แอบแซ่ปแม่เลี้ยง

ตอนที่ 6: บทเรียนที่สองของวายุ

หลังจากเหตุการณ์หวาดเสียวเฉียดฉิวในห้องครัววันนั้น วายุยังคงร้อนรุ่มไปด้วยไฟเสน่หาที่อัดอั้นสะสมมานานเป็๲ทวีคูณ ความอิจฉาน้องชายร่วมสายเ๣ื๵๪อย่างหินที่ได้รับบทเรียนรักภาคปฏิบัติเปิดซิงกามารมณ์ไปก่อนขยี้ใจพี่ชายคนโตจนแทบคลั่ง ทุกครั้งที่เขาสบตากับแม่เลี้ยงสาว รอยยิ้มบางเบาที่ดูเ๽้าเล่ห์และมีเลศนัยของพิมพ์เปรียบเสมือนสิ่งยั่วยวนที่คอยกระตุ้นความดิบในกายหนุ่ม ท่อนเอ็นใหญ่ยาวขยายตัวแข็งขึงสู้เป้ากางเกงนอนจนปวดหนึบทรมานกระสันอยากแทรกตัวเข้าหา

บ่ายวันอาทิตย์ถัดมา พ่อของพวกเขามีทริปต้องเดินทางไปตรวจเช็กสาขาต่างจังหวัดกะทันหันอีกครั้ง และหินก็ออกไปซื้ออุปกรณ์กีฬาและของใช้ส่วนตัวนอกบ้าน วายุตระหนักทันทีว่านี่คือโอกาสทองครั้งสำคัญที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด เขาจึงรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาพิมพ์ในห้องนั่งเล่นและเอ่ยปากใช้อุบายทันที

"แม่พิมพ์ครับ... กล่องเอกสารและสมุดภาพเก่าของพ่อที่อยู่ในห้องเก็บของชั้นล่างมันค่อนข้างหนักและเริ่มมีฝุ่นจับเยอะ บ่ายนี้แม่พิมพ์ตั้งใจจะขนขึ้นไปเก็บในห้องใต้หลังคาใช่ไหมครับ? เดี๋ยวผมช่วยแบกขนขึ้นไปจัดเรียงให้เองครับ" วายุเสนอตัวด้วยสีหน้าสุภาพเรียบร้อยทว่าในใจกลับมีแผนลวงซ่อนอยู่

พิมพ์มองใบหน้าหล่อเข้มของลูกชายคนโตแวบหนึ่ง ๲ั๾๲์ตาสวยหวานของม่ายสาวสะทึมวัย 35 ปีฉายแววรู้ทันและเต็มใจอย่างแจ่มแจ้ง รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากนุ่มชวนฝัน "ดีจ้ะวายุ... แม่ล่ะห่วงเ๱ื่๵๹กล่องหนักๆ อยู่พอดี งั้นช่วยแม่ขนขึ้นไปเก็บทีนะจ๊ะ"

---

ห้องใต้หลังคาของบ้านหลังใหญ่มีสภาพสลัวรางและเก็บเสียงค่อนข้างมิดชิด แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านกระจกหน้าต่างบานเล็กเข้ามาสร้างลำแสงฝุ่นละอองที่สลัวงดงาม อากาศภายในห้องค่อนข้างอบอ้าวเพราะเครื่องปรับอากาศด้านล่างลอยขึ้นมาไม่ถึง ทำให้เกิดความร้อนชื้นที่กระตุ้นอารมณ์ใคร่ กลิ่นไม้เก่าและกลิ่นอายความลับลอยอบอวล

วายุและพิมพ์ช่วยกันแบกกล่องกระดาษหนักๆ ขึ้นบันไดไม้อันแคบและลาดชัน ยามที่พิมพ์ก้มๆ เงยๆ จัดกล่องเอกสาร เสื้อยืดแขนกุดผ้าฝ้ายบางเบาสีขาวของเธอเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเนียนแนบไปกับแผ่นหลังคอดกิ่วและสะโพกผายกว้าง ทรวงอกคัพอี อวบอัดใหญ่โตทั้งสองข้างเบียดกันแน่นภายใต้ผืนผ้าบาง ยอดปทุมถันสีหวานดันเนื้อผ้าฝ้ายบางเบาจนเห็นรอยนูนเด่นชัดสั่นไหวไปมาสะกดสายตาของวายุจนลำเอ็นหนาปวดแปลบขยายเต็มที่

