ดวงใจปลายพรมแดน

บทที่ 2 : ความฝันของลูกชาย

“ติ๊ดด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!”

เสียงสัญญาณแหลมสูงจากโทรศัพท์มือถือแผดร้องระรัวทำลายความเงียบสงัดของห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ นนท์สะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ไฟหน้าจอสว่างวาบบ่งบอกเวลา ตีสี่ครึ่ง... เวลาเริ่มต้นภารกิจปากท้องของเช้าวันใหม่

ภายในบ้านปูนชั้นเดียวหลังเล็กในชานเมืองเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังออกมาจากห้องนอน ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสีดำเดินออกมาพร้อมรวบผมหน้าที่ปรกตา เขาเหลือบมองประตูห้องนอนของแม่ ก่อนเดินตรงเข้าครัวอย่างคุ้นเคย

เปิดหม้อหุงข้าว

ล้างผัก

หั่นหมู

ตั้งกระทะ

ทุกอย่างเป็๲กิจวัตรที่ทำมา๻ั้๹แ๻่เรียนมหาวิทยาลัย

ไม่นานนัก...

กลิ่นกระเทียมเจียวก็หอมฟุ้งไปทั่วบ้าน

"นนท์..."

เสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้นจากหน้าห้อง

"แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องตื่นมาช่วย"

นนทกรหันมายิ้ม

"ผมตื่นเองครับ"

"โกหก"

เดือนเพ็ญ เมฆาเจียวดี เดินเข้าครัวพร้อมรอยยิ้มอันอ่อนโยนแม้เธอจะอายุเพิ่งสี่สิบปลาย ๆ แต่ใบหน้ากลับดูแก่ก่อนวัย มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยไหม้เล็ก ๆ จากน้ำมันกระเด็น ข้อนิ้วหยาบกร้านจากการจับตะหลิวทุกวัน นนท์แอบมองมือของแม่อยู่ครู่หนึ่ง ทุกครั้งที่เห็น...หัวใจของเขาจะหนักอึ้งเสมอ

"แม่นั่งก่อน"

"เดี๋ยวผมทำเอง"

"อีกหน่อยได้เมียแล้วแม่จะตกงาน"

นนท์หัวเราะ ฮ่ะ ฮ่ะ

"ยังไม่มีใครเอาหรอกครับแม่"

"ลูกชายแม่หล่อจะตาย"

"แม่อวยอีกแล้วนี้ ฮ่ะ ฮ่ะ"

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ บรรยากาศเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

...

ร้านข้าวแกงเล็ก ๆ หน้าโรงเรียนเริ่มเปิด๻ั้๫แ๻่ฟ้ายังไม่สว่างลูกค้าประจำทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย

"ป้าเดือนวันนี้มีแกงเขียวหวานไหม"

"มีจ๊ะหนู"

"ขอสองถุงค่ะป้า"

ขณะที่แม่กำลังตักกับข้าว นนท์ก็ช่วยแพ็กข้าว ใส่ถุง คิดเงิน และยกอาหารให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว

"น้องนนท์เรียนจบแล้วใช่ไหมค่ะ" ลูกค้าประจำถาม

"ครับ"

"เมื่อไรจะได้ทำงานบริษัทใหญ่"

นนท์ยิ้มสุภาพ

"กำลังหางานครับ"

"คนเก่งอย่างเรา เดี๋ยวก็ได้"

"ขอบคุณครับ"

เมื่อไม่มีลูกค้า เดือนเพ็ญหันมามองลูกชาย

"แม่ได้ยินว่ามีหลายบริษัทเรียกสัมภาษณ์อยู่ใช้ไมนนท์"

"ครับแม่"

"แล้วเลือกที่ไหนหรือยังล่ะลูก"

นนท์ส่ายหน้า

"ยังครับแม่"

"เลือกที่มันมั่นคงนะลูก"

คำว่า “มั่นคง” ทำให้นนท์ยิ้มบาง ๆ เขารู้ดีว่าแม่หมายถึงอะไร

...

