หลังจากที่หลิวอี้หลอมโอสถเรียบร้อยเขากลืนมันลงไปทันทีจากนั้นจึงรีบทำการโคตรพลังเพื่อหลอมละลายเม็ดโอสถให้ไหลเวียนไปตามร่างกายจนในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นมาหลิวอี้ลองเดินไปมาภายในห้องจนในที่สุดเขาก็หยุดเดินและกลับไปนอนที่เตียงเพราะตอนนี้มีคนมา
ประตูเปิดออกเป็พ่อของเขาที่เข้ามาเพียงคนเดียว
“เ้าหายดีหรือยัง”
“ข้าหายดีแล้ว”
“ดีแล้วที่เ้าหายดีอีกไม่กี่วันว่าที่ภรรยาของเ้าจะมาที่นี่ เพื่อมาเเต่งเ้าออกจากเรือน”
หลิวอี้ถึงกับอึ้ง
“ท่านพูดว่าอะไรนะ”
“อีกไม่กี่วันจะเป็วันแต่งงานของเ้ากับแม่นางเย่เอ๋อนางจะมารับเ้าไปอยู่ที่จวนกับนาง”
“แปลว่าข้าจะต้องแต่งเข้าจวนเ้าสาวเช่นนั้นรึ”
“ถูกต้อง”
“แล้วข้าไปหมั้นหมายกับนางั้แ่ตอนไหน”
“นางเป็คนมาหมั้นหมายเ้าเอง”
“แล้วท่านไปตกลงแทนข้าได้ยังไง”
“ข้าหวังดีกับเ้าอยากจะให้เ้าไปอยู่ในที่ๆดี”
หลิวอี้ไม่เคยเชื่อคำพูดของพ่อเขาพ่อของเขาน่าจะอยากให้เขาออกไปให้พ้นตระกูลมากกว่าเพราะเขาอยู่ที่ตระกูลก็ล้วนทำให้คนในตระกูลอับอายเพราะเขาเป็เพียงคนพิการคนที่มีพลังแข็งแกร่งถึงจะสามารถใช้ชีวิตในโลกนี้ได้โดยไม่ถูกใครรังแก
“แล้วทำไมนางถึงอยากจะแต่งกับข้าละทั้งที่พวกเรายังไม่เคยเจอหน้ากัน”
“ข้าก็ไม่รู้ข้ารู้แต่ว่านางคือบุตรสาวคนรองของตระกูลเย่ และนางยังเป็สายเืฟีนิกซ์หากเ้าได้ผสมสายเืกับนางข้ารับลองได้ว่าชีวิตของเ้าจะต้องรุ่งโรจน์แน่นอน”
“รุ่งโรจน์กับผีนะสิ”หลิวอี้คิดในใจ
“ได้ ข้าจะแต่งกับนาง”
“ดี สมกับเป็บุตรชายของข้าจริงๆข้าจะรีบจัดงานแต่งให้เ้าอย่างยิ่งใหญ่”
พ่อของเขารีบวิ่งออกไปจากห้อง
“สงสัยทุกคนที่อยู่ในตระกูลคงจะอยากให้ข้าไปให้พ้นๆจากที่นี่”
หลิวอี้เรียกหญิงสาวรับใช้ของเขาเข้ามาเพื่อสอบถามเื่บางอย่าง
“เ้ารู้จักว่าที่ภรรยาของข้าหรือไม่”
“ข้าพอจะรู้บ้างเ้าค่ะ”
“ทำไมนางถึง้าแต่งงานกับข้าละ”
“ข้าได้ยินมาว่านางเพียง้าแต่งงานกับคนจวนหลิวแต่นางไม่ได้ระบุว่าจะแต่งกับใคร”
“ทำไมพ่อของข้าถึงไม่เสนอบุตรชายคนอื่นของเขาละ”
“ข้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับแม่นางสกุลเย่มาเ้าค่ะ”
“เ้ารีบพูดมา”
“มีคนบอกว่านางมีหน้าตาอัปลักษณ์ใบหน้าของนางครึ่งหนึ่งเป็รอยแผลเป็จากการถูกเพลิงไหม้ั้แ่ยังเด็กนางจึงต้องใส่หน้ากากปิดบังใบหน้าเอาไว้”