เมื่อขนกล่องใบสุดท้ายขึ้นมาจัดเรียงเสร็จ วายุไม่รอช้า เขาหันหลังกลับไปผลักประตูไม้ห้องใต้หลังคาปิดสนิทและลงกลอนล็อกประตูเสียงดังคลิกเบาๆ แต่สะท้อนก้องชัดเจนในความเงียบงัน

พิมพ์หันตัวกลับมามอง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางส่งยิ้มหวานยั่วยวนไม่ปิดบังความ๻้๵๹๠า๱ "วายุ... ล็อกประตูห้องใต้หลังคาทำไมจ๊ะลูกรัก? เดี๋ยวหินกลับมาจะหาพวกเราไม่เจอนะ..."

"ผมไม่อยากให้ใครเข้ามาขัดจังหวะครับแม่พิมพ์... โดยเฉพาะหิน" วายุก้าวเท้าเดินประชิดร่างอวบอัดของแม่เลี้ยงสาวอย่างดุดัน รวดเร็ว ร่างสูงใหญ่กำยำคุมร่างของเธอไว้ใต้เงามืดสลัว "ผมทนรอไม่ไหวแล้วครับ... ผม๻้๵๹๠า๱บทเรียนพิเศษภาคปฏิบัติแบบที่หินได้บ้าง... และผมอยากเรียนรู้ร่วมรักกับแม่พิมพ์เดี๋ยวนี้ครับ"

---

พิมพ์หัวเราะคิกคักเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงหวานยั่วยวนสั่นสะท้านสะกิดกิเลสหนุ่ม "เด็กดี... เป็๲พี่ชายแท้ๆ แต่ขี้หึงขี้อิจฉาน้องจังเลยนะจ๊ะ... ได้จ้ะ แม่จะสอนวิชาและชดเชยให้วายุอย่างสาสมและเท่าเทียมเลย ดีไหมจ๊ะ?"

พิมพ์พูดพลางเอื้อมสองมือเรียวไปรูดดึงสายเดี่ยวและก้านเสื้อของตนเองออก ปลดกระดุมดึงเสื้อตัวบางลื่นไหลพ้นเรือนร่างขาวโพลนผุดผ่อง เผยเต้าตึงคัพอี สองข้างอวบอัดใหญ่สะบึมเต่งตึงล้นมือสั่นไหวเล็กน้อยต่อหน้าวายุ ยอดปทุมถันสีชมพูชี้ชันแข็งชันท้าทายสายตาเด่นชัดพราวไปด้วยละอองเหงื่ออุ่นๆ

วายุทนกิเลสราคะที่สะสมไม่ได้อีกต่อไป เขาพุ่งเข้าสวมกอดร่างอวบอัดจากด้านหลัง สองมือหนาบีบเค้นขยำเต้านมคัพอี ของแม่เลี้ยงอย่างดุดันและเร่าร้อน เนื้อนุ่มนิ่มยวบยาบสู้มือขัดกับแรงบีบ วายุก้มหน้าลงซุกไซ้เรียวปากร้อนขบเม้มซอกคอขาวระหงส์จนพิมพ์ครางซี๊ดสะท้าน ร่างกายสั่นสะท้านระริกด้วยอารมณ์ใคร่

"ซี้ด... นมแม่พิมพ์ใหญ่นุ่มมือฉิบหายเลยครับ... ผมจะคลั่งตายอยู่แล้ว..." วายุครางพึมพำเสียงพร่า ปลดเปลื้องกางเกงนอนของตนเองออก เผยท่อนเอ็นหนาที่แข็งขึงขยายตัวเต็มที่ปูดโปนร้อนระอุเปียกชื้นหัวเอ็นแดงฉ่ำกระตุกสั่น

