ปล้นใจ..องค์ชายเจ้าสำราญ

         นางหมุนตัวกลับแล้วเดินออกมาจากที่พักของ หยาง  เทียนฟ่ง   ถึงแม้นางจะไม่ได้เต็มใจรับงานนี้เพราะเขาได้พูดดูถูกผู้หญิงต่อหน้านาง   แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่นางจึงต้องทำตามคำสั่ง

         เมื่อแสงตะวันลับขอบฟ้าแสงจันทราก็เข้ามาแทนที่  ราตรีที่แสนจะยาวนานชั่งเป็๲ราตรีที่มีแต่ความวุ่นวายเช่นกัน  ในความมืดมิด ร่างของชายหนุ่มที่นั่งดื่มสุราชมแสงจันทร์อยู่ใต้ต้มไม้ใหญ่นั้น  หารู้ไม่ว่าเป็๲ที่ล่อตาล่อใจของใครบางกลุ่มอยู่

“หนุ่มน้อยมานั่งอยู่ผู้เดียวในที่มืดเช่นนี้  มิกลัวพวกโจรป่าบ้างเลยรึ”   ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาพูด

“ข้าไม่กลัวหรอกท่านลุง”

“พ่อหนุ่มชั่งใจกล้าจริงๆ”

“ว่าแต่ท่านลุงเถอะ มาจากไหนดึกๆป่านนี้แล้วมาเดินเล่นในป่าคงจะมิใช่”

“ลุงแค่จะมาดูหน้ารองแม่ทัพที่มาประจำการที่นี้ไหมน่ะ”

“ท่านจะดูไปทำไมหรอ”

“ดูลาดราวยังไงล่ะ”   สิ้นคำกลุ่มคนที่แอบซุ่มอยู่ก็พากันเดินออกมาล้อมตัวของเขาไว้

“หึ  ข้าว่าแล้วว่าท่านลุงต้องไม่ได้มาคนเดียวแน่”

“เ๽้ารู้ได้ยังไง”

“ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ายังไงล่ะ”   เขาพูดพรางยกเหล้าในที่อยู่ในไหกรอกเข้าปาก

“ฉลาดไม่เบานิ  ข้าอยากรู้นักว่าเ๽้ามีนามว่าอะไร”

“ท่านอยากรู้จริงๆเหรอ”

“ใช่แล้วพ่อหนุ่ม  เผื่อข้าจะเปลี่ยนใจจากฆ่าเ๽้าเปลี่ยนเป็๲เอาเ๽้ามาอยู่กับกลุ่มโจรของข้าด้วย”

“หยาง  เทียนฟ่ง”

“หยาง  เทียนฟ่ง….องค์ชายรองงั้นเหรอ”   ชายที่ยืนสนทนาอยู่ถึงกับ๻๠ใ๽

“เมื่อก่อนน่ะใช่  แต่ตอนนี้ข้าเป็๲เพียงแค่ชายธรรมดาคนหนึ่งก็แค่นั้น”

“เ๽้าหมายความว่ายังไง”

“ก็ตอนนี้ป้ายประจำตัวข้าไม่ได้อยู่ที่ข้าน่ะสิ”

“แล้วมันอยู่ที่ไหน”

“อยู่ที่รองแม่ทัพ”

“……”

“ข้ามีข้อเสนอ  เ๽้าจะสนใจไหม”

“ข้อเสนออะไร”

“เ๽้าก็จับตัวข้าไป  แล้วส่งจดหมายให้รองแม่ทัพรู้  หลอกนางให้เข้ามาที่กลุ่มโจรของเ๽้า  หากเ๽้าทำให้ข้าได้ป้ายหยกคืนกลับมาข้าจะตอบแทนเ๽้าอย่างงาม”

“น่าสนใจ  เช่นก็ได้ข้าจะทำตามที่เ๽้าเสนอมา”