หลังร้านปิด๰่๥๹สายของวัน สองแม่ลูกนั่งกินข้าวง่าย ๆ ด้วยกัน แกงจืดเต้าหู้ ไข่เจียวหนึ่งจาน และน้ำพริกที่เหลือจากตอนเช้า เดือนเพ็ญตักไข่ชิ้นใหญ่ใส่จานให้ลูก...นนท์ก็แอบตักกลับคืน

"แม่กินเถอะครับ"

"ลูกกำลังโตนะ กินเยอาะๆ"

"ผมยี่สิบสองแล้วนะครับแม่"

"ต่อให้สี่สิบสองก็ยังเป็๲ลูกแม่อยู่เสมอ"

ทั้งคู่หัวเราะ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เดือนเพ็ญจึงพูดขึ้นเบา ๆ

"นนท์...ลูก"

"ครับแม่"

"แม่ไม่ได้อยากให้ลูกหาเงินเยอะๆ"

"แต่แม่แค่อยากเห็นลูกมีงานที่มั่นคง"

"ถ้าได้เป็๞ข้าราชการ...แม่ก็คงหมดห่วง"

นนท์วางช้อนลงก่อนจับมือของแม่ไว้ มือคู่นั้นหยาบกว่าที่เขาจำได้

"แม่...ครับ"

"ผมสัญญา...นะครับ"

"ว่าผมจะสอบเข้ารับราชการให้แม่แน่นอน"

"แต่ก่อนถึงวันนั้น..."

"ผมอยากให้แม่ได้พัก"

"อย่างน้อยสักห้าปี"

"ไม่ต้องตื่นตีสาม"

"ไม่ต้องยืนหน้าเตาร้อน ๆ"

"ไม่ต้องปวดหลังทุกคืน"

เดือนเพ็ญยิ้มทั้งน้ำตา เธอบีบมือลูกชายเบา ๆ

"แม่ไม่ได้เหนื่อยดอกลูก ...แม่มีความสุข"

นนท์ยิ้มตอบ แต่ในใจเขารู้ดีว่าคำพูดนั้น...คือคำโกหกที่แม่ใช้มาตลอดหลายปี เพื่อไม่ให้ลูกเป็๲ห่วง และเขาตั้งใจว่า...ไม่ว่าจะต้องทำงานหนักแค่ไหนเขาจะทำให้แม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสบายให้ได้

...................

หลังจากเก็บกรวดร้านเสร็จแล้ว นนท์ก็ขี่รถจักรยานยนต์คู่ใจมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย แม้จะเรียนจบมาได้เกือบเดือนแล้ว แต่เขายังคงแวะเวียนมาหาอาจารย์ที่ปรึกษาเป็๲ประจำ เพราะกำลังช่วยงานวิจัยเกี่ยวกับการจัดการฐานข้อมูลขนาดใหญ่ในฐานะผู้ช่วยอาสา

"อ้าว...ไอ้นนท์มาแล้ว"

เสียงเพื่อนดังขึ้นทันทีที่เดินเข้าอาคารคณะ

"พระเอกของพวกเรา"

เบียร์ เพื่อนสนิทตัวสูงรีบเดินเข้ามาตบไหล่

"ได้ข่าวว่ามีบริษัทแย่งตัวกันวุ่นเลย"

นนท์ยิ้มเขิน ๆ

"ไม่ได้ขนาดนั้น"

"ยังจะถ่อมตัวอีก"

โอ๊ตรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าอีเมล์

"พวกเรายังส่งใบสมัครกันไม่ครบเลย"

"แต่นายมีอีเมลตอบรับเต็มกล่อง"

ฟ้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หัวเราะ

"อิจฉาก็พูดมาตรง ๆ"

ทั้งสี่คนหัวเราะพร้อมกัน

ถึงจะเรียนเก่งกันทั้งกลุ่ม แต่ทุกคนยอมรับว่านนท์โดดเด่นที่สุด

...

"นนท์"

เสียงทุ้มของชายวัยห้าสิบดังขึ้นจากหน้าห้อง...ทุกคนรีบหันไปมอง

"อาจารย์วิชัย"

อาจารย์ประจำภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ผู้เป็๲ทั้งที่ปรึกษาและผู้ผลักดันให้นนท์ได้แสดงความสามารถ

"เข้ามาหน่อย"

"ครับอาจารย์"

ภายในห้องทำงานมีแฟ้มเอกสารวางเรียงเต็มชั้นหนังสืออาจารย์วิชัยหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาวางบนโต๊ะ

"นี่..."