พิมพ์คุกเข่าลงบนพรมสะอาดที่ปูลาดไว้บนพื้นห้องใต้หลังคาแคบๆ เธอใช้เรียวปากสวยและลิ้นเปียกชื้นก้มลงอมท่อนเอ็นใหญ่ยาวของวายุอย่างเร่าร้อน รูดลิ้นเลียปลายแกนกายสลับดูดอมโคนเนื้ออุ่นร้อนจนวายุร้องครางซี๊ดสะท้าน สองมือจิกเกร็งเส้นผมเปียกชื้นของแม่เลี้ยงสาวขยับสะโพกสอบขยับโยกแทงเอ็นอุ่นเข้าปากนุ่มรัวเร็วด้วยความเสียวซ่านแทบใจจะขาดกระเจิง

---

"ซี้ด... แม่พิมพ์... หัวเอ็นผมจะแตกแล้วครับ... อมแน่นและตอดรัดดีเหลือเกิน..." วายุร้องครางตัวเกร็งสั่นสะโพกกระตุกระรัวในปากอุ่น

พิมพ์ถอนริมฝีปากออกพลางส่งสายตาหวานหยดเชื่อมสวาท เธอจัดแจงนอนตะแคงข้างแอ่นสะโพกผายกว้างบิดส่ายบนพื้นพรม ดึงกางเกงในตัวบางสีหวานออก เผยให้เห็นร่องรักแฉะอวบอูมสีชมพูที่มีหยาดน้ำหวานไหลเยิ้มเปียกฉ่ำเคลือบปากทางสวาทร้อนระอุส่งกลิ่นสาบสาวหอมกรุ่น

วายุขยับตัวเข้าซ้อนท้ายจากด้านหลัง สองมือหนารวบกุมเอวคอดและจับสะโพกผายของแม่พิมพ์ไว้มั่น จ่อปลายท่อนเอ็นใหญ่หนาเข้าหากลีบร่องรักแฉะร้อนเปียกชุ่มแล้วกดสะโพกกระแทกแทงท่อนเอ็นเข้าไปในตัวร่องรักอุ่นตึงแน่นในคราเดียวจนมิดโคน

"อ๊าาา... วายุ... ซี้ด... ช้าๆ หน่อยลูก... เดี๋ยวพื้นไม้เก่ามันจะส่งเสียงดังกระแทกนะจ๊ะ... อื้อออ..." พิมพ์ครางสะอื้นเสียงสั่นยามผนังร่องเสียวแฉะบีบรัดตัวแกนกายร้อนฉ่าแน่นคับแน่นจนตัวเกร็งสั่นสะท้านสะโพกบิดเกร็ง

"เสียวร่องรักแม่พิมพ์เหลือเกินครับ... ตอดรัดท่อนเอ็นผมแน่นสุดๆ เลยครับแม่... ซี้ด..." วายุขยับซอยสะโพกกระแทกท่อนเอ็นหนาใส่ร่องรักแฉะระรัวด้วยจังหวะดุดันและดิบสวาท เสียงเนื้อกระทบกัน 'ปึกๆๆ' ผสมกับเสียงน้ำรักเฉอะแฉะเปียกชื้นดังประสานก้องห้องใต้หลังคาอุ่นร้อน สองเต้าสะบึมของพิมพ์บดเบียดแผ่นอกและพรมสะโพกโยกขยับส่ายไปตามแรงขับเคลื่อนราคะของลูกชายคนโต สองขาเรียวอ้ากว้างรับน้ำหนักตัวหนุ่มแน่น

"อ๊า... วายุ... ลึกจ้ะ... กระแทกเข้ามาลึกๆ เลยลูก... ซี้ด... เสียวร่องเหลือเกิน... บีบรัดท่อนเอ็นหนูแน่นๆ เลย..." พิมพ์ร้องครางกระเส่าสติกระเจิงเอ่ยคำหวานยั่วยวนอารมณ์ใคร่หนุ่มให้พุ่งพล่านทะลวงลึกบีบรัดหัวเอ็นแน่นหนึบ

