วัน วันแรก ของการมาทำงาน ที่บริษัทSJ คอนสตรัคชั่น(มหาชน) ลลันตา แต่งชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มดูสุภาพ มัดผมรวบตึงใส่รองเท้าส้นสูง 2 นิ้ว เดินอย่างคล่องแคล่วว่องไวเดินตามน้ำเสียงของเ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคล “คุณลลันตา เชิญไปพบท่านประธานค่ะ”เ้าหน้าหน้าที่ฝ่ายบุคคล ร่างท้วมเล็กน้อย เป็ผู้หญิง วัยกลางคนอายุรุ่นรามน่าจะ 40+
“ค่ะ”ลลันตาเดินตามไปอย่างรวดเร็ว...หล่อนขึ้นลิฟท์ ไปถึงชั้นที่ 15ของอาคาร ก็เดินตามเ้าหน้าที่บุคคล ไปหยุดหน้าห้องกระจก ปิดด้วยม่านมูลี่สีครีม “ท่านประธานค่ะ คุณลลิตา มาถึงแล้วค่ะ” เ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคล กดปุ่มแจ้งสัญญาณที่อยู่หน้าห้อง
“ให้เข้ามา”เสียงตอบรับปลายทาง ดูนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยอำนาจ “เชิญค่ะ คุณลลันตา” เ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเปิดประตูให้หญิงสาวก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้หญิงสาวเดิน เข้ามาในห้อง เพียงลำพัง..ลลันตารู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับภาพเบื้องหน้าที่ได้เห็น
ห้องทำงานที่ถูกออกแบบอย่างเรียบหรูขนาดห้องที่ กว้างเกือบจะเท่าคอนโดที่หญิงสาวอยู่ ชายหนุ่มที่นั่งหันหลัง ค่อยๆหันกลับมา ลลันตาก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยถ้อยคำสุภาพ “สวัสดีค่ะ ท่านประธาน ดิฉัน ชื่อ ลลันตามาทำหน้าที่เลขาั้แ่วันนี้ค่ะ...”
รอยยิ้มที่มุมปากบางเบา เอ่ยขึ้น “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมราชันย์ เป็ประธานของที่นี้ คุณต้องดูแลผม ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป...” เสียงนั้นดูครุ่นๆแฮะ...ลลันตา เงยหน้ามองช้า รอยยิ้มที่ปากเรียวบาง แทบจะหยุดอย่างฉับพลันตัวแข็งชา....ผู้ชายคนนั้น...คนที่เมื่อคืนหล่อนเผลอมีสัมพันธ์สวาทกับเขาอย่างเร่าร้อน
ลลันตาแทบจะก้าวขาไม่ออกรู้สึกตัวอีกทีก็ถูกร่างกำยำ ถาโถมดึงหล่อนไปพิงกำแพงฝาผนังห้อง เขาถาโถมจนหน้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ ความสูงก็น่าจะ 180+ทำให้คนตัวเล็ก อย่างลลันตาที่สูงแค่ 160 ดูตัวเล็กไปถนัดตา
“เจอกันอีกแล้วนะครับ..”เขาพูดพึมพำเบา ๆ ทำเอาคนที่ถูกถาโถมหายใจแทบไม่ออก “คุณ...ปล่อยฉันค่ะ..” ลลันตาผลักหน้าอกเขาออก ในขณะที่ลมหายใจของเขา เข้ามาใกล้ จนหล่อนรู้สึกร้อนร่างใหญ่ไม่มีท่าที ว่าจะสั่นคลอนตามแรงผลักของหล่อนแม้แต่นิดเดียว