"ข้อเสนอการทำงาน"

นนท์เปิดแฟ้มออกดูทีละแผ่น

บริษัทด้านคลาวด์ระดับประเทศ

เงินเดือน 48,000 บาท

บริษัทด้านระบบธนาคาร

เงินเดือน 55,000 บาท

บริษัทด้านความปลอดภัยไซเบอร์

เงินเดือน 60,000 บาท

แต่ละแห่งล้วนเป็๞บริษัทที่นักศึกษาทั้งคณะใฝ่ฝันอยากร่วมงาน

"ทุกบริษัทโทรมาหาอาจารย์"

"อยากได้เธอ"

นนท์เงียบไป

"แล้วอาจารย์คิดว่า..."

"ควรเลือกที่ไหนดีครับ"

อาจารย์วิชัยยิ้ม

"คำตอบนั้น อาจารย์ตอบแทนไม่ได้"

"แต่ไม่ว่าจะเลือกที่ไหน"

"ขออย่างเดียว"

"อย่าหยุดเรียนรู้"

นนท์พยักหน้า

"ครับ"

...

ขณะกำลังจะลุกออกจากห้อง อาจารย์กลับเรียกไว้

"เดี๋ยวก่อนนนท์"

อาจารย์วิชัยหยิบซองเอกสารอีกซองหนึ่งซึ่งแยกไว้ต่างหาก ซองสีขาวสะอาด มีเพียงโลโก้สีเงินเรียบหรูด้านหน้าพิมพ์ว่า

Global Nexus Infrastructure

"บริษัทนี้..."

อาจารย์เว้นจังหวะ

"เพิ่งส่งมาเมื่อเช้า"

นนท์รับซองมาอย่างสงสัย

"ผมไม่เคยสมัครที่นี่นะครับ"

"เขาติดต่อผ่านมหาวิทยาลัย"

"บอกว่าเห็นผลงานวิจัยของเธอ"

"แล้วสนใจ"

นนท์เปิดอ่านคร่าว ๆ ตำแหน่ง Database Infrastructure Engineer ประจำโครงการต่างประเทศเงินเดือนเริ่มต้น...280,000 บาทต่อเดือน

เขานิ่งไปทันที

"สองแสนแปด..."

"ใช่"

อาจารย์เองยังยอมรับว่าเป็๞ตัวเลขที่น่า๻๷ใ๯

"บริษัทจะออกค่าเดินทาง"

"ค่าที่พัก"

"ค่าประกัน"

"รวมถึงค่าอบรมทั้งหมด"

นนท์อ่านรายละเอียดต่อทุกอย่างดูเป็๲มืออาชีพไม่มีคำโฆษณาเกินจริง ไม่มีข้อความชวนเชื่อมีเพียงรายละเอียดงานที่ชัดเจน และคุณสมบัติที่ตรงกับความสามารถของเขาอย่างน่าประหลาด

"เขานัดสัมภาษณ์ออนไลน์ในสัปดาห์หน้า"

อาจารย์กล่าว

"เธอจะไปหรือเปล่า"

นนท์ไม่ได้ตอบทันที...แต่สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตัวเลขเงินเดือน ในหัวไม่ได้คิดถึงรถหรูไม่ได้คิดถึงบ้านหลังใหญ่ แต่กลับเห็นภาพของแม่กำลังยืนตักแกงอยู่หน้าเตาร้อน ๆ เห็นสองมือที่เต็มไปด้วยรอยแผล เห็นแผ่นหลังที่ค่อย ๆ งอลงทุกปี

"ถ้าได้งานนี้..."

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"แม่คงไม่ต้องเหนื่อยอีกแล้ว"

อาจารย์วิชัยมองลูกศิษย์ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"จำไว้นะนนท์"

"งานที่ดีไม่ได้วัดกันแค่เงินเดือน"

"แต่ต้องวัดจากความน่าเชื่อถือของบริษัทด้วย"

"ตรวจสอบทุกอย่างให้ละเอียด"

นนท์พยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ครับอาจารย์"

.........................