หลิวอี้ได้ฟังเื่ราวจากหญิงรับใช้ก็รู้สึกว่าเื่ราวที่นางเล่ามามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องแต่เขาไม่ได้ถามอะไรต่อและให้นางออกไป
บนฟ้าเหนือเมืองไคเฟิงเย่หลิงกำลังมองหาว่าใครที่ดูดพลังปราณอย่างบ้าคลั่งสุดท้ายนางก็ไม่พบอะไรเพราะก่อนที่นางจะมาถึงคนลึกลับก็หยุดสูบพลังปราณเย่หลิงหันหลังและลอยตัวจากไป
วันต่อมาหลิวอี้ไม่ได้ฝึกพลังปราณตอนนี้เขากำลังทำความเข้าใจกับสถานการณ์
“ข้าจะเอายังไงดีกับชีวิตออกจากตระกูลและเดินตามเส้นทางของตัวข้าเองจะดีหรือไม่แต่ครั้งที่แล้วขาก็เลือกเดินตามเส้นทางของตัวเองจึงถูกหักหลังและต้องมาอยู่ที่นี่หรือว่าเราจะเดินตามเส้นทางที่์ลิขิตเอาไว้”หลิวอี้ตอนนี้กำลังนั่งคิดและบ่นกับตัวเองสุดท้ายจึงเลือกที่จะทำตามลิขิต์
หลิวอี้เลือกที่จะยังไม่เปิดเผยให้คนอื่นรู้ว่าเขาเดินได้แล้วเขาเลือกที่จะนั่งรถเข็นและให้สาวใช้ของเขาเข็นเขาไปเที่ยวภายในเมืองเขา้าที่จะหาซื้ออาวุทธประจำตัวของเขา หลิวอี้เข้าไปถึงย่านที่มีผู้คนเยอะๆทุกคนต่างก็มองมาที่เขาด้วยสายตาดูถูก แต่เขาก็ไม่สนใจเพราะในอดีตเขาเคยไปอยู่จุดสูงสุดมาแล้ว
หลิวอี้เข้าไปที่ร้านขายอาวทุธภายในร้านมีทั้งดาบ หอก ธนู ทวน และอื่นๆอีกมากมาย
“คุณชายหลิว้าอะไรหรือข้อรับ”เ้าของร้านมาต้อนรับถึงแม้เขาจะพูดดีแต่สายตาของเขานึกดูถูกหลิวอี้อยู่ตลอดเวลา
“ข้าขอดูเองก็แล้วกัน”
หลิวอี้ให้หญิงรับใช้เข็นรถของเขาต่อไปเรื่อยๆในที่สุดก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าก่องใบหนึ่งซึ่งมีขนาดยาวประมาณหนึ่งเมตรเขามองเห็นกล่องใบนี้ก็จำได้ทันที
“มันมาอยู่ในที่แห่งนี้ได้ยังไง”หลิวอี้คิดในใจกล่องใบนี้ไม่ใช่กล่องธรรมดากล่องใบนี้คือกล่องที่บรรจุอาวุทธต่างๆเอาไว้มีทั้งกระบี่สั้นยาว ดาบสั้นยาว แท่งเหล็กสี่เหลียม ธนู กล่องใบนี้จะมีกลไกลเปิดหากคนไม่รู้ก็ไม่สามารถเปิดได้ เขาให้หญิงรับใช้ถือกล่องเอาไว้และไปหาเ้าของร้าน
“ข้าขอซื้อกล่องใบนี้”
เ้าของร้านถึงกับหัวเราะขึ้นมา
“ถือว่าข้ามอบให้คุณชายเป็ของขวัญในฐานะที่ท่านพึ่งจะฟื้นจากความตาย”
“ท่านพูดเองจะคืนคำไม่ได้นะ”
“ข้าไม่เคยคืนคำท่านเอาไปเถอะ”
หลิวอี้หัวเราะภายในใจเ้าช่างโงจริงๆมีของดีขนาดนี้กลับให้ข้าฟรีๆเขาได้ของที่้าเรียบร้อยแล้วจึงกลับไปที่จวนสกุลหลิว
326