“คิดถึงจัง...หลังจากคืนนั้นคุณก็ทิ้งผมไปติดต่อไม่ได้เลยรู้ไหม” ชายหนุ่มบอกพร้อมเอามือทั้งสองข้าง ยันกำแพงไว้เหมือนไม่ให้ร่างเล็กบางนั้น หลุดรอดออกไปได้เป็ไปได้อย่างไรกัน ผู้ชายที่หล่อนมีความสัมพันธ์ชั่วคืนจะเป็เ้านายคนปัจจุบันของหล่อนในตอนนี้
หัวใจเต้นโครมครามและไม่เป็จังหวะซะทีเดียว “คุณยังไม่ตอบเลย ว่าทำไมเช้านั้น คุณถึงไม่ปลุกผม... ปล่อยผมทิ้งไว้คนเดียว...” เขาบอกพลางใช้จมูกซุกไซร้ ไปที่ซอกคอที่ขาว แก้มของลลันตาร้อนผ่าว
“...ขอโทษนะคะ...ฉันขอไม่ทำงานนี้ ฉันขอลาออกค่ะ” ลลันตากล่าวพลางผลักอกเขาออก แต่ทว่า ไม่ทัน กับริมฝีปาก ชุ่มชื้นที่ทาบทับ บนริมฝีปากหล่อน ลิ้นที่สอดเข้ามา ทำลลันตาแทบคลั่ง ความร้อนผ่าวหวาบหวาม จนหายใจติดขัด
ฝ่ามือฟาดเพลี้ยะ!!!ไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม “คุณอย่ามาทำตัวรุ่มร่าม....ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้...” หญิงสาวบอก “รุ่มร่ามอะไร ผมแค่จูบเมียตัวเอง...คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกันบ้าง หรือจะต้องให้ผมทำให้ดู อีกครั้งคุณถึงจะจำได้...”
ลลันตาหน้าแดงกับคำพูดที่ชายหนุ่มพูดออกมา“ไม่...เรา...มันก็แค่...ความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ตั้งใจ...”ถึงจะบอกอย่างนั้น แต่หัวใจกลับเต้นอย่างไม่เป็จังหวะมันเต้นระรัว...ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย...
“ถึงคุณจะพูดแบบนั้นแต่ผมรู้สึกดีกับคุณนะคิดถึง..แทบบ้า หลังจากคืนนั้นผมหยุดคิดถึงคุณไม่ได้เลย..ลัน” ชายหนุ่มดึงหญิงสาวเข้ามากอดด้วยความคิดถึงบอกไม่ถูกกับความรู้สึกนี้ ลลันตา พยายามแกะอ้อมแขนที่ กอดรัดตรึงหล่อน
“คุณกลัวผมเหรอ..”น้ำเสียงดูเข้มขึมแต่ดูดุดัน “ใครว่าฉันกลัวคุณ...”หญิงสาว เสียงตะกุก ตะกัก “แล้วทำไมคุณถึงจะลาออก...” เขาถามก่อน จับร่างนั้นพลิกมาเผชิญหน้ากับเขาสายตายียวนของเขามันน่านัก
“พึ่งรู้ว่าคนขี้ขลาดไม่กล้าสู้หน้ายืนอยู่ตรงนี้..” ทำไมคำพูดของเขา มันช่างขัดใจยิ่งนัก... “ฉันไมได้กลัวคุณ ...ฉันแค่ไม่อยาก...” หญิงสาวเงียบไปนิดนึง ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ “เื่เมื่อคืนนั้นคุณช่วย ลืม ๆ มันไปซะเถอะ ...ถือว่าฉันขอร้อง...” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงขอร้องหล่อนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ที่เผลอไปมีสัมพันธ์กับผู้ชายที่ไม่รู้จัก...