แดด๰่๥๹บ่ายกำลังส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนขนาดเล็ก โต๊ะไม้เก่า ๆ ริมหน้าต่างมีเพียงโน้ตบุ๊กเครื่องพิมพ์ขนาดเล็ก หนังสือวิศวกรรมคอมพิวเตอร์กองสูง และกรอบรูปครอบครัวใบหนึ่ง ในรูป... มีเด็กชายวัยแปดขวบยืนยิ้มกอดผู้ชายร่างสูง ส่วนผู้หญิงอีกคนยืนโอบลูกชายไว้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น นนท์มองรูปนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

"พ่อ..."

"ผมเรียนจบแล้วนะครับพ่อ"

“ลูกชายคนนี้ของพ่อ...”

“จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งของคณะวิศวกรคอมพิวเตอร์”

“พ่อภูมิใจกับผมนะครับ...”

เขาพูดกับรูปถ่ายเบา ๆ

ก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาเสียงพัดลมระบายความร้อนดังแ๵่๭ ๆ หน้าจอปรากฏอีเมล์หลายสิบฉบับ หัวข้อส่วนใหญ่ล้วนเป็๞ข้อเสนอการทำงาน นนท์เปิดอ่านทีละฉบับอย่างละเอียด เขาไม่ได้ดูแค่ตัวเลขเงินเดือนแต่เปิดดูรายละเอียดของตำแหน่ง หน้าที่รับผิดชอบ เทคโนโลยีที่ใช้ โอกาสเติบโต และสวัสดิการของแต่ละบริษัท สมกับนิสัยคนที่คิดเป็๞ระบบ

ไม่นานนัก...สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่อีเมลฉบับหนึ่ง Global Nexus Infrastructure

เขาคลิกเปิดทันที เอกสารแนบถูกจัดทำอย่างเป็๞มืออาชีพมีรายละเอียดตำแหน่งงาน แผนผังองค์กร รายละเอียดโครงการ รวมถึงกำหนดการสัมภาษณ์ออนไลน์ ทุกอย่างดูเรียบร้อยไม่มีคำผิด ไม่มีข้อความชวนเชื่อเกินจริง ยิ่งอ่าน...นนท์ยิ่งรู้สึกว่าบริษัทแห่งนี้น่าสนใจ

แต่เขาไม่ใช่คนตัดสินใจจากเอกสารเพียงอย่างเดียว

"เช็กก่อน" นนท์พึมพำ

นิ้วเรียวยาวเริ่มพิมพ์ข้อมูลลงบนแป้นพิมพ์ เขาตรวจสอบเว็บไซต์ของบริษัท เปิดดูข้อมูลที่เผยแพร่ต่อสาธารณะตรวจสอบโดเมนเว็บไซต์ ค้นหาข่าวประชาสัมพันธ์ อ่านบทสัมภาษณ์ผู้บริหาร ค้นหาข้อมูลตำแหน่งบริษัทในแผนที่ รวมถึงตรวจสอบข้อมูลที่สามารถเข้าถึงได้จากแหล่งสาธารณะหลายแห่ง

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงนนท์เอนตัวพิงเก้าอี้

"แปลก..."

ทุกอย่างที่เขาตรวจสอบได้ล้วนดูสอดคล้องกันไม่มีสิ่งผิดปกติที่เห็นได้ชัดจากข้อมูลสาธารณะ เขาจึงปิดโน้ตบุ๊กชั่วคราว

...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก...ก๊อก...

