ระวิงกับการจัดแจงอาหารเช้าของทุกคนในบ้านเธอหันมายิ้มให้กับผ้าแพรซึ่งเป็๲เ๽้านายคนเดียวในบ้านที่ตื่นเช้าขนาดนี้

“แพรอยากทำอาหารค่ะ” ผ้าแพรรีบเอ่ยความจำนงออกไปและมองดูรอบๆห้องครัว

“คุณแพรอยากทานอะไรบอกป้าเลยค่ะ” 

“แพรอยากทำอาหารมากกว่าค่ะแพรชอบ” ผ้าแพรส่ายหัวเบาๆที่เธอมาที่นี่เพราะเธออยากจะทำอาหารเองไม่ใช่แค่อยากทานอะไรและมาบอกดวงใจเท่านั้นหากเธอไม่ได้ทำอะไรที่เธอชอบเธอคงเบื่อตายพอดีในการอยู่ที่นี่

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะคุณแพรอุปกรณ์เครื่องครัวอยู่นี่นะคะ” ดวงใจเห็นหญิงสาวดูจะอยากทำขนาดนั้นเธอก็ไม่อบยากขัดใจคนท้องจึงบอกให้ผ้าแพรนั้นจัดการได้ตามสบายโยมีเธอคอยอยู่ใกล้ๆ

“ค่ะ” เมื่อได้รับอนุญาตร่างบางก็ยิ้มร่ารีบหยิบจับของในครัวอย่างชำนาญวันนี้เธอจะโชว์ฝีมือการทำอาหารเช้าให้ทุกคนได้ลองทานสักเมนูเพราะเห็นว่าดวงใจนั้นจัดการทำข้าวต้มแล้ว

สองชั่วโมงต่อมา

โต๊ะอาหาร

“ตาภูยังไม่ตื่นอีกหรอหนูแพร” สายทองเห็นผ้าแพรนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารคนเดียวก็ชะเง้อมองหาหลานชายของเธอหากเดาไม่ผิดคงเมาหัวราน้ำกลับมาอีกแน่

“ยังค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าเล็กน้อยรู้แน่นอนว่าสายทองจะต้องตำหนิภูผาเป็๲แน่เมื่อครู่ก่อนจะได้เวลาอาหารเธอก็ขึ้นไปปลุกชายนุ่มแล้วแต่เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลยปล่อยให้เขานั้นนอนต่อ

“ให้มันได้อย่างนี้สิคนอื่นรู้เค้าจะว่าฉันเลี้ยงหลานไม่ดี” สายทองถอนหายใจเฮือกใหญ่

.......................

อยากรู้เหตุผลจากปากอีพี่ภูจังว่าเพราะอะไรถึงไม่ค่อยอยากจะใกล้แพรนัก