“แล้วถ้าผมไม่ลืมละ...และหลังจากนี้ผมจะทำให้คุณรักผมหมดทั้งหัวใจ ลลันตา..” ชายหนุ่มจับร่างนั้นสบตาด้วยสายตาจริงจัง
“ขอโอกาสให้ผมนะครับคนดี...ผมจะพิสูจน์ว่าผมจริงจังกับคุณแค่ไหน...”ชายหนุ่มถาโถมเข้าใส่ร่างนั้นด้วยอารมณ์ปรารถนาขั้นสุดชุดเดรสกระโปรงสั้นสีน้ำเงิน ถูกถกขึ้นมาจนเกือบเอว...หล่อนถูกอุ้มมานอนที่โซฟาสีน้ำตาล ชายหนุ่มดึงเนคไทออก
“คุณจะทำอะไร...”ลลันตา ตื่น ตะหนก “นะ...นะนี่มันที่ทำงานนะคะ..” ราชันย์ยิ้มอย่างสบายอารมณ์ “ก็คุณกลัวผม...ผมก็เลยจะทำความคุ้นเคย..คุณจะได้ไม่กลัว..” พูดพลางจูบแรง ๆ ที่ริมฝีปากบางๆนั้นหนึ่งที ก่อนจะถอนออก อย่างช้า ๆ
“ไม่นะคะคุณราชันย์อย่าทำแบบนี้...” เ้าของเสียงบ่นอู้อี้... “ถ้างั้นคุณก็รับปากผมก่อน ว่าคุณจะไม่ลาออก...ผมขอเวลา 3 เดือนผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้...ตกลงไหม??” พูดพลางใช้ปากดุนยอดปทุมถันผ่านเสื้อที่แนบเนื้อจนลลันตา เสียววาบไปจนถึงหน้าท้องตายแล้ว...ต้องทำให้เขาหยุดให้ได้...เพราะถ้าเขายังไม่หยุด...เื่แบบนั้นมันจะต้องเกิดขึ้นเป็ครั้งที่สอง
“คุณราชันย์หยุด..หยุด..” “รับปากผมซิ ไม่งั้นผมจะไม่หยุด ...และจำทำต่อไป แบบนั้น....แบบคืนนั้น...” เขาไม่หยุดและทำท่าว่าจะทำจริง ๆลลันตาเสียงสั่น... “ฉันรับปากค่ะ...ฉันจะไม่ลาออก ฉันจะทำ...แต่คุณได้โปรด...อ่ะ...อาร์ หยุดๆ หยุดตอนนี้เลยได้ไหมคะ” รอยยิ้มเ้าเล่ห์กับดวงตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าหวาน ๆ นั้นอย่างรักใคร่
“ตกลง...หยุดก็หยุด” ชายหนุ่มพูดพลางดึงกระโปรงเดรสที่เขาถลกจนถึงเอวหญิงสาวกลับเข้าที่ให้เรียบร้อย...ผมเผ้าของลลันตา ดูยุ่งเล็กน้อย “โอเคร..งั้นเรามาคุยรายละเอียดและเริ่มงานกันเลยนะครับ...” ราชันย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมดึงร่างแบบบางให้นั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา
ลลันตาได้แต่มองตาปริบๆและสังเกตว่าปากเขามีลิปสติกสีแดงของหล่อนติดอยู่ที่ริมฝีปาก ราชันย์เหมือนจะรู้หยิบทิชชูมา เช็ดออกเบา ๆ ก่อนจะมองลลันตา ด้วยสายตากรุ่มกริ่ม “ขอโทษด้วยนะครับที่ผมรู้สึกหิวขึ้นมา เมื่อเวลาที่เห็นหน้าคุณ” ชายหนุ่มบอกอย่างไม่เขินอาย แต่ทำไมลลันตาใจเต้นแรง
เกิดอะไรขึ้นทำไมใบหน้านั้นช่างดูมีเสน่ห์แม้จะดูเ้าเล่ห์แต่มันทำให้หล่อนใจสั่นหวั่นไหว...ทำไมมันชอบกับรสัันั้นทำไมหล่อนแทบจะไม่ต่อต้าน แทบจะไม่ปฏิเสธแค่คิดก็โมโหแล้ว ยายลลันตาคนใจง่าย....
329