"นนท์...นนท์...ลูก"

"ครับแม่"

เดือนเพ็ญยื่นแก้วนมอุ่นเข้ามาให้

"พักสายตาบ้างนะลูก"

นนท์รับแก้วนมมา

"ขอบคุณครับแม่"

แม่เหลือบเห็นเอกสารบนโต๊ะ

"กำลังดูเ๱ื่๵๹งานหรือลูก"

"ครับแม่"

"มีที่ถูกใจไหมล่ะ"

นนท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นเอกสารของ Global Nexus Infrastructure ให้แม่ดู

"บริษัทนี้เสนอเงินเดือนสูงกว่าที่อื่นหลายเท่า"

เดือนเพ็ญมองตัวเลขแล้ว๻๷ใ๯

"เยอะขนาดนี้เลยหรือ"

"ครับ"

เธอวางเอกสารลงช้า ๆ ก่อนมองหน้าลูกชาย

"แม่ไม่รู้เ๹ื่๪๫บริษัทหรอกนะลูก"

"แต่แม่รู้เ๱ื่๵๹คน"

"ของที่ได้มาง่ายเกินไป บางครั้งต้องระวังน่ะลูก"

นนท์ยิ้มอ่อน

"ผมยังไม่ได้ตัดสินใจครับ"

"ผมกำลังตรวจสอบทุกอย่าง"

เดือนเพ็ญพยักหน้าอย่างสบายใจ

"ดีแล้วล่ะ"

"ไม่ว่าจะเลือกงานไหน"

"แม่เชื่อว่าลูกเลือกด้วยเหตุผล"

เธอลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ ก่อนเดินออกจากห้อง

นนท์มองตามแผ่นหลังของแม่ก่อนหันกลับมามองเอกสารอีกครั้ง ตัวเลข 280,000 บาทต่อเดือนยังคงสะดุดตา เขาหยิบปากกาขึ้นมาเขียนตัวเลขลงบนกระดาษ 280,000 × 12 = 3,360,000 ถ้าทำงาน 5 ปี...เขามองตัวเลขที่คำนวณไว้เงียบ ๆ ในหัวมีเพียงความคิดเดียว

"แม่จะไม่ต้องขายข้าวแกงอีกแล้ว..." นนท์ยิ้มกับตัวเอง

.................

ค่ำวันนั้น...สายฝนโปรยลงมาเบา ๆ จนเกิดเสียงกระทบหลังคาสังกะสีเป็๞จังหวะสม่ำเสมอ ภายในบ้านหลังเล็ก เดือนเพ็ญกำลังนั่งเย็บผ้ากันเปื้อนตัวเก่าภายใต้แสงไฟสีส้มจากหลอดไฟดวงเล็ก นนท์เดินออกมาจากห้องพร้อมแก้วน้ำอุ่น

"แม่...พักบ้างก็ได้ครับ"

เดือนเพ็ญเงยหน้าขึ้นยิ้ม

"เหลืออีกนิดเดียวจ๊ะลูก"

"แม่เห็นว่าผ้าขาดตรงนี้ ถ้าไม่เย็บ เดี๋ยวใส่ไม่ได้"

นนท์นั่งลงข้าง ๆ มองปลายนิ้วของแม่ที่มีรอยเข็มตำอยู่หลายแห่งหัวใจของเขาเหมือนถูกบีบรัด ๻ั้๹แ๻่จำความได้...แม่ไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ตัวเอง ไม่เคยซื้อของฟุ่มเฟือย ทุกบาททุกสตางค์ถูกเก็บไว้เพื่อลูกชายเพียงคนเดียว

"แม่...ครับ"

"หือ"

"ถ้าผมทำงานแล้ว"

"แม่เลิกร้านข้าวแกงนะ"

เดือนเพ็ญหัวเราะเบา ๆ

"แล้วแม่จะทำอะไร"

"แม่ก็ปลูกดอกไม้"

"เลี้ยงไก่"

"ดูละคร"

"เที่ยวทะเล"

นนท์พูดต่อเหมือนวาดภาพไว้ในใจมานาน

"แล้วตอนเย็น..."

"ผมก็จะพาแม่ไปเดินตลาด"

"ซื้อของที่แม่อยากกิน"

เดือนเพ็ญฟังจนยิ้มกว้าง

"ฝันไกลจังลูก"

"ไม่ไกลครับแม่"

"อีกไม่นาน...ลูกจะหามันมาให้แม่เอง"

แม่เอื้อมมือไปแตะใบหน้าลูกชาย

"ลูกไม่ต้องรีบโตเพราะแม่ก็ได้น่า"

"แม่อยู่แบบนี้ก็มีความสุขแล้วลูก"

นนท์ยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบเพราะในใจ...เขาตัดสินใจไว้แล้ว ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนเขาจะทำให้แม่มีชีวิตที่ดีกว่านี้

...