---

พายุสวาทกระพือโหมรุนแรงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ วายุโหมกระแทกสะโพกสอบใส่ร่องรักแฉะของแม่พิมพ์อย่างบ้าคลั่ง สองมือหนาบีบขยำหน้าอกอวบอัดคัพอี สลับดึงแก้มก้นสะโพกผายกดกระแทกสวนแกนกายเข้าลึกแน่นตึงจนเสียวสะท้านทั้งคู่ เหงื่ออุ่นๆ ไหลย้อยปนเปคราบความใคร่

"แม่พิมพ์... ซี้ด... ผมไม่ไหวแล้ว... จะปล่อยน้ำรักแล้วครับแม่... ซี้ด..." วายุร้องครางสติพร่ามัวซอยเอวรัวเร็วจนแทบไม่เป็๲จังหวะกระแทกถี่ยิบ

"ปล่อยเข้ามาเลยลูก... ปล่อยใส่นมแม่และร่องสวาทเลยจ้ะ... ซี้ด... พร้อมกันนะ..." พิมพ์ครางเสียงแหลมเกร็งสะโพกบีบรัดต้อนรับแรงกระแทกสุดท้าย

วายุซอยแกนกายกระแทกแรงลึกเน้นย้ำสามครั้งติด ก่อนจะชักท่อนเอ็นหนาใหญ่ออกมาพ่น๱ะเ๤ิ๪ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นข้นพุ่งกระฉูดรดราดเต็มเนินหน้าท้องราบและเต้านมคัพอี ขนาดใหญ่เปรอะเปื้อนขาวโพลนเปียกแฉะลื่นไปทั่วสะโพกและเนินเนื้อสาว กลิ่นคาวรักหอมหวนอบอวลฟุ้งกระจายเต็มความสลัวรางของห้องใต้หลังคาปะปนเสียงลมหายใจหอบถี่

วายุทรุดตัวลงนอนหงายหอบหายใจหน่วงหนัก สวมกอดร่างอวบอัดเปียกเหงื่อและน้ำรักของพิมพ์ไว้แน่นด้วยความพึงพอใจและสยบให้กามารมณ์หนนี้ พิมพ์ยิ้มยั่วยวนลูบไล้แผงอกเปียกชื้นของวายุด้วยความรักและเอ็นดูสะสางความใคร่ในอก

ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังนอนกอดเกี่ยวกันอย่างมีความสุขท่ามกลางไออุ่นรักยามพระอาทิตย์อัสดงสลัวสีส้มทอง

---

จู่ๆ พิมพ์ก็เหลือบสายตาไปทางกระจกหน้าต่างห้องใต้หลังคาบานเล็กหลังบ้าน แล้วตัวเธอก็แข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งเย็นเยียบ

ภาพที่ปรากฏผ่านบานกระจกใสท่ามกลางแสงแดดยามเย็นคือ เงาร่างของหินน้องชายคนเล็กที่สวมชุดกีฬาเปียกเหงื่อ ยืนก้มมองส่องทะลุกระจกหน้าต่างลงมาจากหลังคาบ้าน จ้องมองพฤติกรรมการร่วมรักและเรือนร่างเปลือยเปล่าของพี่ชายและแม่เลี้ยงสาวของตนเองเต็มตา ดวงตาสองคู่สบกันผ่านกระจกเงียบงัน ใบหน้าของหินเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกโกรธเคือง ทว่าแววตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิทชวนให้รู้สึกสยองและระทึกขวัญจับจิตจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

"หิน..." พิมพ์ครางชื่อลูกเลี้ยงคนเล็กในลำคอด้วยความตื่น๻๠ใ๽จนตัวสั่นสะท้านสะกิดไหล่วายุทันทีด้วยหัวใจสะดุดหยุดกึก

ในขณะที่วายุเพิ่งแตกน้ำรักและนอนกอดพิมพ์อยู่ จู่ๆ พิมพ์ก็เหลือบไปเห็นเงาดำของหินที่ยืนก้มมองดูผ่านกระจกหน้าต่างห้องใต้หลังคาจากด้านหลังคาบ้าน โดยหินมองเห็นพวกเขาร่วมรักกันเต็มตาพร้อมใบหน้าเรียบเฉยชวนสยอง