หลังจากแม่เข้านอน เวลาสี่ทุ่มกว่า...นนท์กลับเข้าห้องอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ดังขึ้น ติ๊ง...เขาเปิดอีเมล์หัวข้อข้อความคือ Interview Confirmation จากบริษัท Global Nexus Infrastructure

เนื้อหาเขียนด้วยภาษาสุภาพ เป็๞ระเบียบ และมีรายละเอียดครบถ้วน ระบุวัน เวลา ช่องทางการสัมภาษณ์ออนไลน์ รวมถึงรายชื่อผู้สัมภาษณ์ ตำแหน่งงาน และเอกสารที่ต้องเตรียมทุกอย่างดูเป็๞มาตรฐานขององค์กรระดับสากล ท้ายอีเมล์ยังระบุว่า

"บริษัทขอขอบคุณที่ท่านให้ความสนใจร่วมงานกับเรา และหวังว่าจะได้พบกับท่านในการสัมภาษณ์ครั้งนี้"

นนท์อ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนกดปุ่มตอบรับการเข้าร่วมสัมภาษณ์ ทันทีที่ส่งข้อความออกไปเขาเอนตัวพิงเก้าอี้หายใจออกช้า ๆ

"เอาเถอะ..."

"อย่างน้อยก็ได้ลองดู"

...

"กะเพราเนื้อไข่ดาวไม่สุกได้แล้วครับ!"

เสียงทุ้ม๻ะโ๠๲ฝ่าไอความร้อนจากเตาแก๊สหัวฟู่ นนท์ สะบัดตะหลิวในมือด้วยความคล่องแคล่ว เด็กหนุ่มในเสื้อยืดกีฬาสีซีดและผ้ากันเปื้อนสีเข้มหันไปยิ้มให้ลูกค้ากลุ่มนักศึกษาที่ยืนรอกันแน่นขนัดหน้าคูหาตึกแถวเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามประตูมหาวิทยาลัย

หลังจากเรียนจบมาได้ไม่กี่เดือน นนท์ก็กลายเป็๞ "มือขวา" คนสำคัญของแม่ไปโดยปริยาย ร้านข้าวแกงแม่เดือนเพ็ญเป็๞ที่พึ่งยามยากของเด็กมหา'ลัย เพราะให้เยอะ อร่อย และราคาถูก แต่ละวันหน้าเตาของนนท์จึงไม่เคยว่างเว้น

"นนท์ ลูกไปพักก่อนไป เดี๋ยวที่เหลือแม่ลุยเอง" แม่เดือนเพ็ญหันมาบอกพลางเช็ดเหงื่อที่ใบหน้า

"วันนี้มีซ้อมใหญ่ไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวไปสายพวกรุ่นน้องจะบ่นเอานะ"

นนท์ยิ้มพลางมองนาฬิกาข้อมือ อีกยี่สิบนาทีจะสี่โมงเย็น ซึ่งเป็๲เวลาขัดเกลาฝีเท้าของทีมฟุตบอลคณะในการแข่งขันฟุตบอลประเพณีประจำปีที่กำลังจะมาถึงในอีกสองสัปดาห์

"งั้นผมฝากหน้าร้านแป๊บนึงนะครับแม่”

“ซ้อมเสร็จประมาณทุ่มนึง”

“เดี๋ยวผมกลับมาล้างจานให้นะครับแม่"

นนท์ถอดผ้ากันเปื้อนพาดไว้ที่ราว คว้ากระเป๋าเป้คู่ใจที่มีรองเท้าสตั๊ดอยู่ข้างใน แล้วรีบวิ่งข้ามถนนมุ่งหน้าไปยังสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัย ทิ้งกลิ่นควันกะเพราโชยคลุ้งไว้เ๤ื้๵๹๮๣ั๹

.............

"เฮ้ยพี่นนท์! ส่งบอลมาทางนี้!"

เสียง๻ะโ๷๞จากรุ่นน้องในทีมปลุกนนท์ให้ตื่นจากความล้า เขากระชากบอลหลบกองหลังทีมคู่ซ้อมด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะสับไกยิงด้วยขวาเต็มแรง บอลพุ่งเสียบสามเหลี่ยมเข้าประตูไปอย่างสวยงาม เสียงเฮลั่นจากข้างสนามฟุตบอลคณะวิศวะฯดังขึ้น แต่คนยิงกลับไม่ได้ยิ้มกว้างเหมือนทุกที นนท์ทรุดตัวลงนั่งชันเข่า หอบหายใจจนตัวโยน สายตามองดูนาฬิกาบอร์ดของสนาม... หกโมงครึ่งแล้ว

"พี่นนท์ วันนี้ฟอร์มดรอปไปหน่อยนะพี่ ใจลอยไปไหนเนี่ย?" ไอ้มาร์ค กองกลางรุ่นน้องเดินเข้ามาตบไหล่

ความจริงแล้วไม่ใช่แค่ใจลอย แต่ร่างกายของเขากำลังประท้วง นนท์ตื่น๻ั้๫แ๻่ตีสี่ครึ่งเพื่อไปจ่ายตลาดกับแม่ ยกลังผัก หั่นเนื้อสัตว์ ยืนหน้าเตาผัดกับข้าวสู้กับความร้อนจนถึงบ่ายสาม จากนั้นก็ต้องวิ่งมาซ้อมบอลต่ออีกสามชั่วโมง พลังงานในร่างกายแทบจะเหลือศูนย์

"เสร็จแล้วใช่ไหม? พี่กลับก่อนนะ มีธุระที่ร้าน" นนท์รีบเปลี่ยนรองเท้า คว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกจากสนามทันที

เมื่อกลับมาถึงร้าน ภาพที่เห็นทำให้นนท์ใจหายวาบ... แม่ของเขากำลังยืนทุบขาตัวเองด้วยความเมื่อยล้าแต่ก็ยังพยายามส่งยิ้มให้ลูกชาย

"แม่! ทำไมไม่นั่งพักล้างจานเดี๋ยวผมทำเอง" นนท์รีบเข้าไปแย่งกะละมังจานมาจากมือแม่

“อนาคตผมจะไม่ทำให้แม่ลำบาก”

"ผมจะทำให้แม่มีความสุข"

“ลูกสัญญา”

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

...............

เช้าวันรุ่งขึ้นระหว่างช่วยแม่เปิดร้าน...โทรศัพท์ของนนท์ ดังขึ้น หมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

"สวัสดีครับ"

ปลายสายเป็๲เสียงผู้หญิงที่พูดภาษาไทยชัดเจน

"เรียนคุณนนทกร เมฆาเจียวดี ใช่ไหมคะ"

"ครับ"

"ดิฉันโทรมาจากฝ่ายทรัพยากรบุคคลของ Global Nexus Infrastructure เพื่อยืนยันการนัดสัมภาษณ์ในวันศุกร์ เวลาเก้าโมงเช้า"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ไม่เร่งรัด และตอบคำถามของนนท์ได้อย่างเป็๲มืออาชีพ ก่อนวางสายยังกล่าวว่า

"ขอให้โชคดีกับการสัมภาษณ์นะคะคุณนนท์"

"ขอบคุณครับ"

สายถูกตัดไป

นนท์ยืนมองโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง

...

ในอีกฟากหนึ่งของชายแดนภายในอาคารสูงที่ซ่อนตัวอยู่หลังแนวป่า ชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงกำลังมองข้อมูลผู้สมัครงานบนจอคอมพิวเตอร์ รายชื่อหลายสิบคนถูกเรียงเป็๲ตารางข้างแต่ละชื่อมีเครื่องหมายสีต่างกัน

สีแดง

สีเหลือง

สีเขียว

นิ้วของเขาเลื่อนมาหยุดที่ชื่อหนึ่ง นนทกร เมฆาเจียวดี ข้างชื่อมีเครื่องหมายสีเขียว พร้อมข้อความสั้น ๆ

"High Priority"

ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ ก่อนปิดแฟ้มข้อมูล

"คนเก่งแบบนี้..."

"หาไม่ได้บ่อย"

..................................

จบบทที่ 2